hayaller, geziler, mekanlar

Gemideyiz

2012-01-21T00:25:00.001+02:00

Kısa bir süre sonra bir film ile ilgili yazacağım ama önce başka bir şey.

Geçen yıl Kasım ayının sonları. Henüz İstanbul'a taşınalı birkaç gün olmuş. Ev yerleşmemiş olduğu için annemlerin evinde kalıyorum. Orta yaşında bir insanın ebeveynlerinin karşısında yeniden "çocuk" olduğu günler. Çocuk olmanın ne zor olduğunu yeniden hatırladım. Yaş kaç olursa olsun anne baba tavrı aynı. Beklentiler aynı, yaşla başla değişen bir şey yok. Anlayacağınız, sizin için bütün cepheler değişmişken, batı cephesinde değişen bir şey yok.

Blogumla başbaşa olduğum bir gün, nereden nasıl oldu bilmiyorum ama bir atölye çalışması çağrısı görüverdim. İlgimi çekti. Ama o an için fazla kafaya takmadım. İşsizim de o günler. Ama keyfim yerinde. Kış gelmeden şehirden ne alabilirim onun peşindeyim.

Son gün kaydoldum. Bir sonraki hafta yuvarlak bir masanın etrafında on tanımadığım insanla bir aradaydım. Nasıl sürprizli bir başlangıçtı ve nasıl tanıdıktı. İlk defa girdiğiniz ortamların tanıdık olması çok şaşırtıcı değil mi? Ama oluyor zaman zaman. Bu konu ile ilgili ilk fırsatta Paulo Coelho'nun Elif adlı kitabını okumalıyım.

Atölye, hepimizin hayatında yeni bir şeydi. Bu on kişinin her şeyi farklı. Ortak geçmişleri yok. Ama ortak kodları var. Üstelik anlayışlılar, yargılamadan yaklaşabilen tavırları var, içlerini, sevgilerini ve duygularını cesaretle sunmaya açıklar. Hem verecekleri hem alacakları var. işte bu şans değil de nedir?

Kasım 2011 de başlayan süreci bir kısmımız dün akşam noktaladık. Yanlış anlaşılmasın, sadece bazılarımız atölye derslerine gitmeyecek. Oysa çalışmak, okumak yazmak ve en önemlisi paylaşmak ve üretmek devam edecek. Organizasyonlar yapılacak, mutluluklar, sıkıntılar paylaşılacak, sarhoş olunacak, dedikodu yapılacak. Her şey işte.

Ben bu süreçte çok daha verimli olacağımızı ve birliğimizden doğan kuvvetin artacağını biliyorum. Her zaman dediğim gibi, o kareyi görüyorum. Bir gün bir masanın etrafında gülerek, gözlerimiz ışıl ışıl kendimizi ve emeğimizi anlatıyor olacağız.

Kaptan bizimle gurur duyacak. Teşekkürler Kaptan...

Yazıya Radiohead eşlik etsin en sevdiğim şarkısıyla...

The Girl With The Dragon Tattoo

2012-01-14T22:29:00.000+02:00

Bu yaz zamanımın neredeyse tamamı İstanbul'da geçti. İşe yaz başında başladığım için, sonbahara kadar sıcak İstanbul ile beraberdim. Bu dönemde birkaç kitap okudum. En güzel okuma mekanlarımı ada vapurunda ve Ada sahilinde yarattım. Bolca öykü, bir iki tane de roman. Uzun zamandır ara verdiğim polisiye romanlarına "Stieg Larsson" ile dönüş yaptım. Millenium serisinin ilk iki kitabı bittikten sonra, ilk kitabın filminin olduğunu öğrendim. "The Girl With The Dragon Tattoo", "Ejderha Dövmeli Kız". Sıcak yaz gecelerinde uyku tutmazken, Stieg Larsson kitapları aktı gitti. 50 yaşında kalp krizinden ölen yazar, Millenium serisini on kitaba tamamlamayı hedeflemiş. Yazdıklarını uzun süre saklamış, çünkü emeklilik döneminde rahat etmek istiyormuş. İlk kitap 2005 yılında basılıyor. Larsson öldükten sonra. Yazar, 2008 yılında en çok satan ikinci yazar konumuna geliyor. Hayat arkadaşı ise, miras konusunda hukuk mücadelesi veriyor çünkü resmen evli değillermiş.

Dün, yani 13 Ocak günü, serinin ilk kitabının David Fincher tarafından yönetilen Amerikan versiyonu vizyona girdi. İlk film ile kıyaslayamam çünkü izlemedim ama Daniel Craig ve Rooney Mara'nın oynadığı film için açıkçası sabırsızlanıyordum.

Filmin renkleri, zift, civa, insan karışımı etkileyici başlangıcı. Fondaki etkileyici müzik. Soğuk hava, kalın, koyu renk, hatta renk yoksunu şık kıyafetler. Kahve, sandviç. Kitabın görsel okuması başladı. Hem karakterleri, hem İsveç şivesi ile konuşulan İngilizceyi sevdim. Konudan çalmadan, heyecanı yükseltmeyi bilerek çekilmiş. Kitabı okuyan biri olarak filmi beğendim. Kitabı okumayan giderse ne düşünür bilmiyorum ama bence oldukça etkileyici bir film.

Cuma akşamları sinema konusunda şöyle bir sıkıntı var. Çok kalabalık ve gelen insanlar nedense, cafe, restoran havasından çıkamamış oluyorlar. Film başlamış olmasına rağmen hala konuşmalar, yerlerine yerleşmeler bitmiyor. Bir de koca adamların koltuk sallama halleri var. Üzgünüm ama uyarmak zorunda kaldım yanımdaki kişiyi. Pazartesi akşamları sinema için en iyi zaman.

Ey Şehir

2012-01-10T21:21:00.005+02:00

Etraftaki elektriği üzerime aldım bugün istemeden. İşin kötüsü elektriği atacak bir parça toprak yok. Toprak ıslak, yollar ıslak her yer iletken. Birkaç gündür sürücüler kuralsız, ne ışık dinliyorlar ne geçit. En son, son sürat ambulans arkasına takılıp giden, ne olduğunu anlayamadığımız "VIP" araç konvoyu. Ambulans geçsin diye duran yayalara dahi posta koydu yeşil ışıkta. Sonra bugün önümden yürüyen çiftin, yayaya yeşil ışık yanarken üzerine süren taksi şoförü. Daha hangi birini sayayım. Yayaya hayat yok artık bu büyük şehirlerde. Oysa şehrin de tadı sokaklarında çıkmıyor mu? Peki ya o kaldırım taşları. Çökük, yerinden kopuk, köşesine bastığında şaha kalkan, altında su biriktiği için üzerini başını batıran. Kocaman kare taşlar bu taşlar. Yağmur sever arnavut kaldırımlarının yerine döşenmişler. Üzerinden su kaymaz ama ayakkabı kayar. Sonra nasıl yapıldılarsa, ayrılırlar birbirlerinden. altlarında boşluklar oluşur. Dikkatli ve dengeli basmalısın sen yaya, yoksa sahilde yanlışlıkla ayakkabı ile denize girmiş gibi olursun valla. Her sabah bindiğim minibüsün yolunda var böyle bir taş. Önceleri bilmiyordum. Bir gün ayağımı atmamla taş şaha kalkınca ben üzerinden atlamaya başladım. Şimdi sabahları önümden gidenleri uyarmak istiyorum. Hele bu ıslak zamanlarda, yanlışlıkla basanların üst baş, nanay. Bu her semtte böyle, tek bir yerde böyle değil. Bilmiyorum başka eşi benzeri var mı ama o semtte her şey farklı.

Şimdi bu semtin malum caddesinde, kadınlar rahatça, haydi tam tabiri ile söyleyelim; "Sex and the City" dizisindeki akranları gibi yürüyebilsinler diye çok özel bir taş döşeli. Karda nasıl olur bilemem ama yağmurda kesinlikle üzerinde su kalmıyor, yani taş kaymıyor. Topuklu kösele ayakkabılarınız için ideal. Galiba yol kenarında da su birikintileri oluşmuyor. Yani son sürat geçen bir araç başınızdan aşağıya geçiremez çamurlu suyu. Sahi nasıl bir ruh halidir o? Ben de araba kullandım, yol kenarında illaki su birikirdi de ya etrafından dolanır ya da iyice yavaşlar geçerdik. Sonra bu semtte, kaldırımlar kıymetli. Kaldırımlar kafe, kaldırımlar keyifli kafeler olsun diye sıcak.

Malum yıl bitti, yeni bir yıla girdik. Ufak tefek yeni yıl hediyeleri ile tatlıdır yılbaşı. Biraz da kar olursa fonda enfes olur. En sevdiğim kutlama, güzel şarapları almak, kolay birkaç yemek hazırlamak, pastayı ihmal etmemek ve masaya kurulmak. Hatta yemek hazırlarken hafiften içmeye başlamak. Evde birkaç mum yakmak. Belki biraz ışık katmak.

Semte dönersek, 30 Aralık akşamı, sokaklar ne durumda bir bakayım diye çıktım yola. Caddeyi baştan sona yürüdüm. O bir paralel arka sokakta kaldırım taşları şaha kalkarken, burada yılbaşı vesilesi ile yola kırmızı halı serilmişti. arabalar halı üzerinden yol alıyordu. Yollara taşmış yayalar ise, ellerinde pembe şarapları, boyunlarında simge markanın atkıları, diğer ellerinde puroları ile eğleniyorlardı. Evet, yılbaşı kutlamaları başlamıştı. DJ büyük ışıktan çam ağacının altında çalıyordu. İnsanlar hafif hafif sallanıyor, biraz da etrafa göz kırpıyordu. Hava çok soğuktu. Ama pek çok mekanın ısıtıcısı, içinizi ısıtıyordu. Cadde boyunca heykeller vardı. Tam olarak neyi simgelediğini anlayamadığım heykeller. Onlardan birinin yüzündeki şaşkınlık hali, benim halimdi. Şaşkınlığımın içinde başka başka haller de gizliydi. Gizliydi de aslında oynak kaldırım taşları ile sağlam kaldırım taşlarının halleriydi şaşıp kalmamın sebebi.

Yukarıda, paketlenmiş bir mağaza, çılgın kalabalık, kırmızı halı ve şaşkın ben.

Bozkır

2011-12-17T20:36:00.005+02:00

“İki bozkırım var benim. Biri Mardin, diğeri Ankara. Bu sebeple, sarı hayallerim”.

Mektubuna, bir söyleşimde not ettiği bu cümle ile başlamıştı. Aslında bana gelen elektronik postaları önce asistanım Erdinç okur, değerlendirir, gruplar, bana öyle aktarır. Ondan gelen mektubu, herhangi bir gruba dahil edememişti. Üzerine ufak bir not düşerek göndermişti. “Lütfen okuyun Murathan bey.”

Her pazartesi sabahı önce yürüyüş yaparım. Bir süredir tüm kitaplarımı ve yazılarımın yer aldığı defterlerimi toparlamaya başladım. Yaşayacağım sahil evine taşınıyordu eşyalarım. Güneşli bir sahilde geçirmek istiyordum kalan günlerimi.

O pazartesi Oya’nın mektubu ile doluydum. Bana, Mardin’de sahneleyecekleri oyunda rol vermek istediğini söylüyordu. Oyunu kendi yazmıştı. Dil Tarih Coğrafya Fakültesi tiyatro bölümü mezunuymuş. Oyunun baş karakteri bir zabıta memuru. Halil. Halil’in son sözlerini ben söyleyecektim ve perde kapanacaktı.

Oyun sadece bir kere, 21 Nisan’da, Mardin’de oynanacaktı.

Halil yıllarca bir ormanda yürüyor gibi yürümüştü bozkırda. Benim gibi. Onun bozkırı, aynı zamanda gül bahçesiydi. Yıllarca küçük notlar almıştı defterlerine. Sonra bir gün evde yokken, elektrik kontağından yangın çıkmıştı. Çok şükür evde kimse yoktu ama eşyaların neredeyse tamamı yanmıştı. Uzun zamandır bilgisayara aktarmak istiyordu yazdıklarını ama fırsat bulamıyordu. Defterlerin hepsi kapkara olmuştu. Neye yanacağını bilemediği o gün Mardin’de gökkuşağının göründüğü gündür. Halil’in gökkuşağının peşinden kendini bozkıra attığı gündür. Bozkırındaki renkleri topladığı gündür. Murathan’ın Halil olduğu gündür o gün. Murathan’ın doğduğu gündür. Bir yerlerde kırkikindi yağmurlarının başladığı gündür.

bir öykü denemesi

Bir Şehir Bin Duygu

2011-12-05T21:32:00.002+02:00

Yürekte bir yumru ve kafada bin düşünce ile yaşamak var zaman zaman. Şehirleri yazdım. İnsanı içine alan şehirleri. Fırsat sunan şehirleri. Geçmişin izlerini aramalı orada dedim. Taşını, binasını, köşesini korumalı dedim. Çünkü nereye gidersek gidelim onunla varız, mutluyuz. Ona alışmak için çalışırız. Zaman zaman aldanırız. Korkarız. Karışmak istemeyiz sokağına, kıyıda kalırız. Ama alıştıkça kolaylaşır hayatın akışı.

İnsana sevgi sunan şehir vardır, Eskişehir gibi. Esrarengiz ve sürprizli olanı vardır, İstanbul gibi. Gri ve renksizi vardır, Ankara gibi. Kırk kapıdan birini açıp buyur edeni vardır.

O, öyle bir şehirdi. Yükseklerde bir sahil o. Elini daldırdığın suyun tuzuyla martıyı uçuran o. Dağlara kafa tutan da o, sırtını yaslayan da o. Hayvanlar otlar yamaçlarında. Karlıdır dağlar, bulutludur zirveler. Bir kartal havalanır yükseklerden, uçuşundan anlarsın. Mutlu olursun, doğanın unsurları ile tanışırsın. Şehirle bütünleşen insanın değişik huyları, alışkanlıkları vardır. Beslenme alışkanlıkları bile farklıdır. Oradan bu geldi, çok lezzetli deriz. Neden oradaki daha lezzetli de buradaki değil. Burası hep büyük şehir ve yapay ise, içindeki tüm zenginliklere duygulara rağmen güvenilir değilse. Fırlatıp atabiliyorsa bir kenara seni, beni, bizi. Tutunmak için çok güç gerekiyorsa. Başka yerlere kaçış gerekiyorsa. Kaçışta keramet aranıyorsa.

Peki ya bir şehir yok oluyorsa. İnsanları ile çöküyorsa. Yerle bir oluyorsa.

Söyle Bakalım

2011-10-31T22:26:00.002+02:00

Söyle bakalım, bugün facebook'da yaptıkların ile kaç "like" aldın. Gündemi yakaladın, hemen yorumladın, yargıladın, sonuçlandırdın, ilişkilendirdin. Sonra hemen bir durum güncellemesi yaptın, haykırdın. Yavaş yavaş etki alanı oluşmaya başladı, o sırada kahveni hazırladın, yanına da bir çikolata tamam. Birkaç yorum geldi, hemen sanal tartışmalara hazırlan, kolları sıva. Bu haller, yemek ile iyi gider, haydi bir pizza söyle.

Gündemi illaki cımbızla. Damar bulmak en iyisidir her zaman. Gerçekten duygu olsa içinde, bizim 24 saatimiz olay. Ama her olaya dahil olamazsın, zor. Hassas damar yakalaman lazım, an itibarıyla hassas konu, takvim, haydi kafanı kullan. Boşver araştırmayı, biraz düşünmeyi, su akar yolunu bulur.

Neden yazıyorum bunları ben? Son zamanlarda sıkıntı duyduğum bir durum yüzünden. Kanat Atkaya'da pazar günü köşesinde yazdı, insanlardaki "her şeyin en iyisini ben bilirim" halinin sonu nereye gidiyor. Yükselen egolar arasında boğulmayalım.

Sosyal paylaşım siteleri ile evlerde, barlarda, publarda yapılan sohbetler unutuldu. Bilgisayar başında, birbirimizin gözlerini göremeden kaçak göçek fikir alışverişi yapıyor ve birbirimizi paylıyoruz. İşin acı tarafı, kimse kimseyi anlamak da istemiyor bu alemde. Mesele, kaç kişi tarafından beğenildiğin sadece. Hızlı alanlar sosyal alanlar, düşünmeye düşünerek konuşmaya mahal yok. Anında yapıştırıp oturtacaksın. O an beğenenler de fazla düşünmüyor zaten. iki arada bir derede, hayda bre.

Her durumda, sabit, klişe olgu ve yargılarla hareket etmek insanı muhakeme yapmaktan alıkoyar, uzaklaştırır. Gel zaman git zaman, çok derin olduğunu düşünen ama gayet sığ bakan zamanı yakalayamayan insanlar olur çıkarız. Çocuklarımız olur, onları da bu sığ mantıkla büyütürüz, çoğalır gideriz. Sadece çoğalırız ama.

Peki ne yapmak gerek. Bence aslında çok basit. "Ben" ile başlayan cümleyi kurmadan evvel, karşıdakini dinlemek, anlamaya çalışmak, anlamadığın halleri sormak, açıklamasını beklemek. Sonra da, fikrimizi söyleyip, savunmak istiyorsak olabildiğince savunmak. Ama şunu unutmamak, karşıdaki her fikir bir işe yarar. Ama böyle bir alışveriş için önce egoları indirmek gerek.

Havaş veya Havataş

2011-09-25T23:02:00.003+03:00

Evet, döndük dolaştık, yuvamıza geldik sağ salim. Sondan başa gideceğim bu sefer. Dönüş yolunda farkettiğim bir gidiş hikayesi.

21 Eylül'de, ülke içinde bir ile seyahat etmek üzere, Atatürk Havaalanına doğru yola çıktım. Uçağım ne çok erken bir saatte ne de geç, tam kıvamında. Taksim'den "Havaş" servisine binecektim. Uzun zamandır uçakla seyahat etmemiştim. Bildiğim durakta bildiğim otobüsleri bulmak üzere yola çıktım. Her şey normal görünüyor değil mi? Evet.

Taksiden iner inmez, "hangi havaalanı Atatürk'mü?" diye soran boynunda kimlik asılı bir adama "evet" diyerek, bildiğimiz beyaz büyük servise bindim. Turkcell'in kullandığımız pakete özel bir indirim kampanyası olması sebebiyle, cep telefonumdan kısa mesaj attım ve ücret almaya gelen görevliye durumu söyledim. Görevli ; " o kampanya bitti" dedi ve ben de kafamdaki soru işaretini aydınlatamadan ücretimi ödedim.

Bugün döndüm. Aynı havaalanından, Taksim'e gelmek üzere yine "Havaş" servisine bindim. Beş on dakika sonra yanıma oturan kadın; "Neydi şu Turkcell'in mesajı, atalım da ücret ödemeyelim" dedi. Ben de, "tamam atalım ama ben birkaç gün önce yapamadım bu işi, kampanya bitti dediler" dedim. O sırada görevli geldi, cep telefonumuza sms ile gelen şifreler ile ödemelerimizi kabul etti. Tabi dayanamadım sordum. Aldığım cevap; "Hanımefendi siz Havaş'a değil, Havataş'a binmişsiniz" oldu. Havataş mı?

Evet Havataş. Değerli yolcular, Taksim'de Havaş ofisinin azıcık önünde veya aşağısında bekleyen, her iki havaalanına da neredeyse aynı otobüsler, aynı logo ile yolcu taşıyan, yolcuların göz aşinalıklarını ve belleklerine yerleştirdikleri konumu kullanarak avlayan bir yeni firma. Belediye tarafından oluşturulmuş. Dönüş sonrası Taksim'de otobüsleri detaylı inceledim. Göz bağlanması, bellek yanılması, belki de dikkatsizliğinizden istifade eden bir sistem. O gün o görevlinin, dürüst ve işini iyi yapan bir kişi olarak, bana yanlış otobüse bindiğimi, Havaş otobüsünün bir arkada olduğunu söylemesi gerekirdi. Ben Havaş'la bedava gidiyorum GSM operatörünün hizmetinden dolayı. Sen bana hem küstahça o kampanya bitti diyorsun hem de bedava gitme hakkımı elimden alıyorsun. Anlamadığım bir diğer konu; zaten havaalanına ucuz fiyata giden belediye otobüsleri varken, bire bir kopya ve aynı fiyatla neden böyle bir taşıma alternatifi kuruldu.

Belki de benim bu durumu anlayacak kadar zekam yoktur. Son zamanlarda bu memleketde beni en çok rahatsız eden konu, birbirimizi kandırmak suretiyle güç elde etmeye çalışmamız. Birbirimizin ayağına çelme takarak, yiyecek ekmek bulmaya çalışmamız, bu duruma da mücadele etmek diyerek haklı hale getirmemiz. Topyekün kandırılıyoruz, işte o kadar. Hem de hep cebimizden çıkacak asla cebimize geri dönmeyecek para için, madde için. Üstüne başka etmenler ile de bileyleniyoruz ki gerisini varın düşünün.

Uyanık bir toplum olalım diye lütfen insanlık değerlerinden vazgeçmeyelim.

Bozcaada

2011-09-09T20:31:00.005+03:00

Bir adayı keşfetmek gibisi yok. En azından benim için durum bu. Bu yaz yeni işe başlamam sebebiyle yaz tatili yapamadım. Ama bayram tatili biraz uzayınca müthiş bir fırsat yakalamış oldum. Bu yıl, önceki yıllardan farklı bir rota belirledim. Bozcaada.

Amaç biraz doğa ile kucaklaşmak, bütün yaz ağır haberler ile sarsılan ana karaya uzaktan bakmak, taze ve doğal bir şeyler, özellikle üzüm yiyebilmek, şarap tatmak, Ege mezelerine doymak ve soğuk da olsa pırıl pırıl bir denize girerek kumda yuvarlanmaktı. Açıkçası Bozcaada bütün hayalleri gerçeğe döktü. Sağolsun.

Evet, uzun bayram tatilleri deliliği de beraberinde getiriyor ülkemizde. İnsanlar hele de Ramazan ayı bitince atlıyorlar arabalarına, yakın uzak kaçıyorlar bir yerlere. Biz yolculuk sırasında o kalabalığa girmedik. Ama ada sahillerinde kalabalığı ziyadesiyle tattık ama yılmadık. Aldık şemsiyemizi, sakin bir kumsala sapladık, serdik altına hasırları, atladık buz gibi sulara. Serin sulardan kızgın kumlara...

Sabahları kahvaltımız Ege Oteldendi. Bozcaada'da otel ve pansiyonlar fazla bir şey sunmuyorlar size. Ama ayrıcalıklı olarak bizler otelin odasının genişliğinden, bahçesinden çok memnun kaldık. Çok ferah bir ortamda yemek yedik. Otel, eski Rum okulu. Bu sebeple bina büyük ve konaklama için en rahat yer bulabileceğiniz otellerden biri. Kalenin hemen arkasında, çok merkezi. İşletmeci Ümit bey ve eşi gayet sevecen insanlar. Kalan müşteriler de oldukça sempatik. Bayram sabahı herkesin bir yandan kahvaltı ederken bir yandan gülen gözlerle selamlaşması, birbirinin bayramını kutlaması keyifliydi.

Öğlenleri sahilde olduğumuz için daha çok akşam yemeklerinden bahsedeceğim. Yalnız Ayazma Plajındaki "Koreli" 'ye gidin derim. Orada bir farklılık ve keyif var. Korelinin merkezdeki balık lokantasına malesef gidemedik, yer yoktu. Ama sahildeki balık lokantalarının meze sisteminin aynı olduğunu başka bir restoranda oturduğumuzda farkettik. Oysa ara sokaklardaki meyhane, restoranlar çok daha keyifli. Simyon, Battı Balık, gitmemiş olsak da Güverte oturulması gereken mekanlar. Meze fiyatları makul, şarap fiyatları gayet iyi. Çünkü, merkezde bazı mekanların aynı şarabı oldukça yüksek fiyata sattığına da şahit olduk (Örn. Bakkal).

Son akşamımız, adalı dostumuz sayesinde bağ gezisi ve günbatımı turu ile renklendi. Aynı akşam, aklımı seveyim ki, ilk günden yer ayırttığım Maya restoranı da keşfetmeden dönmemiş olduk. Maya restoranın sahibi Selçuk beyin oldukça karizmatik ve akıllı bir kişi olduğunu söylemeliyim. Adada bağların arasındaki müstakil evinde misafir ağırlıyor. O akşam mutfakta ne pişiyorsa her masa aynı yemeği aynı şarap ile yiyor. Aynı tadı alabiliyor mu herkes? İşte asıl soru bu. Biraz geç bir saatte gitmiş olmamıza rağmen, tatlılar dahil sofraya gelen her yemeyi keyifle yedim. Ellerinize sağlık Selçuk bey. Mükemmel ekmek ve inanılmaz lezzetteki peynirleriniz için sizi tekrar tekrar kutluyorum. Diğer yediklerimizden bahsetmek istemiyorum. Gidin ve görün. İnsanlar isterse, doğayı bozmadan, lezzetle oynamadan, şaheserler yaratabiliyor. Az önce ismini yazmayacağım bir ülkeden tohum almayın diyen Tarım Bakanı ile ilgili haberi okuyunca insan deliriyor. Bu konular ülke politikası olmalı. Sen, bakan olarak yasaklayacaksın. Yoksa ucuza mal kapatma meraklısı memleketim insanı aile fertlerini zehirlemekten çekinmez.

Ada, ne güzeldin sen. Nasıl doğal ve açıktın bize. Saklamadın, yormadın. Üzerinde dönen dolaplar ile kirletmeden sevgiyle kucak açtın bize. Bizler de sana mutlu baktık, ayrılmak zor geldi senden. Büyük şehirlerimizin keşmekeşine tekrar bir ada, en yakın zamanda ada diyerek döndük.

Bozcaada yazılarım bir süre sürecek...

Kitap

2011-08-23T22:53:00.004+03:00

Eğer ne okuyacağınızı bilmiyorsanız, gittiğiniz kitapçıda size yardımcı olabilecek bir satış görevlisi bulmanız zor olabilir.

Bu akşamüstü, şu zincir kitapçılardan birine uğradım. Oldukça kalabalıktı. Kendime tatil için kitap bakıyordum. İster istemez satış görevlisi ve bir kadının konuşmaları dikkatimi çekti. Kadın, hem tarih hem macera üzerine roman arıyordu, hatta isteğini "Mısır tarihi" üzerine olabilir şeklinde netleştirdi. Satış görevlisi biraz düşündükten sonra bir kitap önerdi, kitap "İngiltere Kraliçesi" hakkındaydı. Belli ki yakın zamanda okumuştu o kitabı. Kadın ısrarcı olunca, görevli;
"Tabi bütün kitapları bilemem" diyerek topu bilinmeyen bir noktaya taca atmış oldu. Önce sustum, ancak kadının isteğine ulaşamadığını ve sıkıldığını görünce dayanamayıp aslen okumadığım ama bir dönem çok satan Cristian Jaqo'nun Ramses serisini dayanamayıp söyledim. O sırada kadının telefonu çaldı, zamanı dardı, belki de okuyamayacağı bir kitabı aldı, çıktı.

Bu durumlar bana, "You've got mail" filmini hatırlatır. Meg Ryan'ın kitap dükkanını bir daha açmamak üzere kapattıktan sonra meşhur zincir kitabevinin çocuk kitapları bölümünde yaşadığı durumu.

Çok yorucu bir iş ve çalışanlar eminim çok az kazanıyorlar ama bütün gün kitaplar arasında olmalarına rağmen satış listelerinden, kitap çeşitlerinden bile haberleri yok malesef. Haberdar olmak da istemiyorlar. Ayrıca, ben macera kitaplarını tararken arkamdaki kadın ve erkek görevli resmen ağız dalaşına girmişlerdi. Aslen bu zincir kitapçılar hiç huzurlu ortamlar değil.

Bazen Ankara İmge kitabevinin sessizliğini, fondaki hafif müzik sesini özlüyorum.

Ve işte tatil kitaplarım.

Asmalımescit

2011-08-16T23:28:00.003+03:00

Sokak sokak dolaştıkça insan şehre ısınıyor. Hangi sokağın nereye açılacağını bilmek istiyor. Sokak ismi öğrenemese de, kafasında hemen bir harita çıkarabilmek istiyor. Sokakları öğrenmeye başladım, kafamda haritalar oluşuyor. Demek ki şehir artık yabancı değil. Ben ona o bana ısındı.

Asmalımescit ile ilgili çok yazıldı ve çok konuşuldu. Doğrusu nedir söylemek güç. Ancak her durumun pek çok etkisinin, yararları gibi kötü etkilerinin de olduğu bir olay ile karşı karşıyayız. Evet sokaklar ortaya çıkmış. Sofyalı sokağa döndüğünde, rahatça yürüyebiliyorsun. Çift taraflı masalar ile kapalı değil sokak. Sonra Şehbender sokağa sapıyorsun ki sokağın ne kadar geniş olduğunu algılıyorsun. Ya mekanlar? Dışarıda masa kapabilmek için günler öncesinden rezervasyon yaptırdığın dış masalar? Artık yok. Mekanlar içlerine dönmüşler. Onları dışarıda göremeyince sanki sokak terkedilmiş hissine kapılıyor insan. Bu akşam saat 18.00 den sonra yürüdüm ve böyle hissettim. Sonra bir dilim pasta yemek üzere oturduğum yılların pastanesinde garsonla sohbet ettim biraz. Asmalımescit sokağının tam karşısındaki Le Bon pastanesi garsonu, bu değişikliğin kendi işlerini de etkilediğini, bu ay maaşlarını zor aldıklarını söyledi. Peki ne olacak, son durum bu mu? diye sorduğumda, bilemedi. Kimse bilmiyor. İstiklal caddesinin başından başlayarak bütün ara sokaklar masasız artık. Tekrar söylüyorum, haklı haksız meselesine girmiyorum. Çünkü Asmalımescit mahallesinde yaşayan insanların neredeyse evlerine giremedikleri de konuşuldu bu süreçte. Ama öte taraftan sokakların canlılığı, güvenliği de konuşuldu. Bu halindeki sokaklarda eskisi kadar rahat yürümek mümkün olmayabilir. Ayrıca tabi bu ayın Ramazan olmasının da etkisi ama, müşteri yoğunluğunda ciddi bir azalma var.

Her hareketin birçok yönü var, birçok etkisi var. Önceki halinde de, dükkanına giremeyen evine giremeyen semt sakinleri vardı ve her gün, mekan sahipleri ile tartışma yaşıyorlardı. Bu arada mekan sahipleri sokağı işgal ettikleri için belediyeye ödeme yapıyorlardı. Semtin popülerliği arttığı için yüksek kiralar ödüyorlardı ve hala ödüyorlar. Ama, kazançları bu bedelleri karşılayamaz hale gelirse, o mekanı, o semti terk ederler, birileri işinden olur, hayat devam eder. Zarar verilmiş olur.

Değişim çok hızlı, adapte olmak bana zor geliyor bazen. Hemen nasıl adapte oluyor diğer insanlar bilmiyorum. Ben mekanları, dar alana tıkıştırılmışlar gibi hissettim bugün. Ne doğru bilemedim. En doğrusunu kimin bildiğini de. Şehirde pek çok ana caddedenin kaldırımında yürüyemediğimizi biliyorum. Yeşil ışıkta dahi dikkatlice karşıdan karşıya geçtiğimizi. Arabaların üzerimize gelerek kaldırımlara park ettiğini. Motorların, hele de yemek servisi yapan motorların nasıl tehlikeli sürdüklerini düşündüm. Yokuş aşağıya son hız ilerleyişlerini, siz karşıya geçmek için ayağınızı yola atmış olsanız da hızla üzerinize sürdüklerini düşündüm.

Öte yandan Nişantaşında da var sokak kahveleri. Kaldırımlarda masalar. Ama orada bir Avrupa şehri yaratmaya çalışan bir zihniyet olduğu iddia ediliyor. Araç ve yaya trafiği hızla birbirinden ayrılıyor.

Asmalımescit mahallesi, mekanları ile, sakinleri ile varolmaya devam etsin. Bir çözüm bulunur elbet ama sokaklar o kadar ıssız olmasın. Geceyarısı yine yürüyebilelim orada. Beyoğlu'nun arka sokakları hayat.

İşte Böyle

2011-08-02T00:27:00.003+03:00

Temmuz ayını bitirdik. Yaz geldi, hava oldukça sıcak. Şehirde sıcağı alt etmenin birçok yolu var. Bu şehirde var. İstersen az para harcayarak, istersen doya doya paranı harcayarak. İstersen bin vapura, at jetonu, bas akbili, geç karşıya, yap yürüyüşünü, ye simidini, iç çayını ve dön. İstersen bas, Ada'ya git. Bir tur at, bir şeyler atıştır ve dön geri. Denizi kokla, tuzu yüzünde, saçlarında hisset. Ver kendini rüzgara.

Temmuz ayı Caz Festivali'nin Esma Sultan yalısındaki açılış kokteyli ve konseri ile başladı. Ortaköy'de, denizin kıyısında, Boğaz'ı izleyerek müzik dinlemek, sallanarak dans etmek oldukça keyifliydi. Bir seri konser bileti ile neredeyse bir gün arayla bazen üst üste etkinlikten etkinliğe koştuk. Arada yorulduk ve bazı konserlere konsantre olamayarak erken ayrıldık, kendimizi zorlamadık. Muhteşem bir ekibimiz vardı tabi. Konser öncelerinde yemek ve sohbet, çıkışlarda yürüyüşler, dedikodular, tadına doyulmaz, keyifli anlardı. Teşekkür ediyorum varlıklarına, dostluklarına, kendileri gibi olduklarına, paylaşmaktan korkmadıkları ve paylaştıkça çoğaldıkları için seviyorum onları.

Paul Simon'ı dinledik, izledik. Sahnede yaklaşık 2,5 saat kaldı. Neredeyse her şarkıyı farklı bir gitar ile çaldı. Alkışlar üzerine en güzel şarkılarından oluşan "bis" ler yaptı. Ayakta izledik konserin büyük bölümünü. Dans ederek. Günün ağırlığını havaya bırakarak. İçteki sıkıntıları balon gibi havalandırarak.

Paul Simon, festivalin son konseri değildi ama aslen bu konser ile festivali kapatmış olduk. Paul Simon ile kendimizi kırgın hissettiğimiz bir konserin etkilerini de azaltmış olduk. Temmuz ayında ülkede de çok olay oldu. Zaten birkaç yıldır, her yeni olay bir diğerinin önüne geçer oldu. Her olayda, sen ben, o bu, suçlu suçsuz tartışması ekranlardan, gazete yapraklarından, insanlardan çağlar oldu. Politika konuşmak şöyle dursun, "ya, şu mesele sence ne olacak" diyemez olduk etrafımıza. "Bu konuda geçenlerde şöyle bir yazı okudum" şeklinde bir cümle ile sohbete başlarken, "ya o zaten buraya hizmet ediyor, tabi öyle yazacak" şeklinde, düşünmeden verilen yargılar ile konuşur olduk. Orta yaş grubuna giren insanlarız. Gün be gün konuşmaktan, sentezden, susup düşünüp yorum yapmaktan uzaklaşır olduk. Kahve sohbetleri cansızlaştı, içki sofraları tehlikeli olmaya başladı. Hani, bir kafede toparlanmış kız arkadaşların saatlerce bir diziyi konuşmaları gibi. Bir diğer masada, insanların kendi doğrularından başka gerçeklik yokmuşçasına rahat "böyle ise böyledir" demeleri gibi.

15.Temmuz Cuma günüydü Aynur, Buika, Glykeria, Rita "Javier Limon's Mujeres de Aqua" konseri. Herkes biliyor, gazetelerden internet sitelerinden okundu. Olay anlatacak değilim bu konserle ilgili. Dört kadın izlediğimiz bu konserin, aslen bir "kadın projesi" olması ve biz kadınların nasıl kalbini kırdığı benim asıl sorunum. Konsere gelen izleyicinin, sahnedeki sanatçıya ve üretimine olan yabancılığı, yanındaki izleyiciye olan saygısızlığı, kendine olan aşırı inancı, kendisinin isteklerinin her şeyin ötesinde olduğunu kararlılıkla savunması.

Ne kadar mantıklı olsak da, insanız ve her zaman güçlü değiliz. Bazen ince bir cam kadar kırılganız. Bazen kale duvarları kadar kalın, sert, korunaklıyız. Olmaz mı hiç size, bazen bir reklam döner tv de ve gözleriniz dolar. "Ne oluyor, sinirlerim zayıflamış" der, kızarız kendimize. Çünkü gülünecek yer bellidir, ağlanacak yer bellidir. Aynen o masada konuşan üç kişi gibi, öyleyse böyledir, böyleyse kesinlikle böyledir. Her şey net çizgiler ile belirlenmiş. Çizginin incelmesi kalınlaşması mümkün değil sanki.

Kalbimizin üstüne bir taş oturmuştu o gün. Aklımız başka yerde bedenimiz başka yerdeydi. Sonra kadınlar sahneye çıktı. Yanık yanık söylediler şarkılarını. Bağrı yanmış insanların sesiydi onlar. Konser, ağır duygusal şarkılardan, ezgilerden, hareketli canlı şarkılara kurgulanmıştı. Önce gözlerimiz dolsun ama sonra bir oh çekelim istenmişti belki. Tadı kaçtı. Sadece gövde gösterisi, güç gösterisi.

Sonra bir klarnet ustası çıktı sahneye. Kadına en büyük haksızlıkları yapmış olduğu halde. Sevdiği kadınlara. Çocuğunun anasına. Sevgi, aşk için çocuklarını bıraktığı kadına kötülük yapmış bir müzisyen çıktı. Şaşırtıcıydı. Güç gösterisi devam etti.

O günün kırgınlığı, sanal gerçek alemlerde insanların öfke nöbetleri ile devam etti. Arkadaşım bildiğim insanlar güç gösterisi yaptılar sonra. Kırılan hat büyüdü. Belki önemsememek gerekirdi ama yaş gereği sanırım kolay kolay atlatamayabiliyor insan bazen.

Bugünlerde daha rahatım. Az yaralıyım. İçim ezildiğinde de, Santral İstanbul'da bizi kıpır kıpır kıpırdatan Jamie Cullum'dan en sevdiğim grup Radiohead'in en sevdiğim şarkısı High and Dry'ı dinliyorum.

Hayata kucak açan insanlar, siz, hayatı kıra döke yaşayanlar.

Temmuz - Yaz

2011-07-20T00:49:00.003+03:00

Bir rüyadır, mutlu hissedersin. Ayağın çimlerde, tatlı bir esinti ile yürüyorsundur. O kadar güvenirsin kendine, dünya avucunda gibi hissedersin. Her zorluğa göğüs gerecek kadar cesur olursun. Hayır aslında bir rüya değildir, gerçektir. Sanki etrafına bir hendek kazılmıştır ama o hendeği aşmak hiç zor olmayacaktır senin için.

Gerçektir. Zordur. Atsan atılmaz satsan satılmaz hali. Uzun bir yürüyüş gibi. Kelimeleri sıralamak ardı arkasına. Sonra buz gibi su içmek gibi.

Ne rüya gerçekten mutlu, ne gerçek göründüğü gibi zor. Sadece yüreğindeki huzur önemli. Derin nefes aldığında göğüs kafesine batmıyorsa bir ağrı, işte o kadar.

Birileri mutlu eder bizi. Bir halkanın içine alır. Gözlerinin içine bakar derin, kaçırmaz bakışlarını. Bir bakarsın açılmışsın ona. Birileri müzik yapar. Şaşırtır ve mutlu eder bizi. Bir nehirde, kimi hızlı kimi sakin yol alırız. Şarkının sözlerini dinleriz. "Ah işte ben de böyle hissettim geçenlerde" deriz ve düşünürüz. O bir destektir. Dayanırız o şarkının sözlerine. Bu durum kitap okuyunca da aynıdır. Kitabın sayfalarını çevirdikçe, daha güçlü daha cesaretli oluruz. Doğrudur, böyledir.

İnsanın içinde huzur, başkalarını huzursuz ve mutsuz ederken var olabilir mi?

Bence hayır.

Birey Üzerine

2011-07-09T15:34:00.003+03:00

Temmuz ayını İstanbul'da caz ile, dostlar ile, soğuk bira, rakı, meze ve çalışmak ile geçiriyorum. Keyifli, tatlı bir yorgunluk ile geçen günler.

Ülkede ise eskiden rehavet ile geçen yaz ayları, seçim sonrasında daha daha hareketli. Meclis'te yemin sorunu, futbolda şike rüzgarı, devam eden diğer davalar, içeriden çıkamayan milletvekilleri. Bu arada geçmişte yaşanan olayların yıldönümleri geliyor. Yeniden olaylar yaşanıyor. Tatsız gelişmeler oluyor ve zaman akıyor. Önümüzdeki hafta hem meclis hem futbol dünyası açısından hareketli geçecek.

Olayları daha iyi takip ederek yorum yapmamızı sağlayan basın dünyası da karışık. Eskisi gibi değil. Bir tarafta her konuyu önceden haber veren bir grup gazeteci varken, diğer yanda istediği gibi mesleğini icra edemediğinden şikayet ederek çalıştığı kurumdan ayrılanlar var. En son Banu Güven NTV den ayrıldı. Düşündürücü.

Geçen hafta içinde yeni Bakanlar Kurulu açıklandı. Kadından sorumlu bakanlığın ismi "Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı" oldu. Günden güne "birey" kavramına sırtını dönüyor ülkemizdeki sistem. Oysa bireyin huzuru ve sağlıklı gelişimi mümkün kılınamazsa kurulacak aile sorunlu olacaktır. Bugün bir gazete haberi, bay X'in karısını yaktığını yazıyordu. İşin en vahim tarafı olay çocuklarının gözleri önünde gerçekleşiyor ve koşarak annesine sarılan çocuk da yanıyor. Kadın cinayetleri ve aile sorunları çığ gibi büyüyor ve görmezden geliyor yetkili merciler. Bakalım, bekliyoruz.

Öte yandan sosyal paylaşım alanlarında tahammülsüzlük diz boyu. Sosyal alanları gerçek hayatın üstüne bindirme alışkanlığında olan insanlar, sizlerin neyi nasıl ne şekilde anlattığınıza fazlasıyla takılmış durumdalar. Büyüklerimizin mizah dergilerini yasaklamaları, bizler adına internette hangi siteleri kullanacağımıza karar vermeleri neredeyse haklı bir eylem haline gelecek. İnsanlarda tahammülsüzlük hızla artıyor. Ama neye neden tahammül edemediklerini çok da doğru ifade edemiyorlar. Sadece kızgınlık. Sadece kızgınlık diyorum çünkü, fikir tartışmaları veya fikir alışverişleri tek taraflı değildir. Konuşursun, karşı taraf dinler, kendi fikrini ve gerekçelerini söyler. Sonrasında belki bir noktada buluşulur veya buluşulmaz. Ama sadece fikir beyan edip kimseye söz söyleme hakkı vermemek başka bir tavırdır. En doğrusunu ben bilirim, benden başka bilgili yoktur tavrı. Bir örnek ile bağlayalım;

Büyükadadayız, fayton sırasında. Sağdan üç kişi öne doğru gelip faytonların park ettiği alanın içine doğru seyirtiyor. Bunu farkedince "sıra var" uyarısını yapma gereğini duyuyoruz. Grubun önderliğini yapan beyefendi; "ya, sıra mı var, ama bütün faytonlar bomboş duruyor içeride" diyor ve sonra beklemekten vazgeçerek gidiyorlar. Normal şartlarda bu beyefendinin, "pardon ben farketmedim" gibi bir tepki vermesi gerekirken, kendi açıkgözlüğü engellendiği için verdiği sinirli yanıt işte bireyin içinde olduğu duruma ve tahammülsüzlüğe örnektir.

Yaşayan bireylere, düşünen bireylere

Bir Fotoğraf

2011-06-21T00:14:00.003+03:00

Sosyal ağlardan birine bir fotoğraf yüklemişti bugün anne tarafından bir akraba. Yıllar öncesinden kalan, unutulan bir anın fotoğrafı, siyah beyaz. Bizlerde olmayan bir fotoğraf. Yer Giresun. Yıl, tahminimce 1977 veya 1978. Önde, ben, kardeşim, dayımın ortanca kızı ve arkamızda tam olarak hatırlayamadığımız ama unutmadığımız bir akraba kızı daha. Arka planda masada oturan anneler ve dayımın büyük kızı. Geride, Giresun, yarımada. Denize gitmişiz. Yaz tatili. Hatta, fotoğraf denizden çıktıktan kısa süre sonra çekilmiş. Benim saçlar nemden tepeme toplanmış. Çocukların yüzünde denizin verdiği tatlı bir mutluluk. Deniz sevgimiz Karadeniz'den başlar bizim, Ege ve Akdeniz'de son bulur. Yaz aylarında denize girmeden tatilin bitmesini kabullenemeyiz işte bu sebepten. Olmaz da zaten. Hele de yıllarca Ankara'da, bozkırın ortasında yaşayan bizler için. Geride oturan anneler de mutlu. Siyah beyaz bir film karesindeler. Pozlarını almışlar.

Epey anlattım fotoğrafı. Dedim ya aslında tamamen unutulmuş bir an. Ama hatırlandığında insanı bir geçmişe bir şimdiye götürüp getiren bir anı. Geçen yılları anacak yaşlardayız artık. Günlerimizin kıymetini bilecek yaşlar.

Duvar Sineması

2011-06-11T15:29:00.005+03:00

Geçen haftadan itibaren İstanbul yaz akşamları ile buluşmaya başladık. Cuma akşamı, tüm kalabalığına rağmen İstiklal caddesindeydik. Evet, sevdiğimiz için ama ayrıca bir etkinlik için. Documentarist 2011 kapsamında o akşam, Tünel meydanından başlayarak, Beyoğlu'nun bazı duvarlarında kısa filmler gösterilecekti. Duvarlar beyazperde, kaldırımlar koltuk, büfelerden alınan ıvır zıvır ise eşlikçiydi. Fikir gerçekten insanın ağzını açık bırakacak kadar ilginç. Kocaman bir ekipsin, bir sinemadaki bir seansı düşünün. Hep beraber salondan çıktığınızı, bir önder eşliğinde yürüdüğünüzü, Odakule binasının önünde durup kafanızı kaldırıp duvara baktığınızı, bir kısa film izlediğinizi düşünün. Film bitince alkışlayıp, tekrar yürüyüp, barların bulunduğu ara sokaklardan geçtiğinizi, elinizdeki biradan bir yudum aldığınızı düşünün. Sonra, beton, aslında Beyoğlu'na yakışmayan bir binanın önünde durup "Arnavutluk'tan zor koşullarda göçen insanların hikayesini" anlatan bir film izlediğinizi düşünün. Hepsi gerçek, hayal değil, ayrıca imkansız da değil. Küçük, portatif araç gereçler ile yaptılar. İşi çekip çevirenler genç kadın ve erkeklerdi.

Tünel'den başlayan gösterim, Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık binası duvarında gösterilen bir Hint filmi ile bitti. En etkileyici filmlerden biri de, Sulukule'de, evlerinden "kentsel dönüşüm" projesi kapsamında çıkartılan insanlar üzerine yapılan belgeseldi. Bu insanlar tekrar o sevdikleri alana dönemeyecekler. Hiç alışık olmadıkları apartman dairelerine kısılarak, zorla bir yere kapatılmış bir canlı misali çırpınacaklar. Sulukule çalgıcıları, müzik icra edecek, çalışacak mekan bulamamaktan şikayet ediyorlar. Keyifle yaşadıkları, atadan, babadan "oralı" oldukları yerlere dönemeyecek olmanın üzüntüsüyle mücadele etmeye çalışıyorlar. Bir dernek kurmuşlar, en azından kentsel dönüşüm projesinin devamında tekrar dönmek ve bildikleri topraklarda, bildikleri havayı soluyarak yaşamak istiyorlar.

İnsan, isterse neler neler düşünüp, üretip, yaratıp, hayata geçirebiliyor. İnsan, isterse ne kadar görmez, duymaz, bilmez olabiliyor. Hırs ve menfaat, bencil bakış açısı, "bana ne!" yaklaşımları toplumu nasıl kederli insanlarla dolu bir hale sokuyor.

Yarın seçim var ülkemizde.

İstancool Sonrası

2011-05-29T22:55:00.003+03:00

27 Mayıs günü başladı İstancool. Yoğun bir program vardı. Üstelik resmen yıldız yağmuru vardı festivale. Festival halka açık, ücretsiz. Ne şans. İşte birkaç isim; Terry Gilliam, Courtney Love, Ryan McGinley, Marco Müeller, Sam Taylor-Wood, Micheal Stipe, Tilda Swinton, Kirsten Dunst, Thomas Dozol, Dan Colen, Sandro Kopp, Stephen Jones, Sophie Calle, Haider Ackermann. Ülkemiz yıldızlarından ise; Reha Erdem, Nurgül Yeşilçay, Serra Yılmaz, Hakan Günday, Alphan Eşeli, Murathan Mungan, Murat Daltaban, Muammer Brav.

27 Mayıs günü, Murat Daltaban-Hakan Günday ile Tilda Swinton-Serra Yılmaz söyleşilerini dinledim. Cumartesi günü İstanbul dışına çıktığım için Micheal Stipe'ı kaçırdım. Bugün yani festivalin son günü ise Murathan Mungan için kendimi ayarlamıştım ama programın sarkmış olmasından dolayı hem Courtney Love'ı kısa bir süre dinleme fırsatım oldu hem de Af örgütünün kısa şiir okumasına ve eylemine katıldım.

İlk gün yakaladığım her iki etkinlik harikaydı. Tilda S. - Serra Y. söyleşisi keyifliydi. Tilda S. 'nın ne kadar etkileyici, akıllı bir kadın olduğunu gördüm. Bu arada o beyaz soğuk görüntünün ardında esprili, ilgili bir kadın var. Gayet sade kıyafeti, terlikleri bunun yanında ne kadar zevkli olduğunu kanıtlayan yüzükleri. Serra Yılmaz ile aralarında oluşan dostça yakınlık. Serra Yılmaz'ın ülkemizde yeterince tanınmadığını düşünüyorum. Tüm oyunculuk başarılarının yanında tam bir dilbaz kendisi. İngilizce ve birkaç dili daha anadili gibi kullanıyor. Kelimeler ile oynuyor. Çok heyecanlıydı. Heyecan bambaşka bir keyif kattı sohbete.

Murat Daltaban-Hakan Günday söyleşisi ile Murathan Mungan söyleşisinden bana kalanlar ise şöyle.

Hakan Günday diyor ki; "Yazdıklarınızdan pişman olmayın. Pişman olmak için bütün bir hayat var önünüzde. Bu yüzden yazarken pişmanlığı düşünmeyin, yazın, isterseniz sonrasında pişman olun. Güvenli meslekler denilen o saati, geliri belli olan meslekler, yaptım ve bıraktım. Yaza yaza yazmaya aşık oldum. Hayatımın bir döneminde öyle bir kapana kısılmış hissettim ki kendimi yazmaya başladım ve bu süreci yazarak aştım. İnsan istediğini yapamıyorsa herşeyi yapabilir."

Murat Daltaban diyor ki; "Otosansür başladığı an hastalanmaya başlarsınız. Her şey insan için ve hiçbir şey edepsiz değil. Kimsenin ahlak değerine göre hareket etmemeliyiz."

Murathan Mungan diyor ki; "İnsanın yaşadığı toprağın özelliklerini tüm insanlara duyurabilmesi çok önemli. 30 yıldır yazıyorum. Sürekli proje üreten bir kafa yapım var. Örneğin gazete üzerinden bir öykü, telefon rehberinden roman, yemek kitabından film senaryosu yaratabilirim. 30 yıllık yazı deneyiminin sonucunda yaklaşık 50 kitaba sahibim. Bunca yıl sonunda deneyimlediğim, kalemin temiz tutulması gereğidir. Yeni bir gramer, yeni bir dil arayışındayım. Bu bana heyecan veriyor. Kendime sürprizler yapmayı seviyorum. Zamanı iyi planlıyorum. Edebiyat başkası olma kabiliyeti, öteki olma sanatıdır. Edebiyat kendi içimizde yeni duygular bulmamızı sağlar. Ben, kulak verme kabiliyetine sahibim. Malzemeyi dinlerim ve beklerim. İyi kitaplar iyi yemekler gibidir. Yazılanların demlenmesi gerekir. Bana söyleşilerde sıklıkla pişman olduğum bir konunun olup olmadığı ile ilgili soru sorulur. Her hayatın pişmanlıkları vardır. Yaşarken arkada pişmanlık ve hata bırakmak gerekir. Günah işlenmediği sürece olması gereken budur. Ben oyuncu bir yazarım. Karakterlerimi oynarım. Oluşturduğum diyalogların uzun olup olmadığını bu şekilde test ederim. Yazar olarak amacım, insanlara yeni görme biçimleri kazandırmaktır. Hatırlamak, restore etmek işidir. Hatırlamak kişinin yaşı ilerledikçe insanı yanıltır. İnsanın gerçek anıları, kelimeleri öğrenmeden öncesindeki anılardır. "

Murathan Mungan'ın "Metal" isimli kitabı almancaya çevrildiğinde çok iyi durmuş. Ancak Türk bir yazar olarak kendi frekansında olan bir yabancı çevirmeni bulmanın ne kadar zor olduğunu anlattı. "Paranın Cinleri" kitabını sevenlere ise yakın zamanda bu kitabın devamı niteliğinde bir kitap geleceğini müjdeledi. Mardin'de geçen çocukluğuna dair anlattığı bir hikaye beni etkiledi. Henüz okula başlamadığı dönem, Mardin geceleri, çevresindeki bütün kadın büyükler bir müzik aleti çalıyorlar ve geceler böyle şenleniyor. Mungan, anne ve babasının arasında kanepeye uzanmış. Başı annesinin, ayakları babasının kucağında. O sırada başka bir kadın bir hırka getirip üzerine örtüyor Mungan'ın. O hırkanın bedenine değdiği andaki hissi hiç unutmadığını anlattı. Çocukluğunun geçtiği şehirde konuşulan üç dil, din çeşitliliği, geceleri yıldızlı gökyüzü ve şimdi hiç sinema olmayan şehirde o dönemde üç ayrı sinema.

Yazalım, okuyalım.

2011-05-20T14:10:00.001+03:00

Haftaya İstancool!

Bir Sergi Sonrası

2011-05-20T11:13:00.005+03:00

Kayıp Cennet, İstanbul Modern müzesinde 24 Temmuz'a kadar devam edecek bir sergi. Sergi, çağdaş sanatçıların teknolojiyi kullanma biçimlerini ve doğaya, hayvanlar dünyasına ve son yıllarda dünyayı etkileyen önemli ekolojik değişimlere dair bir dizi güncel konuya yaklaşımlarını mercek altına alıyor. (Sergi broşüründen alıntı)

18.Mayıs Çarşamba günü Müzeler Haftası nedeniyle müze girişi ücretsizdi. Ayrıca İstanbul Modern her perşembe ücretsiz. Perşembe günleri saat 20.00 ye kadar müzeyi gezme olanağınız mevcut. Bu sergi, anlatılmak istenen ile kullanılan teknikler açısından son derece değişik, çarpıcı bir sergiydi. Özellikle bir eserden bahsetmek istiyorum.

Eserin adı-Göç, sanatçı-Doug Aitken. Sanatçı, mekanın hem toplumsal hem de psikolojik özelliklerini sadece insanlar değil hayvanlar üzerinden hareket ederek inceliyor. ABD deki orta seviyedeki motel odalarına, hepsi doğal alanlarında güçlü, vahşi, bizon, baykuş, at, tavuskuşu, kunduz, geyik, puma gibi hayvanları koyarak, hayvanların hareketlerini gözlemliyor ve videoya kaydediyor. Sanatçı, çağdaş amerikan kültüründe, motel odalarının, yolculuğu, yaşamdaki geçiş dönemlerini, özgürlüğü ve kaçışı olduğu kadar yabancılaşmayı, yalnızlığı, yer değiştirmeyi ve yalıtılmışlığı da simgeliyor olmasını temel alıyor.

Pumanın hızla odaya girerek yastık ve yatak örtüsü ile kavga edişi, bizonun sessizce odadaki eşyaları devirmesi, tavuskuşlarının sakin sakin dışarıya bakması, kunduzun hemen banyoya yönelerek su ile dolmakta olan küvete girerek yüzmeye çalışması, hayvanların o an bulundukları yeri, kendi yaşam alanları üzerinden tanımaya çalışmalarıydı. Geyik veya ceylan, kapkara güzel gözleri ile kimsenin yüzmediği havuzdan su içmeye çalışırken sanki ormandaki derenin kıyısında gibiydi. Aitken, çekimlerde, hayvanlarının gözlerine yakın çekim yaparak, hislerindeki karmaşayı, tedirginliği, heyecanla karışık korkuyu, yalnızlığın ve kapatılmışlığın getirdiği endişeyi görmemizi anlamamızı sağlıyor.

Bir yerden bir yere göç etmek. Temelde basit bir kavram. Eşyalar toplanır, fazlası atılır, belki yenileri alınır v.s. Oysa göç kavramının içi sadece nakliye kısmı ile dolu değil. Bir yerden demir almak ve başka bir yere demir atmak söz konusu. Demir alınan yerdeki çevre koşulları artık yok, alışkanlıklar yok, tanıdık sokaklar, tanıdık çehreler yok. Bir bitiş var. Beraberinde hüzün geliyor ister istemez. Burada sadece varlığın, yaşam alanının değişmesinden bahsediyorum. Kaldı ki, tamamen farklı kültürlerin içine gitmek, konuşulan dili anlamamak, bilinen yemekleri sevmemek... Konu çok ama çok detaylı.

Bu sergiyi gezdikten ve ara ara karıştırdığım bir kitaptan okuduklarımdan sonra; gerçekleşen isteklerimiz bizi değiştirir. İsteklerimiz sonucunda oluşan değişikliklere hazır olmamız gerekir. Adım adım kendimizi bu değişime hazırlamamız gerekir. Kendi isteğimiz ve planlarımız sonucunda bir yerden başka bir yere göçtüğümüzde, zaman içinde yeni şartlarımıza ayak uydururuz. Aniden, isteği olmadan bir canlıyı alıp bambaşka bir yere koyduğunuzda oluşan tedirginlik ve şaşkınlık için lütfen bu sergiyi gezin ve hayvanların gözlerinin anlamını çözün.

Moda

2011-05-18T10:58:00.002+03:00

Vogue Türkiye dergisinde bir bölüm var, "Bugün Ne Giydim?". Her ay, bir kişi seçiliyor ve bu kişinin her gün ne giydiğini görebiliyorsunuz. Bu ay Siren Ertan Çarmıklı'yı takip ediyoruz. Size bir şey söyleyeyim mi, her kıyafet mükemmel. Siren E.Ç. Zara mağazasından da giyiniyor, ancak kombinleri oldukça hoş. Ayrıca kendi markasından giyindiği gömlek ve elbiselere bayıldım. Birkaç günlük kıyafeti biriktirip sonra inceliyorum. Takılarını özel olarak seçiyor. İş kıyafetleri günün durumuna göre çekici, şık. Ayakkabılar tabi ki çok kaliteli. Çantalar için ayrıca bir şey söylememe gerek yok. Dergi bu ay doğru kişiyi takip ediyor, içim açılıyor kıyafetlerini görünce.

Bugün Böyle Yarın Nasıl

2011-05-16T23:36:00.003+03:00

"Open your arms and run as fast as you can".

Aklımdan böyle bir cümle geçti durdu bugün. Akşam olup güneş Avrupa yakasının arkasına yaslandığında, karşı yakadan kocaman doğdu ay. Sahile indim, kalabalıktı, bir konser varmış, çekirdeğini içeceğini alan gelmişti. Kıyıda balık tutanlar vardı. Bir kadın, salladı oltayı ve herhalde on tane yakaladı. Küçük balık, istavrit olmalı.

Bu günler, güneş, ay ve gezegenler açısından bereketli şanslı günler diyor Susan Miller. Çok fazla takılmamakla birlikte bakıyorum yazdıklarına. Temel sebebi merak ve tabi boş umutlarda olmamak için bir çeşit manevi destek arayışı. Uzun zaman beklediniz, artık gün sizin, isteyin, atılın, yapın diyor.

İstemek, güvenerek, umutla beklemek. Sahilden iskeleye çıkıp, sanki denizin üzerinde yürür gibi yürümek. En uca gelince durmak, ileriye bakmak, o an denizin üzerinde olduğunu düşünmek. Bazen, atlamak o uçtan aşağıya, suya. Beyaz köpükler arasından tekrar yüzeye çıkmak ve bir müzik duymak. İçini canlandıran bir müzik, bir koku, bir ses. Kulaç atmak, bazen en uzağa doğru, hafiften ürpererek, derinde yaşayan canlıların üzerinden geçerek. Sonra geriye dönmek ve kumlara ayağını basmak, sağlam, güvenle. Aslında hayat boyu ihtiyacımız olan duygular ne kadar az, basit ama olmazsa olmaz. Sadece peynir ekmek ile günleri geçiririz ama sevgi olmadan, güven olmadan, hayal kurmadan, umut etmeden zaman geçer mi? Günler geçer mi?

Bugün yarın dolunay. Sanki gümüşi bir tepsi gökyüzünde. Baktıkça bakmak istiyorsun. Denizin üzerinde, hah evin çatısına değdi, evet caminin minaresinde, ah evet sevgilinin gözlerinde.

"Open your arms and run as fast as you can."

Çağrışım

2011-05-14T14:15:00.003+03:00

Yazmak nefes almak gibiydi, sıklıkla yazabiliyordum. Gördüğüm, duyduğum, yaşadığım durumlar üzerine hemen yazmaya başlıyordum. Yazarken çağrışımlar kovalıyordu peşimden ve bambaşka bir noktada bitiyordu yazı. Filtre kahve hazırlayıp içmek gibiydi her şey. Oysa birkaç haftadır bir şey oldu, yazı yazmaya başlayınca parmaklarım durur oldu. Kafamda düşünceler uçmaya ama bir yerlere konamamaya başladı. Sokaklarda yürürken duyduklarım, gördüklerim, sağa sola çiziktirdiğim notlar. Ama ortada bir kahraman yok. Belki de kahraman çok ama ben onlarla tek tek tanışamadım. Belki de kahramanı takip etmek konusunda dikkatsizim.

Vapura biniyorum örneğin, birbuçuk saatlik Büyükada yolunda yalnız yolculuk ediyorum. arap turistler ağırlıklı. Fotoğraf çekiyorlar. Kadıköy'den ayrıldıktan sonra Marmara huzurlu. Rüzgar çoğu zaman sert. Heybeli her daim yemyeşil, şimdilerde aralarda pembe erguvanlar, sarı beyaz açan bahar çiçekleri var. Adalarda yaşayan insanlar ilgimi çekiyor. Belki bir lokantaları, belki bir emlakçı dükkanları var. Şehirde çalışıp perşembe veya cuma gününden adaya kaçanlar ise, hayat boyu olmak istediğim insanlar. Adalar sessiz, adalar içimizin sessizliği, adalar şefkatli.

Yollarda yürüyorum sonra. Geçen gün bir şey oldu. Barbaros Bulvarından yukarıya doğru yürürken, karşıdan yanındaki küçük oğlan çocuğu ile aşağıya yürüyen kadın, "Pardon bir şey rica edebilirmiyim?" diye beni durdurdu. Çocuğu ile parkta oynadıklarını, cep telefonunu yanına alıp almadığından emin olamadığını, ama eğer almış ise de telefonu bulamadığını söyledi ve numarayı aramamı rica etti. Bir gariplik hissetmedim ve kabul ettim. Ben numarayı çevirdiğim sırada kadının bana epey yaklaştığını farkettim ve biraz geri adım attım ve o anda aklıma bambaşka bir şey geldi. Bütün bu durum ise saniyeler içinde gerçekleşiyor ve o esnada telefon bir yerlerde çalıyor. Aklıma gelen şuydu; eğer telefon açılırsa ben mi konuşmalıyım yoksa telefonu kadına vermelimiyim? Acaba aradığım numarada bir numara mı var? Sım kart bilgilerinin çalınması için yeni bir yöntem olabilir mi? Çok şüpheci bir yaklaşım belki ama akla geliveriyor işte.

Telefonu kimse açmadı, ben de çok ısrarla çaldırmadım. "İsterseniz tekrar parka dönüp bakın ama şu an telefon açılmıyor" dedim sadece.

Ne tatsız değil mi? Güven duygusu gün be gün yok oluyor.

İnsan Kaynakları

2011-05-03T11:19:00.004+03:00

Sinema yazılarının ardından, dolu dolu geçen sinema günlerinin ardından, hayat normale dönmeye başladı. Pırıl pırıl bir gökyüzü de gelmedi daha. Evet çiçekler açıyor ağaçlarda, laleler ile donatıldı İstanbul'un dört bir yanı. Ama havadaki pus renkleri ayrıştırmamıza engel oluyor.

Ocak ayının sonunda başlayan bir iş görüşmesi hikayem var. Hikaye diyorum, çünkü yaklaşık iki aya varan sürecin sonunda, hikaye oldu. Bu deneyimle ilgili özetle şunu söylemek isterim. Çalışmak isteyen, o işi almak isteyen taraf olarak, söylenen her söze, sorulan her soruya zeki, çevik cevaplar vermek zorundasınız. Karşınızdakilerin sizi "siz" olarak tanıma çabalarının olmamasından dolayı. Benim bu hikayede de durum aynı oldu. Neredeyse, bütün hayat hikayemi, neden ve niçin sorularının cevapları ile ortaya döktüm, üstüne güzel yazılmış bir özgeçmiş oturttum, üstüne aynı insanlar ile yaklaşık üç görüşme yaptım. Tamam ben bütün bu engelleri aştım, ilerledim. Ama asıl o dönemde, benimle görüşen kişiler, sadece yarım saat, biz ne yapıyoruz, bu kişiyi hangi şartlarda işe alacağız, gereken bütün formaliteler tamamlandı mı? diye düşünüp sormadılar kendilerine. Her şey sonuçlandı, maaş açıklandı, iş tanımı anlaşıldı, okunacak kitaplar verildi, tarih belirlendi, el sıkışıldı. Sonra o tarihe yani işe başlama tarihine bir hafta kala, anlamsız bir sessizlik başladı. İşe başlayacak kişiden bir şeyler istenmesi gerekiyordu ama ne arayan vardı ne soran. Bu safhada, kendini işe kabul ettirmek için çırpınan kişinin "neler oluyor" sorgusu başlayıverdi. Anlama çabaları, anlattırma çabalarına dönüştü.

Bugün 3 Mayıs ve bana hala net bir biçimde sıkıntıyı anlatabilmiş, söylemiş değiller. Anlattırabildiklerimle ben, O yetkilinin aslında istihdam yaratmak konusunda yetkisiz olduğunu anlamış oldum. O en tepedeki yetkili şahıs, hem kendi orta düzey elemanının ihtiyacını karşılayamadı, iş yükünü rahatlatamadı, hem de ne kadar inkar ederse etsin benim zamanımı çaldı. Çünkü bu böyledir, "oldu" dendiğinde artık odak noktamız değişmiştir. Olan, gerçekleşen olaya döner, o aşamadan sonrası için çaba sarfetmeye başlarız.

Bu hikayeyi anlattığım arkadaşlarım, kendilerinden ve çevrelerinden bir sürü benzer hikaye anlattılar. Şaşırmamak mümkün değil. Ülkemizde, sınıflamalardan vazgeçilmedikçe, ne insanlar ne de düşünceleri özgür olabilecek. Ben, bir "İnsan Kaynakları" politikasına takıldım. Daha önceki işimden de, İnsan Kaynaklarının ilgisizliği, ne için kullandığı belli olmayan otoritesini kullanamaması yüzünden ayrılmıştım. Sesimi duyuramamış, çözüm yaratamamıştım. Köleden farksız bir hale gelmiştim. Gün geçti, aynı ilgisiz "İnsan Kaynakları", maddeler halinde sıraladığı kuralları uygulattı.

Sorun değil, yaşandı, hikaye oldu ve geride kaldı. arada geçen bir sürü güzelliği yazdıktan sonra, bir yazıyı bu konuya ayırmazsam olmaz dedim.

Hakkaten, "İnsan Kaynaklarının" gerçek görevi nedir?

Bir Ayrılık - Jodaeiye Nader Az Simin

2011-04-18T13:21:00.005+03:00

Üzerinde yazacağım son film Bir Ayrılık - Jodaeiye Nader Az Simin, Asghar Farhadi'nin yönettiği bir İran filmi. 2010 yılı yapımı film, 2010 Berlin Altın Ayı, En İyi Film, En İyi Kadın Oyuncu (bütün kadro), En İyi Erkek Oyuncu (bütün kadro) ödüllerini almış.

İran, bir aile, iç sıkıntılar, dışarıdan aileye dahil olan insanlar. Ekonomik ve kültürel düzey ile birbirine başkalaşan insanlar. Dürüstlük, doğruluk, yalan, beyaz yalan, hukuk, adalet sistemi ve savunmasız insan. Suç, suçluluk, sebep olmak, tedirgin olmak, yargılamak, şiddet, parasızlık ve beraberinde gelenler. Çift olmak, bir aile kurmuş olmak, aile yapısı içinde gelecek kararları alabilmek. Din faktörü, din ile vicdan arasındaki köprü, din ile vicdan arasında oluşan uçurum. Ekonomik sistemin, sosyal yapıdaki bozuklukların ittiği insanlar, yiten hayatlar.

Filmin sordurduğu ve düşündürdüğü soruların bir kısmı. Bu sorular uzatılabilir. Toplumların yaşadığı değişimler, felaketler, insanların hayata bakışlarını, değer yargılarını etkiliyor. Örneğin Ankara'nın, aynı belediye başkanı ile geçirdiği yılların ardından geldiği nokta, başkentin yaşayanlarına bir şey veremiyor hale gelişi. Bir süredir iktidarda olan partinin etkisiyle, insanların gün geçtikçe, sadece para, madde üzerinde şekillenen değer yargıları. Geçmişlerinden uzaklaşmaları ya da geçmişini bilmek istemeyen insanların karar merci olmaları. Tarihi, kültürel, değer yargısı açısından miras olan ve geliştirildikçe çiçek çiçek açabilecek unsurların yok sayılması.

Hepimiz, huzurlu insanlar olabilmek için, önem verdiğimiz değerlerimize sahip çıkarken, yaşadığımız şehirlerdeki dokuyu, kokuyu korumalıyız. İleride nefesimizi, oksijenimizi, besin kaynaklarımızı kesecek yaptırımlara katlanmamalıyız.

Oldukça sarsıcı, etkileyici, söylenecek söz bırakmayan filmler izledik. Birlikte bu şenliği ve keşfi yaşadığım dostlarıma teşekkürlerimle.

İçimdeki Yangın - Incendies

2011-04-18T12:40:00.004+03:00

İçimdeki Yangın, festivalin ikinci haftası, 14 Nisan Perşembe günü saat 16.00 da izlediğim film. Film üzerine film izlediğim bir gün o gün. Yönetmen Denis Villeneuve, Kanada - Fransa ortak yapımı, 130 dakika. Ülkemizde vizyona gireceği söylenen bir film. Muhakkak vizyona girmeli ve lansmanı yapılmalı. Çünkü ülkemizin, etnik ve kültürel yapısı açısından, ötekileştirme, yok sayma kavramları açısından izlenilmesi gerekli bir film. Film, Lübnan'daki iç savaş ve beraberinde gelen insanlık dramı üzerine.

Çok yağmurlu bir gündü. Festival, yağmur ve soğuk hava ile başladı ve soğuk hava ile bitti. Ama bizler, oluşturduğumuz sıcacık hava ile tam bir şenliğe dönüştürdük festivali. Yemekler, kahve ve içki molaları, bilet kuyrukları, anlık sohbetler, göz temasları, gülümsemeler.

İçimdeki Yangın filmini izlediğim günün akşamında, eski dostlarla yemek yedik. Eski dostların, şefkatli kollarına bırakmak istiyor insan kendisini. Sıcacık sohbet etmek istiyor. Düşüncelerini açmak istiyor. O akşam, nedenini hala tam olarak bilmiyorum, yaptıklarımla, söylediklerimle eleştirildiğimi gördüm. Çok yorucu oldu benim için. Fikir alışverişi insanı besleyen bir eylemdir. Alışveriş yapabilmek için ise karşındaki kişiyi dinlemen gerekir. Oysa, bazen, insanlar seni dinlemeden hemen kendi kafalarındaki düşünceleri sana dikte etmeye başlarlar. Eleştirel bir kimliğe bürünürler. Kendi doğrularından mutlak doğruları yaratmaya yönelirler. Doğru nedir? Kimin doğrusu en doğrusudur? Neden tahammül etmek zor. Eğer bir insan diğerini seviyorsa, sevmek benliğe bir şey katmak değil mi? Film beni çok yormuştu, üzerine bir daha yoruldum.

Bu film, Wajdi Mouawad'ın tiyatro oyunundan sinemaya uyarlanmış. Wajdi Mouawad'ın oyununu İstanbul'da izlemiş olanlar var.

Etkileyici ve izlenmesi gereken bir film.

İmkansızın Şarkısı - Noruwei No Mori

2011-04-18T12:03:00.006+03:00

Festivalde izlediğim ve keyif aldığım filmler ile ilgili yazmaya kaldığım yerden devam ediyorum. Bugün yazıları toparlamak niyetindeyim. Sonrasında, yazacak ve konuşulacak yeni konular ile devam ederim.

İmkansızın Şarkısı, uluslararası yarışma kategorisinde yarışan bir Japon filmi. Yönetmen Tran Anh Hung, Vietnam asıllı bir Fransız. Film Haruki Murakami'nin eserlerinden birinin ilk sinema uyarlaması. Japonya'da 1960'ların sonlarında geçen bir hikaye.

Sessiz, müzikle hareketlenen, doğal güzelliklerin geri planda bir tablo gibi durduğu, aşk, dostluk, kayıplar üzerine kurulan bir film. Çocukluktan başlayan dostluk ve aşk duygusunun, bağlılığın, bir kişinin intihar etmesi sonucu nasıl yön değiştirdiği ve hayat boyu nasıl taşındığı üzerine bir akış.

İzleyip eve geldikten sonra, özellikle Japon toplumunda geleneksel bir yanı olan "intihar" konusunda biraz internette araştırma yaptım. 2006 yılında 32.115 intihar olayı gerçekleşmiş. Rakamlar her geçen yıl, farklı sebeplere bağlı olarak artıyor. Mart ayında yaşanan deprem ve nükleer felaketinin devamında, intihar olaylarının sayısının artacağından endişe ediliyor. Devlet, uzun yıllardır intiharları önlemek adına, en çok intihar edilen mekanlarda güvenlik önlemleri alıyor.

Üzerinde en çok düşündüğüm konulardandır; etrafımızdaki insanlardan önce kendimizi besleyecek, mutlu edecek bir hayat felsefesi belirlememiz gerekir. Kendi bedenimiz ve ruhumuz mutlu, huzurlu, keyifli değilse, çevremizdeki insanlara, ailemize, eşlerimize, sevgililerimize, iş arkadaşlarımıza, arkadaşlarımıza nasıl olumlu ve mutlu bir enerji verebiliriz. Başkalarını mutlu etmek üzerine kurgulanmış bir hayat olabilir mi? Filmdeki ana karakterlerden biri; yaşadığı bunalım içinde şöyle söylüyordu; sevdiği genci çok küçük yaşlardan beri bildiğini, onunla her şeyi konuşabildiğini, regl olduğunda dahi ilk onunla konuştuğunu, onun kollarında ağladığını, O öldükten sonra, kiminle nasıl iletişime geçeceğini bilemediğini, herkese yabancı olduğunu ve bu şekilde hayatına nasıl devam edebileceğini haykırıyor ve ağlıyordu. Bu konuşmayı yaptığı kişi, yakın arkadaşlarından biriydi, hatta birbirlerine aşkla bağlandılar ama erkek kadına hiçbir zaman tam olarak ulaşamadı. Film, bu genç insanların seks konusundaki arayışları açısından da önemli noktalara parmak basmaktaydı. Bu konuda bazı açılardan Japon toplumu ile toplumumuzu özdeşleştirdim. Çok yakın zamanda oldukça genç bir dostumla yaptığım konuşmada anladım ki, yaşıtları erkekler hala kadın arkadaşlarını kafalarında kategorilere ayırıyorlar.

İmkansızın Şarkısı ile yönetmen Tran Anh Hung 30. İstanbul Film Festivalinde Fipresci ödülünü aldı. Kapanış gecesinde, ödül töreninin ardından fuayede, yönetmen ve ailesi ile karşılaştım ve kendisi ile iki kere göz göze gelince dayanamayıp yanına gittim, tebrik ettim ve teşekkür ettim.

Vizyona girdiğinde tekrar izlemek üzere.

Şiir - Poetry

2011-04-10T12:10:00.005+03:00

Şiir, 2010 yapımı bir Güney Kore filmi. Yönetmen Lee Chang-Dong. Film, 2010 Cannes film festivalinde en iyi senaryo ödülü almış. Olay, 60-65 yaşlarındaki anneanne ve beraber yaşadığı, ergenlik çağındaki erkek torunu üzerine. Günlük hayatın akışında yaşanabilecek birbirine zıt olaylar karşısında çözüm üreten ve yaşamdan keyif almaya çalışan bir anneanne. Olay mekanı büyük şehir olmadığından, tabiatın nimetleri de filme zemin oluşturuyor. Ayrıca, çiftçilik yapan ve bir hayli fakir yaşayan aileleri görebiliyoruz. Aslında kahramanımız da maddi açıdan çok rahat değil. Yaşına rağmen, yarı felçli bir adama bakarak para kazanıyor.

Bu esnada, kültür merkezi gibi bir yerde, şiir kurslarının başladığını haber alıyor ve kayıt oluyor. Şiir dersleri ile, içinde yaşadığı dünyaya daha bir dikkatli bakmaya başlıyor. Ağaç dallarının ezgisini dinliyor, çiçeklerle konuşuyor, nehiri akışındaki coşkuyu duyuyor, yağan yağmurda ıslanıyor. Otobüse biniyor, yol alıyor, yol alırken düşünüyor. Giyimine her zaman önem veren bir kadın aslında. Gençliğinde, o an olduğundan çok daha güzel ve çok fazla aşığı olduğunu anlatıyor. Kelimeler ile arasının iyi olduğunu söylüyor. Ama tüm bunlara rağmen ilk şiiri bir türlü gelmiyor. Bu arada, unuttuğu bazı kelimeler ile bir hastalığın pençesine yavaş yavaş düştüğünü öğreniyor.

Öte yandan evdeki ergen torun tipik bir erkek, her şey ayağına geliyor. Torunu ile iletişim kurmaya çalışırken, hiç aklına gelmeyecek bir suça karıştığını öğreniyor torununun.

Filmin ilk sahnelerinden itibaren, kahraman ile aramızda bağlantı kurduk. Kendince birşeyler yazan ve okuyan insanlar olarak, beş ay önce başladığımız çalışmanın son haftasına geldiğimizde, artık bakar ve görür hale gelmiştik. Gerek okurken gerek yazarken. Kahramanımız, filmin sonunda şiirini tamamlamış oluyor, hastalığı ilerliyor, torunu işlediği suçun cezasını çekmek üzere gidiyor, başka bir yerde ise o suçun bedelini anneanne de ödüyor.

İzlemesi keyifli, tam hayatın içinden bir konu ve film.

Another Year - Ömrümüzden Bir Sene

2011-04-05T14:02:00.005+03:00

Mike Leigh'in yönettiği "Another Year - Ömrümüzden Bir Sene", 2010 yapımı bir İngiliz filmi. Mevsimler üzerinden aile, dostluk, arkadaşlık ilişkilerini inceliyor. Kurgu ve oyuncular oldukça başarılı. Film ile bütünleşerek o insanların arasına katılıyor, zaman zaman kendinizden bir parça buluyorsunuz. İngiltere'nin bitmek bilmeyen yağmuruna rağmen, şehirlerin bir noktasından başlayan çayırlar, mis gibi kokan domateslerin yetiştiği bahçe, evli çiftin bu bahçedeki sohbetleri konunun daha keyifle izlenmesini sağlıyor.

Çıktıktan sonra, İstiklal caddesinde yürürken yaptığımız konuşmaları da dikkate alarak; evli çiftimiz Gerri ve Tom, çevrelerindeki mutsuz arkadaşları ile bir yılı nasıl yaşadılar, gözlemliyoruz. Yalnız kadın ve erkeğin temelde aynı şeyleri beklediğini görüyoruz. Ama o yalnızlık içerisinde, hem kadının hem erkeğin aradıklarının örtüşmemesine tanık oluyoruz. Ama mevsim kış olduğunda, ihtiyaçlar güzel yemek pişirmenin ötesinde, birisiyle konuşmak boyutuna geliyor ve o zaman eşini yeni kaybetmiş adam ve yalnız kadın birbirine tutunabileceğini farkedebiliyor. Bu arada, aile kavramı her zaman her toplumda ön planda. Biz Türkler başkaları için yaşarız biraz. "Elalem ne der" ile çizeriz hayatımızın çerçevesini. Kendi doğrularımızı da oluşturamayız bu durumda. Benim kendi ailemde bu konuda verebileceğim çok çarpıcı örnekler var. İnsanların olmadıkları bir durumu dahi, olmuş gibi gösterdiklerini biliyorum. Bu sebeple toplumumuzda "olduğun gibi olmak", ya da insanları "oldukları gibi kabullenmek" ne yazık ki zor kavramlar.

Aile içi ilişki konusunda da, fertlerin kendi alanlarının dokunulmazlığı konusunun vurgusu önemliydi. Yani, oğullarının evlenmesini hatta bebek yapmasını bekleyen Gerri ve Tom, bu konudaki meraklarını aralarında bile dallandırıp budaklandırmadılar. Oğullarına bir kere sordular ve aldıkları cevapla tatmin oldular. Hayat, akışı içinde zaten bazı gerekleri yerine getirecektir. Nitekim, günün birinde oğulları kız arkadaşı ile geliverdi eve. Toplumumuza baktığımda bu konuda da çok kasıldığını söyleyebilirim ebeveynlerin, insanların. Evli ve bekarların üzerinde bu sebeple baskı oluşmaktadır. Bekar olarak, az insandan evlilik ile ilgili olumlu bildirim alırsınız. Çoğu evli çift arkadaşınız evliliğin çok iyi bir şey olmadığını söyleyecektir. Ama öte yandan evlilik kurumu sosyal statünüzü yukarıya çekebilen bir olgudur.

Filmde, ailenin oğluna çaresizce ilgi duyan yalnız kadın, bir süre sonra eve istenmeyen arkadaş olacaktır. Çünkü tavırları ile hane içinde huzuru bozmuştur. Oysa, kadının olanaksız bu ilişkide tek derdi, anlaşılabilmek. Kendisini anlayan bir erkek ile iletişimde olabilmek. Belki de bir zaaf. Ama bu zaaf, aile fertleri ve ebeveyn tarafından bakıldığında, tehlike ve huzursuzluk.

Dört mevsim üzerinden bir çift ve etraflarındaki dostlar, arkadaşlar, kardeşler üzerinden çevrilen hikaye, 130 dakika keyifle izlendi.

Nisan ve Film

2011-04-03T02:08:00.004+03:00

Nisan ayı geldi. Koç burcu insanları birer birer doğumgünlerini kutlamaya başladılar. Etrafımda çok oldukları için söylüyorum. Ben de bir Koç burcuyum. Çok ilgili değilim bu işlerle ama özelliklerini de taşıyorum. Bana ne kazandırıyor bu özellikler diye düşünürsek, beni "ben" yapan özellikler bunlar. Bu özellikler, benim yok edemeyeceğim özellikler.

Dün akşam 30.İstanbul Film Festivali ateşini "Copacabana" filmi ile yaktıktan sonra, bugün Carlos Saura'dan Falamenco ve Wim Wenders'dan Pina'yı izledik. Organizasyonda, organize olarak yer almamı sağlayan Gülda Ş.'ye teşekkür ederim. Tanıdığıma mutlu olduğum ve bana farklı kapılar açan bir dost. Pozitif, kendisi ile barışık. Hayat ile işi olan biri ve bencil değil.

Sabah saat 11.00 de Beyoğlu Atlas sinemasında toparlanmaya başladı festival izleyicileri. Benim İstanbul'daki ilk festival deneyimim. Atlas sinemasında hiç film izlememişim. Son dönemde açılan alışveriş merkezi sinemalarından sonra, sinema gibi sinema.

Carlos Saura, filminde bize "flamenko" yu tanıtıyor. Filmde konuşma yok. Sadece müzik ve dans. Flamenko, endülüs halk müziği olarak ifade edilebilir. Aslında, çok kültürlü ve karmaşık bir yapıya sahip. Filmde bu karma yapının izlerini sürmek mümkün. Bu film Carlos Saura'nın ilk flamenkosu değil. Yönetmen onaltı yıl sonra, genç kuşak flamenkoyu anlatıyor, genç yetenekleri kullanıyor. İspanyol ressamların röprodüksiyonlarının önünde dans ettirip şarkı söyletiyor onlara. Flamenkoda, ses, beden, gitar ve ritm iç içe. El çırpmalar, masaya tıkırdamalar, ayakları parke zemine vurmaların eşliğinde, yürekten gelen bir ses ile söylenen şarkılar. Ağıt gibi. Sözlerini anlamasanız da gözlerinizi yaşartan bir ezgi. Renkli, güzel, estetik. Estetik, beden ölçüsü ve yaş tanımıyor üstelik. Bir gelenek bu iş. Öğrenilen, öğretilen ve yaşatılan.

Wim Wenders'ın yönettiği Pina ise, Pina Bausch için çekilmiş üç boyutlu bir film. "Tanzt, tanzt, sonst sind wir verloren" diyor Pina Bausch. Tutkuyla, her daim çalışarak dans ediyor ve dansçılar yaratıyor. Yaratıyor diyorum, çünkü, kişiliği, tekniği yetiştiği ülke birbirinden farklı insanlara cesaret veriyor. Onlara, içlerindeki sanatçıyı çıkarmalarında yardımcı oluyor. Değerli dansçı, koreograf 2009 yılında hastalanarak vefat ediyor. Film, dansçıların, onun üzerine söyledikleri ve dansları ile bütünleşmiş bir film. Dansçıların söyledikleri insanın gözlerini dolduran, keşke hayatlarımızda daha fazla bu şekilde destek veren insanlar olsa dedirten türde. Sınır tanımayan, "insan" aslında. Önemli olan, kırılmadan, önüne engel konmadan, açılabilmesi insanın.

"Mich hat Bewegung als solche vorher nie berührt.

Ich habe die immer als gegeben vorausgesetzt.

Man bewegt sich eben. Alles bewegt sich.

Erst durch Pinas Tanztheater habe ich auf Bewegungen, Gesten, Haltungen,

Gebärden, Körpersprache achten gelernt.

Und diese dadurch erst achten gelernt.

Und jedes Mal aufs Neue, wenn ich über die Jahre Pinas Stücke gesehen habe,

viele zum wiederholten Male,

habe ich, oft wie vom Donner gerührt,

das Einfachste und Selbstverständlichste neu als das Bewegendste überhaupt

zu sehen gelernt.

Welcher Schatz unseren Körpern innewohnt, sich ohne Worte mitzuteilen,

und wie viel Geschichten erzählt werden können, ohne dass ein Satz gesagt wird."

Bir mail okudum akşam eve geldiğimde. Güzel günün sonunda o kadar yavan ve ilgisiz geldi ki. Ne hissetsem bilemedim. Kendimi yok gibi hissedecekken, hayır dedim ben varım. Bugün yaşadıklarım ve kendime kattıklarım var. O maili atan, yazdıklarını belirsizliklerle süsleyen, insanlara yok gibi davranan, "aman, nasıl olsa unutur" diyen zihniyete selam.

Galatasaray - Fenerbahçe

2011-03-27T16:46:00.002+02:00

18 Mart 2011, Cuma günü akşamı hayatımda ilk defa futbol maçına gittim. Üstelik sıradan bir maç değil. Galatasaray-Fenerbahçe derbisi. Maç, Galatasaray’ın olayla açılan Seyrantepe stadyumundaydı. Bir Fenerbahçeli olarak, maçı Galatasaraylılar arasında sessiz sedasız izlemeye söz vererek, gizli bir heyecanla maç saatini beklemeye başladım.

Yeni stad Avrupa yakasında. Taksi veya metro ile gitmek mümkün. Ama günlerden Cuma ve İstanbul çılgın kalabalık bir akşam yaşamakta. İlk tercihimiz olan taksi bizi Metro durağında indirdi, iki saate stada gidemem dedi. Metroya indik, kalabalık. On dakikalık bir bekleyişten sonra metro geldi, hıncahınç dolu. Binemedik. Bizi indiren taksinin verdiği akıla uyup, yürümeye karar verdik. Vaktimiz var, tempolu bir yürüyüş ile zamanında orada oluruz.

Sohbet ederek, kimi telefonla konuşarak, arada sigara yakarak, ilerledik hedefe doğru. İlk defa maça gidiyorum. Dolayısıyla bu konuda hiç tecrübem yok. Neler yapılacağı hakkında hiç fikrim yok. Yanımda iki erkek var, haydi hayırlısı.

Stadın ilk güvenlik kontrolünde, yaklaşık yirmi erkek polise karşın iki kadın polis olmasından dolayı, bizim beylerden ayrılmak zorunda kalıyorum. Kalabalığın arasına karışan beyler ile beni nerede bekleyecekleri konusunda tam bir anlaşma sağlayamıyoruz, onları kalabalığın akışına bırakıp, kadın polislerin olduğu girişe doğru yönleniyorum. Kalabalık olmadığı için hemen geçip, bizimkilerin çıkacağı tarafa doğru yürüyorum ve yüzümü insanlara dönüp beklemeye başlıyorum. Aman Allahım, sanki bir nehirin en akıntılı bölümü, sağımdan solumdan insanlar üzerime üzerime gelmeye başlıyorlar. Bizim kardeşleri bu kalabalıkta ayırd etmek mümkün değil. Nereye gideceğimizi bilemediğimden biraz daha açığa, insanları daha net seçebileceğim bir yere çıkmaya çalışıyorum. Bu arada biletim elimde değil ve hangi numara olduğu konusunda fikrim yok. Sakince telefona sarılıyorum tabi. Ancak gürültüden bizimkilere duyurmam epey zor oluyor. Birinin telefonuna zaten ulaşılamıyor. Diğeri açtığında ise, o kadar bağırıyor ki uzun zaman ne dediğini anlayamıyorum. Sakinim. Ama erkeklerin her şey ayarlanmış olsa da futbol maçları öncesi gergin olduklarını farkediyorum. Neyse fazla gecikmeden, kaybettikleri kadın arkadaşlarını buluyor bizim kardeşler. Tabi hatalı davranan ben oluyorum, susuyorum. Açıkçası o delişmen kalabalıkta, kendimi çok garip hissediyorum.

Stad muhteşemdi, fotoğraflar belli ediyor. Derbi maçlarda deplasmanda olmak hem seyirciye hem futbolcuya zor aslında. Seyirci kendine ayrılan dar alanda, futbolcusuna sesini duyuramıyor, futbolcu, ayağına topun gelmesi ile başlayan yuhalamalara karşı tam konsantrasyon sağlamak zorunda.

Her iki takım da çok iyi oynamadı bu maçta. Galatasaray erken bulduğu gol ile moral de buldu aslında. Atak yaptı. İlk yarıda, Fenerbahçe iki sertbest vuruş hakkı elde etti ama gole çeviremedi. Psikolojik baskıyı çok iyi yönettiğini düşünüyorum Fenerbahçenin. Her durumu, her vuruşu değerlendirdiler ancak gol olmadı diye moral bozmadılar. Ayrıca güzel savunma yaptılar. Takımın galip geleceğine inancım tamdı. Galatasaray’da özellikle ikinci yarıda bir çözülme yaşanır gibi oldu. Arda’nın oyuna alınması ortamı hareketlendirdi ama bu durum 75. dakikada Semih’in attığı golü engelleyemedi. Maç berabere mi biter derken, Alex 87. dakikada ikinci golü kazandırdı takımımıza. Özellikle Alex’in yabancı oyuncu alırken örnek olması gerekiyor takım yöneticilerine. Bu adam doksan dakika dinlene dinlene mücadele ediyor. Maç bitmeye yakın ise golü atıyor.

Yaşa Fenerbahçe.

Duygular Düşünceler

2011-03-19T17:46:00.000+02:00

Konuşmalar, huzura ermeyen, bazen bir yere varmayan ve saatler süren konuşmalar. İsyan kisvesi altında, ahlamalar, yakınmalar. İstemekten utandıran zihniyetler. Durumu karartan, insanı insandan kopartan seçimler.

İki, ikibuçuk ay önce tanışarak, birlikten kuvveti doğurduğumuz insanlarız. Bizler, biraraya geldikten bir hafta sonra en özel alanlarımızı paylaştık birbirimizle. Birşeyler yazdık, sonra yıllardır deneyim etmemiş olduğumuz bir eylemi gerçekleştirdik. Yazdıklarımızı sesli okuduk. Geçen hafta evimden uzaktayken düşündüm. Ortaokuldan bu yana, sesli okuma yapmamış olduğumu farkettim. Üstelik, o dönemde de sesli okuduklarım, başkalarının metinleriydi. Kendi metnimi sesli okuma deneyimini, bu yaşta, hiç bilmediğim insanlara karşı gerçekleştirmek “cesaret” di. Bu konuyu bir arkadaşımla paylaştığımda bana katıldı ve “evet, sadece bu eylem dahi cesaret ister” dedi.

İnsanların kendileri ile barışık olmaları, barışçıl alanları yaratıyor. Biz kendimizle ve yeni tanışmış olsak da birbirimizle barıştık. Bu barışma, bizi, çevremizi yeniden değerlendirmeye, koşullarımızı yeniden yorumlamaya itti. Belki en yakınımızdakilerden koptuk, belki başlayacak bir ilişkiyi başlatmadık. Ama şu bir gerçek ki, sürecek bir dostluğu temellendirdik.

Tesadüflere açık olan bakış açısına, birbirini yargılamadan, aklından geçmesi muhtemel olumsuz düşünceleri olumluya çeviren zihniyetlere teşekkür ederim.

Az Gittim Uz Gittim

2011-03-15T11:55:00.002+02:00

Dün akşam hala blogspot'u açamazken yazdığım yazıdır. Bloglarımıza kavuştuk.

Nerelere gittim, neler gördüm detaylandıracağım ama öncelikle geçen haftadan bir özet. Öncelikle, birkaç yıldır yazdığım blogspot’un tekrar açılmasını bekliyorum. Çünkü orası benim yazdıklarımla dış dünyaya bağlanma alanım. Ama açılana kadar en azından, bu yeni platformdan birşeyler karalamaya devam edeyim.

Geçen hafta cumartesi günü İstanbul’dan Van’a doğru yola çıktım. Pazar günü göle karşı yapılan enfes Van kahvaltısından sonra Pazartesi sabahı Kars’a doğru otobüsle yola çıktık. Yedi saate yaklaşan bir yolculuğun sonunda, büyülü şehir Kars. Üç gece kaldıktan sonra Ağrı’ya geçtik. Şehirlerin detaylarını, hislerimi, fotoğrafları daha sonra ekleyeceğim.

Bu seyahat zor bir seyahat oldu. Kardeşime, işi ile ilgili saha çalışmasında refakat ettim. Her iki şehirde de Kadın Sivil Toplum Örgütlerinin temsilcileri ile görüşüldü, bir Avrupa Birliği projesi kapsamında. Ülkemizde kadına dair, insana dair çok ciddi sorunlar var ve ciddi adımlar atılması gerekiyor. Ağrı’da sokaklarda kadın göremiyorsunuz. Sonra başka bir ortamda, kafaları projeler ile dolu, BM ve Avrupa Birliği takipçisi olan, kadınlara iş bulmak için dernek adı altında örgütlenmiş, ancak hayırseverlik eyleminden öteye geçememiş kadınlar görüyorsunuz. Bu kadınları takdir etmemek mümkün değil. Çünkü sokaklarında kadın dolaşmayan bu şehirde, bu kadınlar çok şükür ki bazı kafelerde, sosyalleşip, konuşma alanları bulabiliyorlar. Ama imkanları o kadar az ki. Çoğu iyi eğitimli değil, yönlendirilmeye ihtiyaçları var, okumaları lazım. Ağrı’da birçok dernek başkanı veya üyesi, Haziran 2011 genel seçimlerinde aday olabilmek için kolları sıvamış ve Ankara yolunu tutmuştu.

Meclisin çehresinin değişmesi gerekiyor. Öncelikle daha çok kadın milletvekiline ihtiyaç var. Ama milleti temsil etmek sadece maddi harcamalar ile mümkün olmamalı. Öncelikle vekilin, yöresine hakim olması, yöresinin sorunları ile tanışık olması gerekmekte. Kamu hizmetinden milletvekili olmak üzere istifa eden bir kişi, ki kendisi yakın zamanda üç büyüklerden bir takımın stadyum açılışında yuhalanmıştı, “Neden milletvekilliği?” sorusuna şöyle cevap verdi; “Artık, emekli gibi yaşamak, torunlarımla daha fazla vakit geçirmek istiyorum”. Meclis, yan gelip yatma mekanı mı yoksa millet için yeniliklerin yapılacağı, milletin sesinin duyurulacağı bir mekan mı? Bu açıklama çok talihsiz ve safça ama çok net bir gerçeğin dillenmesi aslında.

Bugün, cesur ve dürüst bir eski Cumhuriyet Başsavcımızın da siyasete atıldığını tv den izledim. Çizdiği profil, kişilik, olaylara doğru ve dürüst bakışı, iş ahlakı ve kamu hizmet aşkı ile bu kişinin adaylığından dolayı mutluluk ve gurur duydum. Cinsiyetden bağımsız olarak TBMM’de böyle kişileri görmek istiyorum. Boş laf üretmeyen, Meclis’e sadece oy kullanmak için gelmeyecek, cahili istismar ederek onların üzerinden politika üretmeyecek, hizmet emek, proje ama gerçek proje üretmek için azimli olan insanlara ihtiyaç var.

Yörede, yerel gazetelerde, o ile hiç gelmemiş, orada yaşamamış, sadece nüfus cüzdanındaki kütüğünde o ilin adı yazdığı için aday olmaya soyunan kişilere ciddi eleştiriler getiriliyordu. Doğru, Ankara’da yaşa, sadece seçim zamanı o ile git, sonra da vaatlerde bulun.

Günler neler getirecek…

#blogumadokunma

2011-03-02T11:08:00.003+02:00

Evet, Mart ilkbaharın ilk ayı. Ama son yıllarda kış mevsiminin son ayı gibidir. Yaklaşık bir haftadır İstanbul'da güneş görünmedi. Sürekli inceden bir yağmur yağdı, bazen kara döndü, delice rüzgar esti ve şemsiyeler etkisiz kaldı. Bu ıslaklık etrafımızı sardı ama yaşamaya çalışıyoruz.

Dün sabah blogspot.com üzerine yasak konduğu haberi ile uyandık. Ne, neden, ne oldu demeye kalmadan sağdan solda tweetler yağmaya başladı. Günboyu tv kanalları konuyu ele aldı. Kimi teknoloji yönünden, kimi magazinsel yönden. Ortada bir telif hakkı sorunu var. Lig maçlarını yayınlamak üzere ihaleye giren ve yüklü bir bedel ile ihaleyi kazanan Digiturk, maç videolarını internette kovalayan ve yakalayan bir ekibe sahipmiş. Birçok sitede maçlar, şifresiz, parasız yayınlanıyormuş. Bu ekip, bu siteleri bulup kaldırılmalarını sağlıyormuş. Youtube ile anlaşmışlar örneğin, Youtube bunlara kısıtlı Admin yetkisi vermiş. O az önce bahsettiğim ekip, youtube a yüklenen görüntüyü, avlayıp siliyormuş. Bu durumu sadece Google iplememiş. Digiturk'ün avukatı dün bir tv programında anlattı. Google'dan bize geri dönüş olmadı dedi. Ve sonrasında dün ulaşılan sonuca giden bir süreç. Takip ettiğim bloglardan birinde gördüm az önce mahkeme kararını. Adamlar resmen blogspot.com demişler. Öyle tv de söyledikleri gibi, o kişi bu kişi değil. Takip ettiğim bu blogger, futbol üzerine yazar ama gündemi takip eder. Blogu çok başarılıdır. Dün yazdığı yazıda, bir blogdan hiçbir zaman 90 dakika maç yayınlanamayacağını yazdı. Demek ki, bu tipler, bazı görüntüleri koyuyorlar. O zaman Google ile profesyonel olarak hesabını gör değil mi?

Yaklaşık iki yıldır blog sahibiyim. Paylaşım amaçlı açılmış bir blog, diğerleri gibi. İzleyen sayımın, görünenden fazla olduğunu biliyorum. Çünkü internet altyapısı bize bu imkanı sağlıyor. Herhangi bir konuda arama yapan kişiye, uygun bir yazımız önerilebiliyor. Burası bizim terapi alanımız, para babalarına burayı teslim etmeyelim lütfen.

!f İstanbul'dan

2011-02-28T20:09:00.003+02:00

Oradan buradan yazılar yağıyor. Ne güzel, söylenecek sözler var ve paylaşılıyor. İnsanlar beklemede. İnsanlar, okuyor, dinliyor. Geçenlerde ilkokuldan bir arkadaşımın facebook sayfasında bir not okudum. Yalnızlığını paylaşıyordu, çevresindeki insanların ne kadar kendilerine odaklandığından bahsediyordu. Sıkılmıştı, yorulmuştu. Ona bir film önerdim, kesinlikle ruh halini mutlu mesut hale getirecek bir film değildi ama ona "teşekkür ederim" dedirtecek bir filmdi.

Cumartesi !f İstanbul sayesinde, Beyoğlu'nun arka sokaklarında bir mekanda, film yapan insanlar ve onların projeleri ile ilgili söyleşilere katıldım. Yeni keşfettiğim bir yazardan imza aldım. Sonrasında "keşif" başlığı altında yer alan bir İtalyan-Alman-İsviçre yapımı filmi izledim. Şansıma filmin yapımcısı da oradaydı ve hem filmin başında hem sonunda izleyicilere bazı açıklamalar yaptı. "Festivalin ana karakteri bir salyangoz, filmde de salyangozlar var demek ki doğru yerdeyiz" dedi. Filmin adı "Le Quattro Volte", yönetmen "Michelangelo Frammartino", senaryo "Michelangelo Frammartino".

Le Quattro Volte, yaşamın ve doğanın bitmeyen döngülerine ve zamansız mekânların kesintisiz geleneklerine şiirsel bir bakış. Pisagor’un, ruhun insandan hayvana, hayvandan bitkiye, bitkiden minerale geçtiğine inandığı dört kademeli seyahatten esinlenen bu harikulade belge-anlatı, dört farklı hayattan geçen bir ruhun hikayesini anlatıyor.

Film, İtalya'nın en güneyinde, Calabria'da geçiyor. Yeşil kahverengi tepelerde, sessiz, derin bir alemde. Yapımcıdan aldığımız bilgiye göre burası Pisagor'un yaşadığı yermiş aynı zamanda. Filmin çıkış noktası mükemmel. Yönetmen, bütçenin de etkisi ile, tanınmış oyuncu kullanmamış, o yörede yaşayan insanlardan faydalanmış. Doğal ortam, doğal, sakin, yavaş bir hayat ve hayatın içinden insanlar.

Bugün bu yazıyı yazmadan evvel, bakayım bir festival sitesine dedim, ödüller verilmiş mi? Ve evet "Le Quattro Volte" Keşif Yarışmasında yönetmeni ile en ilham veren yönetmen ödülünü almış. Ayrıca SİYAD jürisi tarafından verilen, SİYAD özel ödülünün de sahibi olmuş.

Bu film benim festival içinde önceden biletini aldığım tek filmdi. Demek ki doğru tercih yapmışım.

Hayatımın Sosu

2011-02-25T19:15:00.003+02:00

Beşamel sosu tutturamadığım gün, aşçılık kariyerim altüst oldu. O akşam lokantada, kalabalık bir grup turist misafirimiz vardı. Heyecanla bekledikleri yemek, şefin beşamel soslu fırında karnabahar yemeğiydi.

O akşam, bir türlü sosu gerektiği gibi yapamadım ve şef; "Git, gözüm görmesin seni, bu akşam dinlen sabaha gel, sana iki hak vereceğim, ya bu sosu tutturursun ya da defolur gidersin. Senin yüzünden ünüm iki paralık olacak" diye kükredi. Meydanı iki rakibim Şener ve Esra'ya bırakarak kös kös evin yolunu tuttum.

Akbabalar hemen aradılar beni ve kendilerince moral vermeye çalıştılar.

"Oğlum yaparsın sen. Son günlerde epey yoruldun, olur böyle vakalar" dedi Şener. Sonra Esra telefonu aldı ve "Ay sen beşamel sosu şeften iyi tutturuyorsun, heyecan yapma, bu akşam iyi uyu, yarın sınavı geç akşam yemeğe sendeyiz, şimdi duydum, başarırsan şef seni terfi ettirecek" dedi ve kapattık telefonu.

O gece neredeyse hiç uyumadım. "Yahu böyle basit bir sos bu ellerden çıkmazsa ben nasıl para kazanacağım bu meslekten" diye düşündüm durdum.

Sabah, başımda bir zonklama ile kalktım, hafif bir şeyler atıştırıp lokantanın yolunu tuttum. Şef, sabah kehvesini içmiş, o günkü rezervasyonlara göre malzeme siparişlerini vermiş, kalkanını hazırlamış beni bekliyordu.

"Günaydın şef"

"Günaydın. Haydi geç ocağa. Kahvaltını yaptın inşallah?"

Sesimi çıkarmaya cesaret edemedim. Kıyafetimi giydim, ocağın başına geçtim.

"İki hakkın var Mete, bitince çağır beni" komutu ile unu ve yağı tavaya koydum. Ne ilk deneme, ne ikinci, eminim üçüncü bir hakkım daha olsa yine başaramayacaktım.

"Yuh olsun sana Mete, haydi toparla pılını pırtını yallah. Yarın uğra muhasebeciye tazminatını versin."

Dedemden kalma, uğurum olan kepçemi aldım ve çıktım. Birazdan akbabalar aramaya başlar diye ilk iş telefonumu kapattım. O gün İstanbul sokaklarında avare avare dolaştım. Üzgün olup olmadığımı da kestiremedim, sanırım şaşkındım. Artık belirsiz bir alandaydım.

Öğleden sonra saat beş civarı, annem arar merak eder diye telefonu açtığımda, eve ulaşmış kanepede uzanmış, boş boş tavana bakıyor bir yandan da saçımla oynuyordum. Bir sürü mesaj gelmişti. Önce akbabaların sesli mesajını dinleyeyim dedim. Esra konuşmuş;

"Yemeği iptal edelim Mete, sen iyi değilsin, aman kendine dikkat et, bir delilik yapma".

Ne deliliği ya, kafayı yemedim herhalde.

Annemi aradım. Onunla konuşmak beni biraz rahatlattı.

"Sen becerirsin evladım, başka bir yerde çalışırsın, birkaç gün dinlen" dedi.

Annemle konuşmanın rahatlatıcı etkisi ile kanepeden kalktım. Bari bilgisayarı açıp maillerime bakayım, en azından birkaç tanıdığa haber uçurayım. Ulan resmen işsizim.

"Oha, bir sürü mail gelmiş" derken, o da ne, Viyana'daki "Yaratıcı Yemek Tarifi" yarışmasına gönderdiğim en baba tarifim, ağızda bıraktığı asidik tat sebebiyle değerlendirme dışı bırakılmış. Aman Allah'ım, acaba bir ölçüde hata mı yaptım? Bu benim en favori yemeğim, bugüne kadar, hiç kimse böyle bir şey demedi bana. Eyvah, ne olacak şimdi, Mete halin duman oğlum, duman.

Biutiful

2011-02-19T00:27:00.003+02:00

Bir tarafta iyilik, diğer tarafta kötülük. Kötülüğün içinde de bir iyilik saklı. Bir tarafta, geleceklerini şekillendirmek için uğraş verilen çocuklar, öte yanda biten bir hayat. Çaresiz bir anne. Sinirli, hayata karşı güçsüz, ne olmak istediği gibi olabiliyor, ne olduğu halinden huzur ve mutluluk duyabiliyor. Çocuklarının hayatı için çabalayan, onları nereye emanet edeceğini bilemeyen, adım adım sona yaklaşan baba. Javier Bardem ve tüm oyuncuları ile bizleri etkilemenin ötesine geçen, sizi içinize hapseden, sizi çığlıklar atmaya iten, sizi hem şükrettiren hem korkutan bir film "Biutiful". (Yönetmen Inarritu)

Filmde, Barcelona'nın "şehir" kokan sokakları, varoşları, göçmenleri, yok paraya çalışan kaçak işçileri. Yeraltında fason çanta üreten çinliden, üretilen çantayı sokakta satan zenciye uzanan bir zincir. İnşaatlarda kaçak işçi çalıştırarak kazanılan para. Sömürü düzeni. Sömürü içinde vicdan.

Biutiful muhakkak izlenmeli.

Güncel

2011-02-14T22:06:00.000+02:00

Neredeyse haftasonu hariç, her sabah güne yeni bir haber ile uyanır olduk. İşsizlik, kötü ekonomi, faili meçhuller yanında tutuklamalar, baskınlar, patlamalar, yeni yasalar, reformlar, toprak kaymaları. Yok olan hayatlar, ölümler, sorgular ve halkın kafa karışıklığı ile başlayan sabahlar. Böyle günlerde insanın günlük hayata adapte olmasının ne derece zor olduğunu iyi bilirim. Anlamsız bir çarkın içine dalarsın, çıktığında da sorunlar ne alemde diye interneti tararsın. Politikacılar farkında mı bilmiyorum ama, olan biten üzerimize ağır bir yük olarak çöküyor.

Tekonolojide son noktadayız ya, olan biten herşeyin bir video kaydı var. Bugün, TV de, diğer olayların arasına sıkışıp kalmış Afşin-Elbistan Termik Santralindeki toprak kayması sırasında cep telefonu ile çekilen videoyu gördüm. Felaket videosu. Sonrasında yetkililerin yaptığı açıklamalar her zamanki gibi şaşkın. Olay çok büyük ayrıca konu ile ilgili internet taraması yaparsanız, o yörede santralin ne gibi başka zararları olduğunu da görürsünüz. Para için ölüyoruz. Karadeniz bölgesinde akarsuların üzerine kurulacak HES projeleri için çok ciddi protestolar gerekiyor. Doğa Derneği geçtiğimiz haftasonu böyle bir girişimi başlattı. Toprağımızın, havamızın, suyumuzun, tohum ve toprağımızın sağlığı için her gün her konuda bilgi paylaşımı içinde olmamız lazım. Böyle bir havada ülkemiz seçime yaklaşıyor. Olan biten, kınanan, muhalefet tarafından eleştirilen konuların, bir yerlerde enine boyuna, doğrusu ve yanlışı ile halka anlatılması lazım. Artık muhalefetin uyanması, üzerlerindeki uyuşukluğu atması ve net açıklamalar ile neyin ne olduğunu anlatması lazım. Bu kadar az zaman kalmışken benim bu söylediklerim de son derece boş ve anlamsız görünüyor bana.

Bütün bu olaylar, vurdumduymaz politikalar arasında hayatımızı sürdürmek, çabalamak, umut dolu olmak için gücümüzü ve desteğimizi birbirimizden eksik etmeyelim.

Kirpi ve Sincap

2011-02-10T13:43:00.004+02:00

Ben, kirpiyim. Büyük bir şehirde, binaların arasında bir parkta yaşıyorum. Parkta, benden başka bir sincap var. Burada yaşadığım için mutluyum. Kış mevsiminde biraz zorlanıyorum çünkü soğuk havalarda toprak altından çıkmak istemiyorum.

Parktaki diğer hayvan, sincap, benim aksime yılın dört mevsiminde hareketli, ağaçtan ağaca zıplayan, canı istediğinde insanlara yaklaşan biri. Yaz kış mutlu olmasının en önemli sebebi, kürkü. Güzel kuyruğu ile insanların ilgisini çekiyor. İnsanlar ile arası iyi. Ben, insanlardan ve kalabalıktan fazla hoşlanmıyorum. Korkuyorum. Hemen içime kapanıveriyorum ve bir diken topuna dönüşüyorum.

Kirpi, o sabah, bu düşüncelerle uyanmıştı. Hava çok soğuktu, kirpi ise aç ve yorgundu. Bugün ne olursa olsun yiyecek bulması, toprak altından çıkması gerekiyordu.

Toprak altından başımı uzatır uzatmaz, önümdeki çınarın dallarından bana alaycı gözleriyle bakan sincabı gördüm.

"Günaydın kirpi, nasılsın? Göremiyorum seni birkaç gündür?"

Kısık sesle "Günaydın" dedikten sonra toprağın altına çekildi kirpi. Kendini güçsüz hissediyordu. Cesaretlenmesi gerekiyordu. Ama çok yorgundu ve üşüyordu. Çevik hareketlerle ağaçtan inen sincap, kirpinin az önce çıkmaya çalıştığı oyuğa gelerek içeriye seslendi;

"Kirpi, dur bekle, iyi görünmüyorsun sen!"

Kirpi, onunla konuşmak istemediği için;

"Bir şeyim yok, iyiyim, biraz dolaşacağım etrafta" dedi.

Sincap, çevik vehareketli olduğu kadar akıllıydı da. Kirpinin birkaç gündür doğru düzgün bir şey yemediğini anlamıştı.

"Açsın sen, aç kaldın değil mi? Sana yardım edebileceğimi söylemiştim, seni bir hafta idare edecek yemek bulabilirim demiştim. Neden yardım etmeme izin vermiyordun?"

Sincabın bu ısrarcı tavrı karşısında yapabileceği tek şey vardı. Yavaşça oyuktan çıkmak, diken topu haline gelmek ve kendini aşağıya yuvarlamak. Havuzun yanına kadar yuvarlanırsa, orada durur, yağmurdan sonra, topraktan kendini dışarıya atmış olan solucanlara ulaşabilir ve karnını doyurabilirdi.

O sabah, kirpinin verdiği kararı uyguladığı, cesaretini toplayarak hayatı için çabaladığı sabahtır. Oyuktan çıktıktan sonra sincabın meraklı bakışlarına aldırmadan diken topu olup kendisini havuza kadar yuvarlamayı başardı. Gözlerini açtığında, önce bulutların arasından süzülen güneşi sonra önünde duran solucanları gördü. Zafer bu olmalı dedi kendine.

Karnını doyurduktan sonra biraz güneşlendi, ısındı. Uzaktan onu izleyen sincap şaşkınlıkla bakakalmıştı.

Hayatta karşılaştığımız zorluklar karşısında, nasıl çözüm bulacağımızın anahtarı bizdedir. Yılmadan, cesaretle uğraşmamız gerekir.

Yazı egzersizlerimi de paylaşıyorum burada, sıkmadan ve sıkılmadan. Bu sefer bir masal anlattım.

Ada

2011-02-08T18:54:00.003+02:00

Ada sahillerinde bekliyorum, her zaman yollarını gözlüyorum, seni senden güzelim istiyorum, beni şad et şadiye'm başın için...

Nerede o mis gibi leylaklar, sararıp solmak üzere yapraklar, bana mesken olunca topraklar, beni yad et güzelim başın için...

Mırıldanarak gidiyoruz Ada'ya. Kabataş'tan bindiğimiz vapur, tüm adalara uğruyor. Kınalı, Burgaz, Heybeli ve Büyükada. Kınalıada'dan peşimize takılan jet-ski li adam vapura yaklaştığında çok yaşlı olduğunu farkediyoruz. Ama bu yaşlı adam Büyükada'ya kadar takip ediyor vapurumuzu. Martılar gibi. Kaptanımız önce düdüğünü öttürüyor vapurun sonra sirenini. Kendimizce bir senaryo yazıyoruz bu duruma ve gülüyoruz. Adam, resmen yarışıyor bizimle ve keyfini sürüyor denizin. Hava pırıl pırıl. Soğuk ama güneş de ısıtıyor. Adalar yeşil, Adalarda insanlar sahilde, Adalar boş ve ıssız değil.

Günlük yapılacaklar bittikten sonra, sahilin bir sokak arkasında, hafiften salaş birahanelerde oturup, bolca kızartma ve bira tükettik. Hey hey, o fıçı biranın tadı neydi öyle? Şeker gibi. Ya kızarmış patatesler, sapsarı, sıcacık. Garsonlar orta yaşlı, birbirine benzeyen adamlar. Siparişleri ezberlemek gibi bir kaygıları yok. Hafiften tebessümle alıyorlar istekleri. Arada birbirleri ile konuşuyorlar, kulağımıza çalınıyor;

"Ben bir köşke kadar çıkıp geleyim" diyor biri diğerine. Hayale dalıveriyoruz. Köşk üzerine.

Öyle keyiflendik, öyle rahatladık ki, kafamızda çiçekten taçlarımız, içimizde bir huzur ile canımızın istediği saatte bindik dönüş vapuruna.

Adaları sevmemek mümkün değil, orası bambaşka bir yer. Daha çok Ada...

Güzel Şeyler Hangi Tarafta?

2011-02-04T11:27:00.000+02:00

Tam Ankara'daki patlamaların bir gün öncesinde izledim bu oyunu. "Güzel Şeyler Bizim Tarafta". Tiyatro Krek, Santral İStanbul, Berkun Oya, Bartu Küçükçağlayan, Ozan Çelik, Öykü Karayel, Tülin Özen. Küçük bir salonda, camın arkasında kurulmuş bir sahne ve kulakta kulaklıklar ile izledik oyunu. Köyden kaçarak sevdiği adam ile büyük şehire gelen, peşinde ailenin erkekleri, kaçan kovalayan, av ve avcı ikilemleri içinde bir konu. Şehirli adamın kafasına takılan sorular. Şehirde, sevdiği adam ile birçok şeye cesaret edebilirken, evinde babası veya ağabeyi ile konuşamayan, hocanın dediği ile günahlarını sevaplarını ölçen, Ayşenur. "Güzel şeyler bizim tarafta". Aslında hayatın güzelliklerinin ne kadarı onun tarafında. Ankara'da hayatını kaybeden 17 kişinin, işçinin hayatında güzellikler nerede?

Hayatımın tamamını geçirdiğim Ankara'nın ve birçok büyük ilimizin diğer tarafıdır Ostim gibi yerler. Son model arabaları ile gelir işverenler ofislerine. Atölyelerinde birçok işçi çalışır. Belki sigortalıdırlar belki değil. Ama muhakkak oradaki düzende bir kayıtdışılık vardır. Tıpkı az önce Sanayi Bakanının dediği gibi; "Ülkemizdeki en önemli sorunlardan biri kayıtdışılık". Peki neden çözülemez bu sorun. O atölyelerde veya imalathanelerde işçiler çalışır, asgari ücret dolaylarında para kazanır. Evde nüfus kalabalıktır, hayat tüm acımasızlığı ile dışarıda akmaktadır. İhtiyaçlar çoğalmaktadır. Evde asgari ücretle çalışanların sayısının artması da iyi yaşamaya yetmeyecektir. Sosyal sistemi düzenleyecek olanlar, sorunların hepsini bilirler, bazen ofislerinde gizli gizli, bazen kamuya açık alanda ağlarlar. Ağlamak neye fayda...

Geçtiğimiz yıl yaşanan maden kazaları, trafik kazaları ve diğer birçok olaydan sonra yapılan açıklamalar, sanki o bölge, o sistem ilk defa görülüyormuş gibi hareket edilmesi. "Firma çok iyi ihracat yapan bir firma ama belgelerinde bazı eksiklikler var." Peki neden daha sık denetim yapılmıyor. "Anadolu kaplanları", "Kobilere teşvik", "Organize sanayi bölgeleri", aç şirketi al krediyi. Devamında nasıl olsa seni denetlemeye kolay kolay kimse gelmeyecek.

Bugünlerde lütfen yetkili bakanları dinleyin ve gözlerindeki şaşkınlık ifadesini okuyun...

Serseri

2011-02-01T11:20:00.003+02:00

İstanbul, Bahariye'de bir dvd dükkanı keşfettim ve herşey daha keyifli olmaya başladı. Öncelikle evimden Kadıköy'e gitmek, aynı yakada başka biryere gitmekten çok daha kolay. Çeyrek geçe ve çeyrek kalaları takip et, on dakikada iskeleye in. Vapurda kendine iyi bir yer seç ve açıl denize. Son günlerde hava çok soğuk İstanbul'da, ama bu dükkan kesinlikle içinizi ısıtacak bir yer.

Sinemada kaçırıp izleyememiş olduğum birkaç film aldım. Bunlardan biri, Ferzan Özpetek'in - Serseri Mayınlar adlı filmi. "Mine Vaganti".

Ferzan Özpetek filmlerinde alışık olduğumuz yemek masaları, kalabalık aile veya arkadaş ortamları, kahkahalar veya sinirlilik arasında geçen sohbetler. Bu filmde ; İtalya'nın küçük bir şehrinde aile geleneği olan işi sürdüren bir aileyi izliyoruz. Aile içindeki ilişkiler, iletişim ve iletişimsizlik üzerine kurulu bir film. Bazen komik ama bazen de insanın gözlerinden yaşlarının fışkırmasına engel olamadığı bir film. Ferzan Özpetek, eşcinselliği ailemize almamıza yardımcı oluyor bu filmde. İlişkileri ve duygusallığı bize gösteriyor hatta belli ölçüde tensel teması ortaya koyuyor ama bu durumla bizi rahatsız etmiyor. Temelde cinsiyet farkı olmadan gayet insani açmazlardan bahsediyor çünkü. İnsanın hayatını mutlu sürdürebilmesi için ne yapması gerektiğinden, mutsuz olmanın sebeplerinden ve sonuçlarından bahsediyor. Yalnızlığı açıyor önümüze ve tam da yakışmadığı bir yerde, sıcacık bir aile içinde.

"Serseri Mayın- Mine Vaganti" tanımlaması, ortalığı karıştıran, kimsenin olmak istemediği yerlerde olmakla görevli olan, herşeyin düzenini bozan, planları altüst eden kişiler için kullanılan bir tanımlama. Bu büyük İtalyan ailesinde ise bu görevde, büyükanneyi görüyoruz. Aile içinde kimsenin bilmediklerini O biliyor, O anlıyor. Çünkü O'da hayatı boyunca aslında taşımak istemediği bir yükü taşımış.

Müzikleri, güzel insanları, İtalya sokakları, yemekleri, makarnaları, çiçekleri ve tüm duygusallığı ile "Mine Vaganti"...

Büyükanne diyor ki;

"Başkalarının istediğini yaparsan hayat yaşamaya değmez."

"İmkansız aşklar asla ölmez, sonsuza kadar yaşarlar."

"Hatalı da olsa kendin karar ver. Mutlu olmak isteyen insanlar öyle yapar."

Azmakbaşı

2011-01-27T01:27:00.003+02:00

Bugün, YK ile Okumak Yazmak Atölye çalışmasının son dersi idi. Bir hafta ara verdikten sonra derslere devam edeceğiz tabi, son ders ödevini sizlerle paylaşmam lazım.

Azmakbaşı; izcilik aleminde, oymakbaşının bir mertebe üstüdür. İzci kafilesi kamp kurulacak alana vardığında, azmakbaşı, havayı koklar, rüzgarı ölçer ve "çadır buraya kurulsun" der. Daha sonra, oymakbaşı ve izciler kamp yerini kurma hazırlıklarını yaparken, azmakbaşı termosundan bir bardak sıcak kahve doldurur, portatif sandalyesine oturur, dinlenir.

İzcilik müessesesinin gözden düşmeye başladığı bu günlerde, azmakbaşı sayısı gün geçtikçe azalmaktadır. Nesli tükenmekte olan azmakbaşıları korumak ve yaşatmak adına "Azmakbaşılar Yaşasın Derneği" kurulmuştur ve çalışmalarına Turkcell sponsorluğunda devam etmektedir.

Azmakbaşı; Ege bölgesinin popüler tatil beldesi Bodrum'un simgesi bir meydandır. Bu meydana gelindiğinde, barlar sokağının yarısını geride bırakmış, Halikarnas Disco'ya ise epey yaklaşmışsınızdır. Tam o noktada yüzünüzü denize döndüğünüzde, sağ tarafta Bodrum Kalesini, sol tarafta ise yan yana uzanan otel ve pansiyonları görebilirsiniz. Azmakbaşı meydanından denize girebilirsiniz. Meydandaki denizciler kahvesinde oturup okkalı bir Türk kahvesi içmeden yola devam etmeyin. Etraftaki konuşmalara kulak verin, Bodrum'da ne var ne yok haberiniz olacaktır. Tabi o hızlı şiveyi anlayabilirseniz.

Azmakbaşı; Orta Anadolu'da halk arasında, 'bol keseden atan', argo tabiri ile 'işkembeden sallayan' kişiler için kullanılan bir betimlemedir. Özellikle köylerde, kahvehanelerde, "Ne olacak bu memleketin hali?" sorusu ile başlayan, derinleşen ve bir yere varamayan sohbetlerde, politikacı, sanayici aklına kim gelirse hakkında atıp tutan kişi, azmakbaşıdır. En sivri dilli azmakbaşıların, Kayseri ilinden çıktığı söylenir.

Anlaşılacağı gibi bu tanımlamalardan iki tanesi doğru değil, uyduruldu. Amaç buydu...

Güncel

2011-01-25T11:22:00.004+02:00

Blogumda ufak tefek değişiklikler yapmaya hazırlanıyorum. Bu arada yazı yazmayı biraz ihmal etmiş görünsem de aslında yazıyorum. Bir taraftan iş arıyorum, diğer taraftan evimi yerleştirdim hatta ilk yatılı misafirimi de ağırladım. Günler biraz daha net, ben günlük hayatın içindeyim.

Dünyada bir hareketlilik var, Tunus'tan sonra Mısır'da da halk ayaklandı. Yirmi yılı aşkın süredir iktidara oturan liderlere, fakirliğe, işsizliğe, mutlu, huzurlu yaşama haklarının ellerinden alınıyor olmasına isyan ediyor insanlar. Mısır'da, ben bu yazıları yazarken, halk sokaklarda, devlet televizyonu ele geçirildi, isyan son sürat devam ediyor. Halkın, sosyal medya araçları ile örgütlendiğinden bahsediliyor. Çünkü hükümet, basın yayın organlarına yoğun bir sansür uyguluyormuş. Ülkemizden de biliyoruz, sokaklardaki sesi yansıtmamanın yolu sansür, ama internet kanalından haberleşmeye engel olunamıyor tabi. Mısır hükümeti bu noktada da harika bir çözüm üreterek interneti kapatıyor, insanlar cep telefonları üzerinden örgütlenmeye devam ediyor. Cep telefonları da kapatıldıktan sonra halk artık sokaklardadır. Ortadoğu'da başlayan hareketlenme dikkat çekicidir.

Öte yandan bu hafta boyu iki defa büyük yürüyüşlerin yakınındaydım. 26.Ocak.2010 çarşamba günü İstiklal caddesinde işçiler yürüdüler. Torba yasayı protesto ettiler. Hemen hemen hafta başından bu yana, öğrencilerin protestoları var. Dün bir grup öğrenci Barbaros Bulvarından yürüdü.

Geçen haftasonu evimde misafir ettiğim arkadaşım, "Neptün Balık Burcunda" konulu bir seminere katıldı. Neptün gezegeninin 2025 yılına kadar Balık burcunda kalması sonucunda dünyanın ve insanlığın nasıl değişimler yaşayacağı ve bu değişimlerin burçlara ne şekilde etki edeceği üzerine bir seminer. İlginç değil mi? Sonuçları daha da ilginç ama ilk ağızdan derlenmiş bilgileri alınca alıntı yapacağım.

Okunacak birçok kitap ve yazılacak yazılar var beni bekleyen...

Gündem

2011-01-15T12:01:00.003+02:00

Gezi yazılarına kısa bir ara verelim. Ülke ve dünya gündemi bu kadar dolu ve ülkemizde bu kadar mantıksız olaylar yaşanırken, kısa bir ara vermekte fayda var.

31 aralık tarihinde yürürlüğe giren bir yasa ile Hizbullah sanıkları hapisten çıkarıldı ve hergün karakola giderek imza vermeleri istendi. Davul zurnalar ile karşılanan sanıklar, ilk bir iki gün gidip karakola imza verdiler. Muhtemelen o sırada kaçış planlarını yaptılar. O esnada, hükümet ve yargı söz düellosu yapmaktaydı. Salıverilmeleri üzerinden 8-9 gün geçtikten sonra sanıkların karakola giderek imza vermedikleri haberi yayıldı. Bugün, 15 Ocak 2011, sanıkların büyük ihtimalle İran'a geçtikleri ve kaçan sanıkların yakalanması amacıyla Hizbullah Operasyonunun başlatıldığı açıklandı. Öte yandan, tutukluluk süresi sebebiyle salınan bu kişilerin tekrar tutuklanıp tutuklanamayacakları konusunun hala net olmadığı anlaşılıyor. Acaba, kanunlar ve karar mekanizmalarındaki aksaklıkları ne zaman düzeltebileceğiz? Bu arada, yargı-hükümet, muhalefet-hükümet atışması devam etmekte.

Tunus'ta, iş bulamayan bir üniversite mezununun kendini yakmasının ardından başlayan isyan ve olaylar sonucunda Cumhurbaşkanı ülkeyi terk etmek zorunda kaldı. Wikileaks belgelerinin ülkedeki isyanı tetiklediği söyleniyor. Yunanistan'da olduğu gibi, Tunus'taki isyan hareketinin Facebook ve Twitter gibi sosyal ağlar üzerinden yayıldığı yazıldı. Gündüz televizyonları izlediğinizde, sosyal paylaşım sitelerinin insanları "yoldan çıkaran" uygulamalar olduğunu vurgulayan bir tavır olduğunu görüyorsunuz. Aslında genel olarak gündüz gece kuşağı farkı olmaksızın, insanımızı uyutmaya dönük bir yayın anlayışı var. Sonuç olarak bence daha fazla sosyal paylaşım.

İlk bölümünden sonra yaklaşık on gün geçmesine ve RTÜK'den ceza almış olmasına rağmen, hala bir dizi ve Osmanlı İmparatorluğu, Harem sefaları üzerine tartışan, konuşan akademisyenleri, milletvekillerini, bakanları gördükçe çileden çıkıyorum. Çünkü, 2011 Türkiye'sinin sorunları ile ilgilenen yok. Geçenlerde bir ilimizdeki lisede, kız ve erkek öğrenciler arasında 45 cm. mesafe konuluyor şeklinde bir haber vardı. Milli Eğitim bakanı bu haberin "asparagas" olduğunu söyledi. Oysa veliler ve okulda çalışan öğretmenler ısrarla bu okulda ters giden birşeyler olduğunu haykırıyor. Dertleri ne bu insanların neden olmayan birşeyden bu kadar şikayet etsinler. Üç maymunu oynamanın bu kadarına "pes" diyorum.

Bu yazıyı değerli bir bakanımızın sözleri ile bitirmek isterim; " Bu ülkeye irtica gelecek dediler, yıllardır insan hakları bahanesiyle gelmeyen U2 geldi, konser verdi."

Mutlu bir haftasonu olsun.

Van-2

2011-01-11T18:19:00.006+02:00

Gelelim yediğimiz yemeklere. Gezinin ilk günü "Van Kahvaltısı" ile başladı. Kahvaltıda masanın üzeri tamamen dolu. Öncelikle peynir tabağı; Van otlu peyniri, beyaz peynir, tulum peyniri ve kaşar peyniri kombinasyonu. Van otlu peyniri oldukça keskin bir peynir. Ben peynirde sınırlarımı zorlamayı sevdiğim için bu peyniri keyifle yedim. İçine konulan otlar, dağlardan, göldeki adalardan toplanan otlar. Evde yapılan otlu peynirlerin çok daha lezzetli olduğu söyleniyor. Tereyağı ve cacık tabağı; cacık, süzme yoğurt ve farklı otlardan oluşan bir karışım. Sıcacık pidelerin üzerinde pek ama pek lezzetli. Tereyağı ise uzun zamandır tatmadığım kadar saf. Bal kaymak, bal ceviz, kavut (Kaliteli buğdayın kavrulduktan sonra öğütülmeyle elde edilen kavut ununun ezilerek krema kıvamına getirilmiş tereyağına karıştırılması ve tuz ilave edilmesiyle elde edilir), murtuğa (Tavada kızdırılan tereyağına kepekli köy unu ilave edilip pembeleşene kadar pişirilir. Bu kızartmaya kararınca yumurta ilave edilip omlet şeklinde servis edilir-nefis gevrek bir tadı var), isteğinize göre, sucuklu yumurta, kavurmalı yumurta. Açıkçası bu masada sunulan hiçbir ürüne hayır demek mümkün değil. Tüm ürünler doğal. Bu muhteşem kahvaltıya aslında süt eşlik ediyor, çay sonra içiliyor ama ben çay ile yemeği tercih ettim. Demlenen çayların rengi de tadı da enfes.

Kaburga Van'da özellikle yenilmesi gereken bir yemek ama ben gün boyu ağır gelebilecek gıdalar ile beslendiğim için akşamları evde salata yemeyi tercih ettim.

Van Gölünden avlanan İnci Kefali ise balık yemek isteyenlerin tercihi. Ayrıca kurutulmuş balık, sofraları süslüyor. Bu arada yöresel tencere yemeklerini tadabilecek şirin aile işletmeleri mevcut. Hep beraber yediğimiz öğle yemeğinde, ekşi ve hafif acılı sarma, içli köfte, mercimek ile yapılan keledoş muhakkak denenmesi gereken yemekler.

Van-1

2011-01-06T21:39:00.005+02:00

"O zamanki özgürlüktü, şimdiki ise yalnızlık" dedi. Önce güldük, sonrasında ben hemen kağıt ve kalemi çıkardım ve söylediği cümleyi not ettim. Çoğu zaman kağıdım kalemim çantamdadır. Artık söylenenleri kaçırmamak üzere yanımda taşıyorum ve hemen notlarımı alıyorum.

Uçak alçalmaya başladığında, hava kararmış olduğundan önce hiçbir şey göremedim. Derken yolu aydınlatan lambalar görüş alanıma girdi. İpek Yolunun ışıklarıydı. İki karanlık alan vardı. İpek yolunun arkası; dağlar, İpek yolunun önü; Van Denizi. Kafamı cama yaslayınca ineceğimiz alanı gördüm. Gölün üzerinden süzülerek indik alana. Bodrum'a inince, uçaktan çıktığında insanın yüzüne, çam kokusu ile karışık deniz kokusu vurur. Van'da herhangi bir koku ayırdedemedim. Oysa sesler, konuşmalar, tekerlemeyi andıran şakımalar, tanıdık olmayan ama sempati duyduğum bir dil.

Ertesi sabah, yüzümü okşayan güneş ile uyandığımda, çok mutlu oldum çünkü uzun zamandır yüzümü güneşin yalaması mümkün olmamıştı. Hemen pencerelere koştum, evin arka penceresinden tüm heybeti ile Erek dağı, ön penceresinden ise hem Van Gölü hem de uzakta göğe asılmış gibi duran Süphan dağı görünüyordu. Dağ demek "güven" demek benim için, mutlu oldum. O gün, güzel havadan istifade ederek, Van Gölü üzerindeki adalardan Akdamar adasını ziyaret ettik. Tabi ki, Akdamar Kilisesini. Akdamar adasına giden motorlar Gevaş ilçesinden kalkıyor. Biz, Edremit ilçesinde konaklıyoruz. Edremit'den yaklaşık yarım saatlik bir araba yolculuğu ile Gevaş'a ulaşılıyor. Yol boyu; sağımda göl, solumda set set dağlar, en arkada Artos dağı. Yol boyu yön tabelaları; Hakkari, İran. Sakin bir motor yolculuğu ile Akdamar adasındayız. Nasıl bir huzur ve sessizlik var, güneş suları ışıldatırken, arka planda karlı Artos yaldızlanıyor. Kilisenin dışı ayrı içi ayrı hikayeler ile bezeli. Dış yüzeydeki kabartmalardan çok etkileniyorum ama beni en çok içerideki Hz.İsa freskleri ve Cebrail meleğin tasviri büyülüyor. Hala düşündüğümde tüylerimin diken diken oluşuna engel olamıyorum.

Van'da bitki örtüsü zengin, aynı mekanları bir de baharda doğa uyanırken görmek istiyorum. Van yazısının birinci bölümü. İkinci bölüm çok yakında...

Benzerlik

2011-01-03T15:25:00.004+02:00

Sevgili dostum A. benden bir blog yazısı istedi. Yazı bir kişi ile, yaşadığımız bir durumun benzerliklerini içeriyor. Mektup formatında yazacağım.

Sevgili A.,

Bahsettiğin yazıyı okudum. Evet, kendimden birşeyler buldum ve evet sonunun en az O kişi kadar heyecan verici olmasını diliyorum. Ben de beni ayrılış noktasına sürükleyen faktörleri çok fazla dillendirmemiştim. Çünkü, bu faktörleri anlatmaktan yorgun düşmüştüm.

Benim de kaybedecek fazla birşeyim yoktu. Evet, her ay düzenli bir paranın banka hesabına yatıyor olması insana güven veriyor, artık güvensiz bir noktadayım. Ama özünde insanların birçoğu böyle bir noktada hayatını devam ettiriyor. Temmuz ayının ortalarından bu yana hazırdan para harcıyorum. Üstelik bu harcamalar içine taşınma gibi zorunlu ve ekonomiyi cidden sarsıcı bir aktiviteyi de kattım. Ama hala hazırdan idare edebiliyorum. Bu durum bir süre daha devam edebilir.

O kişi , "heyecan öldü" şeklinde ifade etmiş içindeki değişimin başlangıç noktasını. Haklı, önce heyecan ölüyor, öyle ki sabahları kalkıp bir yerlere gitme motivasyonun kalmıyor, sonra gün içinde yaşadıklarının kızgınlıkları sarıyor seni. Gün bittiğinde kendi kendine kaldığında ise bir isteksizlik ve hesaplaşma başlıyor zihninde ve uykundan oluyorsun. Anlayacağın heyecanın ölmesinin ötesinde benim zihnimi sürekli kemiren adlandıramadığım bir huzursuzluk da vardı. Bu durumu kabullenmek ise kesinlikle zaman aldı. 2008 yılından bu yana devam eden bir süreç. Zaman zaman seninle de paylaşmış olduğum.

O kişi diyor ki;" Kariyerlerinde tepe noktalara ulaşmış insanların çoğu açısından, nerede durduğu her şeyden daha fazla önemlidir. Benim gibi sayıları az olan bazılarıysa ne yaptığıyla daha çok ilgilenir." Kesinlikle aynı şeyi yaşadım A. Kariyerimde ilerleyemediğim gibi, sağımdan solumda geçip bir yerlere oturan insanların "sözde" başarılarını görmek artık çok yıpratıcı olmaya başlamıştı. İşin acı tarafı, bu konuyu yöneticilerimle paylaştığımda, benim için yeni ve avantajlı bir kariyer planının asla yapılamayacağını gördüm. İş ortamı benden faydalanacaktı ama her ay hesaba yatan düzenli maaş dışında bana bir "bonus" sunamayacaktı. Anlayacağın benim de O kişi gibi, vazgeçmekte zorlanacağım bir konumum yoktu. Başka bir deyişle benim vazgeçeceklerim çok mütevazıydı.

Patron, yabancı ortak ve sermaye için ben çok küçük bir noktaydım. Oysa, içinde çalıştığım ortamda önemli bir bağlantı noktasındaydım. Yavaş yavaş, basamak basamak ilerler , hem iş hayatında çok genç ve yeni olan arkadaşlarımla ilişkilerimi sağlamlaştırır hem de müşterilerimle uzun süreli bağlantılar kurmaya çalışırdım. 2008 yılında içimi kurcalamaya başlayan arayış hissine rağmen, 2008-2010 yılları arasında tamamen farklı bir çalışma disiplini tutturmuş ve önemli adımlar atarak çalıştığım ortamda bir başarı çizgisi yakalamıştım.

Sevgili A., ayrılış O kişinin tarif ettiği kadar sessiz, törensiz gerçekleşiyor. Ayrıldıktan bir, iki ay sonrasında dahi telefonlar alıyordum iş arkadaşlarımdan. Aslında bu durum benim de kendi tercihimdi. Ortalığı ayağa kaldıracak bir durum yoktu. Öte yandan, çalışma arkadaşlarım için her zaman önemli bir noktada oldum, kararlarım dinlenir ve insanlar kendilerini sorgulamaya başlardı. Bu sebeple kafalarını karıştırmak istemedim. Nitekim benden sonra birçok arkadaşımın işten ayrılması bunun göstergesidir. Ama bu durumdan kendime pay çıkarmak istemem. Tüm dostlarıma ve iyi iş arkadaşlarıma, ayrılacağımı bir gün önce söyledim.

Ben de 15 yıl boyunca, sokaktaki hayattan kopmuştum. Ayrıldığımdan bu yana her yerde olmak istiyorum. Ertelediğim tüm seyahatleri yapmak istiyorum. Sokaktaki insanların gözlerinin içine baka baka yürüyorum, cafelerde huzur buluyorum, daha çok kitapçı dolaşıyorum. Yürümeye doyamıyorum ben de, yüzümde arada sırada gizlesem de bir gülümseme var. Etrafımdaki bazı insanlar ve ailem o güvenli noktadan, belirsiz alana geçmeme rağmen nasıl bu şekilde mutlu olabildiğimi anlayamıyor hala. Ama sen anlıyorsun beni. Senin gibi anlayanlar var, çünkü O kişinin yazısını okudun ve bana beni hatırladığını söyledin.

A., önümde fırsatlar denizi var, tek dileğim bu fırsatları görebilecek imkanları kaçırmamak. Bu sebeple olumsuz fikir ve sorgulara kendimi kapatmaya, içimdeki heyecanı yaşatmaya çalışıyorum.

Sevgilerimle.

Yılın Son Günü

2010-12-30T22:15:00.002+02:00

2010 bitiyor. Haziran ayının ortasından sonra yaptığım tüm değişimler ile 2011 e selam olsun. Yılın son gününe Van ilinde başlıyorum. Herşey yolunda giderse akşam İstanbul'da olacağım. Burada yaptığım gözlemler, aldığım notlar, çektiğim fotoğraflar önümüzdeki yazıları oluşturacak. Tüm dostlarımın yeni yılda mutlu olmalarını ve hayallerinin gerçekleşmesini diliyorum. Aynı dilekler kendim için de geçerli. Bizleri kısıtlamak için etrafımızda sinsice duvarlar örmeye çalışan, beyinlere artık izin yok. Ne zihnimiz ne bedenimiz sizlerin dayatmaları ile geçirmeyecek nefes aldığı günü. Hayat, hep aynı başlangıç ve süregidişlerden ibaret değil. Hayat, tüm mücadeleleri ve keşifleri ile var ancak.

Derin nefesler alabilmek, dağlara mutlu bakabilmek ve hatta onlara yaslanabilmek, suda yıkanıp arınabilmek, sevebilmek...

Burada, Van'da okuduğum öykü kitabındaki sözler:

"Duyarlı ol, dürüst davran, dik dur"

Sevgilerimle...

Yeşil Elbise

2010-12-24T22:06:00.003+02:00

Tedirgin adımlarla odaya girdi. Nereye oturacağına karar vermeye çalıştı. Önce kapının tam karşısındaki pencereye baktı. Odanın bu bölümü tamamen camdı, perde olarak mavi renkli bambu güneşlik kullanılmıştı, yarıya kadar kapatılmıştı. Camın hemen önündeki uzun pufa oturmaya karar verdi. Oturacağı yere doğru ilerlerken sağda yer alan akvaryumu fark etti. Akvaryumun içi su doluydu, çalışıyordu ama balık yoktu.

Paltosunu çıkardı - yeşil bir elbise giyinmişti - pufa oturdu. Paltosunu yanına yerleştirirken, sağdaki iki kişilik koltukta oturan beyefendi dikkatini çekti. Adam bir araba dergisine göz gezdiriyordu. Ortadaki kahverengi yuvarlak sehpada dergiler vardı. Oturduğu pufun tam karşısında tek kişilik bir koltuk, koltuğun arkasındaki duvarda ise röprodüksiyon natürmort bir tablo vardı. Koltuklar mavi, duvarlar bembeyaz, ortadaki sehpa kahverengi. Odada lamba, abajur veya bitki olmaması ve akvaryumun balıksız halinden dolayı biraz şaşırdı. Bir tarot falcısının bekleme odası, biraz loş, tütsü kokulu, ağır klasik mobilyaların olduğu, bordo veya mor rengin kullanıldığı bir havada olmalıydı. Ayrıca tavandan aydınlatılan odanın ışığı, beyaz ile birleşince gözlerini yormuş olmalı sürekli gözlerini ovuşturdu.

Otururken yeşil elbisenin etek ucundaki söküğü fark etti. Tedirgin oldu, önce etrafa sonra saatine baktı. Bu elbiseyi isteyerek giymemiş gibiydi. Yeşile bir anlam yüklediği belliydi. Yeşil ve büyücülük, yeşil ve cinler.

Beklentiler

2010-12-23T22:39:00.004+02:00

Son bir hafta, yıl bitiyor. Burçlar, gezegenler, astroloji haritaları. Koç burcu 2011 de rahat edecek diyorlar. Özellikle ilk altı ay bizim, kim tutar bizi. Doğrusu; yalan, yanlış farketmez ama böyle umutlara da ihtiyaç var. Bu sene birçok blog yazımda bahsettim, son iki yılım oldukça zor ve kendimden zaman zaman koparak geçti. Kimi zaman bir gün, kimi zaman ise birkaç saatliğine yakalayabildim kendimi. Keyfini sürdüm tabi o süreçlerin ama, anlayacağınız 2011 için umut dolu söylemlere ihtiyacım var.

Bu yıl temmuz ayında sanal alem ile ilgili bir yazı yazmıştım. Gerçek bir olaydan hareketle. Olaya şaşırmış, sanal alemden çıkan anlamlara üzülmüş, biraz gülmüş, içten içe ise tedirgin olmuştum. Ama sonrasında kendime, benim sanal alemim aslında gerçek alemimden farklı değil demiştim. Sonra düşündüm, aslında çoğu zaman kendimiz gibi davranamıyoruz ki? Sabah evden çıktığımız andan itibaren girdiğimiz ortamlarda olması gereken bir kimliğe bürünüyoruz. Kendimiz olmaktan çıkıyoruz. Bu sebeple sosyal platformlara bağlanmamızın en büyük sebebi bence özgürlük alanı. Burada bize işaret parmağını sallayarak "ıııı" diyen birileri yok. Kendimiz gibiyiz. İşte sosyal platformların tüm keyfi buydu ama yine de "yalan" haller devreye girdi ve mertlik bozuldu. Birileri dışarıda birilerine kızdı ve soluğu sanal alemde aldı. Kızdığı kişileri payladı, ortamı derledi topladı. Sanırım biz toplum olarak kendimiz gibi olamıyoruz. Aslında arada üç beş kişi çıkıyor, kendisi gibi olabilen, ancak kimi zaman ortamlar kimi zaman kurulu düzen onları zorluyor. Bozamıyor belki ama epey zorluyor.

Zorlanan kimi insan daha çok direnç gösteriyor ve daha daha fazla kendisi gibi oluyor. 2011 in olmazsa olmazı bu; "kendimiz gibi olmaktan vazgeçmeyelim". Kendimizi kuş sütü ile besleyelim.

(Neden Robert Downey Jr. fotoğrafı; 2010 da da favorimdi ve hep öyle kalacak...)

Yeni Şehir ve Yeni Mekan

2010-12-18T14:24:00.002+02:00

Dün, bu şehirdeki ilk kuaför deneyimimi yaşadım. Yılların verdiği alışkanlıklar ve tanışıklıklardan kopmak zor tabi her ne kadar insan etrafa çaktırmamaya çalışsa da. İlk kez girdiğim dükkanda yaklaşık bir saat bekledim. O sırada benim gibi bekleyen iki kadın ile sohbete başladım ve gördüm ki İstanbul'un göbeğindeki bu dükkan, taşıdığı isime göre pek de profesyonel bir çalışma sistemi sergilemiyor. Organizasyonda hatalar var ve çalışanlar kendilerine birşey sorulduğunda gayet ters cevaplar vermekten kaçınmıyorlar.

(Soru; "kaç dakika sonra kesim alabilirsin?, cavap; "Saç fönleyeceğim şimdi, başka birşey yapamam").

O esnada ıslak saç ile melül melül bakan müşteri çalışanların insafa gelmelerini bekliyor. Yanlış anlaşılmasın burası ünlülerin kuaförü falan değil. Sadece bu işte isim yamış bir meşhurun "umarım" yetiştirdiği gençlerin çalıştığı bir mekan. Bir üniversitenin karşısında ve evet epey kalabalık.

Bir saat beklerken - kalkıp gidebilirdim ama gri saçlı kız bana yardımcı olacağını gözlerimin içine bakarak söylediği için kaldım - neredeyse kendimi bildim bileli gittiğim kuaförü düşündüm. Kuaför, diş hekimi, restaurantlar, publar oluşan tanışıklıklar ile insanın rahatladığı mekanlardır.

İnsan hiçbir yerde sürekli kalamaz, kalmamalı belki. Ama her yeni mekanda kendi gibi insanları, gözlerin içine güvenle bakan o gözleri bulmak zorundadır. Aksi halde durum zor.

Sorular

2010-12-16T11:48:00.003+02:00

Bazen insanlardan gereğinden fazlasını bekliyoruz. Sonunda "insan" o da. Tıpkı bizim gibi, yerine göre tembel, yerine göre sıkılgan, yerine göre kolayına kaçan, yerine göre ise mücadeleci. Aslen kimse mükemmel değil diyoruz sürekli ama dönüp dolaşıp birilerinden mükemmel olmalarını bekliyoruz. Yeni yıl ile bu yanlışlardan kurtulalım.

15.12.2010 tarihinde İKSV Şişhane binasında Doğan Hızlan-Yekta Kopan söyleşisine gittim. Doğan Hızlan'ın nükteli ve bilgi dolu sohbeti, Yekta Kopan'ın bilinçli ve esprili sohbeti ile birleşince ortaya nefis bir bir saat çıktı. Bu arada Yekta Kopan'ın bol ödüllü öykü kitabını da aldım ve okuyorum.

Zamanımın bol olması bana aynı anda birkaç eseri okuma olanağı veriyor. Bu durumdan mutluyum.

Öte yandan; dün akşam bindiğim taksinin şoförü, benzin fiyatları ile alakalı olarak, "abla neden hiçbirşeye sesimiz çıkmıyor" diye feryat ediyordu. Kısa seyahatimiz sırasında yanıtı da bulduk aslında, insanlar sesini çıkarsa da hiçbirşeyin değişemeyeceğini gördü, acaba sebep bu mu? Öte yandan ses çıkaran kitlelere, "öğrenciler", nasıl muamele edildiği ortada. Dayak, takım elbisemi kirletti diye hapis, gözaltı. Başbakan önümüzdeki günlerde öğrenciler ile biraraya gelecek. Bakalım o platformdan akıllıca birşeyler çıkacak mı?

Hepimiz biliyoruz referandum "daha çok demokrasi" reklamları ve kandırmacası ile kazanıldı. Aradan epey bir zaman geçmiş olmasına rağmen, vaad edilen hiçbir değişiklik yapılmadı. Neden? Seçimden sonra, kısacası beni seçersen sana demokrasiyi kaldığım yerden devam ettiririm gibi bir yaklaşım. Bu demokratik mi?

Seçimden sonra öğrencilere daha anlayışla yaklaşılacak mı? Seçimden sonra mı seçim barajı kalkacak?

Peki, referanduma konu hiçbir madde ile oynamıyoruz, neden silah taşıma gibi acil ve önemli olmayan bir konuyu meclis gündemine alıyoruz. (Sanıyorum çok tepki geldiği için bugün tarihi ile görüşülmemesine karar verilmiş bu yeni kanunun)

Dış politikamız ile ilgili neden halka açık ve dürüst değiliz. Van ilinde, hayvan otlatırken hayvanları kaçınca, bilmeden İran sınırını aşan çiftçilerin vurulmasına karşı ne yaptık söyleyebilirmiyiz?

Haydi yeni yıl kararlarınızdan biri bu olsun. Açık ve net cevaplar...

Yıl Biterken - 1

2010-12-13T14:44:00.005+02:00

Yılın son ayı, yavaş yavaş ömrümüzden bir yılı daha uğurluyoruz. Bu yılın getirdikleri ve yaşattıkları üzerine birkaç satır yazmak istiyorum. Yılın ilk altı ayı iş ile boğum boğum geçti. Nisan ayından sonra bana yapılan haksızlıklar ayyuka çıktı ve Temmuz ayında dayanma gücüm bittiğinde, ondört yılın karşılığı sayılmayacak bir bedeli alarak ayrıldım işten. Hazır para harcıyorum şimdi ama kendimi buldum, huzur duydum, yeniden kendime ve hayata tutundum. Yaşadığım ili değiştirdim.

Anlayacağınız yılın ikinci yarısı, özgürce hareket ederek, etrafta kaçırılan ne var ise keşfederek, yakalayarak, görerek, okuyarak, bilerek, bularak geçti. Bodrum'a, özgür ruhla gitmenin tadına varıldı.

İstanbul'a geleli bir ay oldu, koşturmaca ile zaman ne çabuk geçti. Ama ne olursa olsun burada olmaktan mutluyum. Hergün şehirle biraz daha yakınlaşıyorum. O'da cömert bana karşı, hiç tahmin etmediğim anlarda tahmin edemeyeceğim kişilerle, ortamlarla tanışma, yan yana olma fırsatı sunuyor. Ama ben de elimden geleni yapıyorum, O'nun içinde olmaya gayret ediyorum.

Dostlarımı özlüyorum, hele de beni görmeye alışık oldukları yerlerde beni göremediği için arayan, bana ait şeyleri yerinde göremeyince arayan dostlarımı özlüyorum. Şehirde herşey bitmiş olsa da, beni oraya bağlayan birşey olmasa da oradaki kendimi özlüyorum yinede. Dayanma gücümü, olumlu yaklaşımlarımı özlüyorum. Ha, ben aynıyım, yine dayanırım...Ama şu son iki yılın fotoğraflarındaki farklılıklar, yaşlanma belirtileri de olmasa...

Haydarpaşa Garı

2010-12-10T10:40:00.004+02:00

Kafamda gezinmekte olan yazı konuları arasından öncelikle "Haydarpaşa Garı" ile ilgili olanı yazmam gerekiyor. Bu benim İstanbul'a olan borcum. Yıllarca Ankara'dan, tatil mekanı Tuzla'ya, Ankara'dan İstanbul 'a trenle geldik. İstanbul'a gelişlerde Haydarpaşa'da inip, vapur ile karşı tarafa geçtik. Yıllardır içine girmemiş olsam da havası gözümün önünde Haydarpaşa Garının.

İstanbul'a resmen taşındığım Kasım ayının son pazar günü Haydarpaşa'nın başından dumanlar, alevler yükseldi gökyüzüne. Varolduğu günden bu tarafa yangınlar, olaylar görmüş olan Gar, 2010 yılının son günlerinde nedeni henüz belli olmayan bir şekilde cayır cayır yanmaya başladı.

Ve işte yangınla öğrendik ki; Haydarpaşa Garı 1908'de, İstanbul-Bağdat demiryolu hattının başlangıç istasyonu olarak inşa edilmiş. Yapımına 2.Abdülhamit döneminde 30 Mayıs 1906 tarihinde başlanmış. Alman mimarlar Otto Ritter ve Helmuth Cuno ile İtalyan taş ustalarının ortak eseridir. (Vikipedi).

Keşke Haydarpaşa Garını her gördüğümde bu bilgiler aklımda olsaydı, vapur ile oradan geçerken kuru kuru fotoğraf çekenlerin kulağına fısıldayabilseydim. Hata benim, öğrenmedim, hata bizim, meraklı değiliz.

Gar, bir çeşit film platosudur. Birçok filmin çekimine ev sahipliği yapmıştır. İstanbul'a göçmüş Anadolu'lu insan tiplemesini ben de kendi taşınma hikayemde kullanmadım mı? Ne çok Türk filminin sahnesinde elinde bohçası ile İstanbul'a gelen kişi, merdivenlerden İstanbul siluetine bakıp; "sana yenilmeyeceğim İstanbul" diye haykırmadı mı?

Yılmaz Güney dahil birçok yönetmenin film çekimine ev sahipliği yapmış, uzaktan gelen insanlara sıcak bir çatı olmuş, İstanbul'u doğu ile bağlamış bir merkezdir O. Tüm haşmeti ile de şehri İstanbul'un simgesidir.

İstanbul, dört bir yanından rant fışkıran bir şehir. Rant yolları gün gelir bir tarihi bina gün gelir doğanın bir parçası ile kesişir. Bu kesişmelerin sonları hiç iyi değildir, çoğu zaman yangındır.

28.11.2010 tarihinde gazetecilere verdiği demeçte Kadıköy Belediye Başkanı Selami Öztürk ; "Haydarpaşa'da belediyenin denetiminde bir onarım yoktur, yangın onarım yapılan yerde çıktıysa kaçak çalışma var demektir." Tarihi bina onarımları için her ilçede KUDEP adı verilen birimler olduğunu bu birimlerin onarım ruhsatı verdiğini ve yapılan çalışmaları denetlediğini belirterek, "Haydarpaşa ile ilgili belediyemiz tarafından verilmiş bir onarım ruhsatı söz konusu değildir. Başvuru var, Tabiat ve Kültür varlıkları kurulundan onay alınmış. Daha sonra ödenek yokluğundan ruhsat alınmamış." demiştir.

Bu demeç ne ilginç değil mi? İstanbul'un en önemli ve büyük ve tarihi binasının, aynı zamanda en önemli demiryolu durağı olan binanın çatısında birileri birşeyler yapıyor ve bu durumun kaçak olma olasılığı yüksek.

Soruşturma devam ediyor, yetkililerin boynunun borcudur, detaylı bir açıklama yapılmalıdır. Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım binanın çatısının yeniden inşa edileceğini belirtmiştir.

Bu yangın hemen ertesinde patlayan "wikileaks" olayının gölgesinde kalmıştır. Tıpkı tüm tarihi dokumuzun, o çok sevdiğimiz ve özendiğimiz yüksek binaların, plazaların, gökdelenlerin gölgesinde kaldığı gibi. Memleketimde, önüne çıkan engeli, istemediği düşünceyi yakarak yok etmek eğilimi vardır ne yazık ki; yakılan kitaplar ve köyler örnektir.

Tarihimizi yakarsak, yarın birileri gelir uyuyan bizleri hiç uyandırmadan alacağını alır, satacağını satar, bizim de gözlerimizi gökdelenler, AVM ler ile boyar.

Servi

2010-12-05T12:15:00.003+02:00

Toskana'da bir servi "O". Dimdik uzanmış göğe doğru, koyu yeşil rengi ile, sarı toprak üzerinde, mavi gökyüzü altında. Servi demek boy bos demek, kolay mı? Tam oyuzbeş metre boyu.

İtalya'nın Toskana bölgesinde, Floransa şehrinde yaşıyor, şehire bakan tepelerin en güzelinde, Firsole'de. Burada doğdu ve burada gördü güneşi, yıldızı, ayı, Arno'yu, Floransa'yı, burada nefes aldı.

Yaşı çok büyük değil, savaş görmedi ama doğanın çılgınlıklarını izledi. Kahverengi, yeşil siluetine baktı şehrin keyifle. Kuşlarla, rüzgarla dost O ve Fellice'ler ile.

Servi hüznün ağacıdır demişler ama "O" hüzün nedir bilmedi. Gözgöze gelemedi çocuklarla veya onları ağırlayamadı dallarında ama gölge oldu onlara oyunlarında. Hafifçe eğdi başını aşağıya ve dinledi onların seslerini. Kimi zaman şarkı söyledi onlara, kimi zaman kahramanları oldu Gulliver gibi. Kara yeşildi, uzundu. Uzun olmak uzağı görmekti.

1966 yılının Kasım ayında Floransa'nın sakin ırmağı Arno coşmuş ve taşmıştı. Uzaktan izlemiştive üzülmüştü. İnsanlar nasıl hazırlıksız yakalanmışlardı.

Fellice'ler ile o zaman tanışmıştı. Şehirdeki evleri zarar görünce O'nun olduğu arazideki evi satın almışlardı. Fellice'lerin üç oğlunu büyütmüştü. Uzundu, yalnızdı ama aslen dostluk ve mutluluk simgesiydi.

Oğlanlar hala gelir sarılırlar gövdesine, koklarlar O'nu. Çünkü O'nun güveni, dostluğu yok başka bir şeyde.

"Umut üflüyorum onlara, güven veriyorum ve yaşamın güzelliklerini hatırlatıyorum. Nefes alın diyorum, hafif silkeleniyorum, esinti ile okşuyorum saçlarını.

Uzunum, çok uzunum, başım dik, gözüne bakamıyorum kimsenin belki ama en iyi ben gözlüyorum."

Yekta Kopan'la Okumak Yazmak dersinin ilk ödevi. F.Didem Tekeli'nin Arno ile ilgili yazısından bilgi alınmıştır.

C.Akça Ataç İçin Kutlama

2010-11-27T23:21:00.004+02:00

Bu yazı bir kutlama yazısıdır. Öncelikle, titizliğini, kendine ve sorumluluklarına olan saygısını, başarma azmini, öğreticiliğini kutluyorum. Hep söylediğim gibi; "senin gibi öğreticiler oldukça, öğrenciler ne şanslı, öğrenmek ne keyifli".

Gelelim kutlama yazısının asıl sebebine; NTV Tarih dergisinin Aralık ayı sayısında çok sevdiğim bir arkadaşımın yazısı yayınlandı. Üstelik makalenin başlığı derginin kapağında. Bu müthiş birşey. Başlık ; "Nerede O Eski Monşerler". Özetle; diplomatlık mesleğinin anlamı, önemi ile diplomasi kavramının günümüz devletlerinde nasıl algılandığına dair, öğretici bir yazı. Yazı bilgi yüklü, özenle seçilmiş örnekler ile renklendirilmiş, espri kullanılmış ve okuyan herkesin hemen içine rahatça dahil olabileceği bir yazı. Bilgi yoğunluğu o kadar güzel dağıtılmış, o kadar yumuşak geçişler kullanılmış ki, sular seller gibi okunuyor. Öğreticiliğin, katı kalıplardan kurtularak önümüze serilmesi budur işte. Yazıyı okuduktan sonra, "a demek böyleymiş, hmmm, hiç bilmiyordum" şeklinde verdiğiniz tepkiler ile aslen hiç bilginiz olmayan bir konuda bilgi sahibi olmuş oluyorsunuz. Oldukça eski ve prestijli mesleklerden biri olan diplomatlığın ve bu işi yapan diplomatların, son dönemde, devlet adamları, bakanlar ve diğer yetkililer tarafından devre dışında bırakıldığının farkındayız. Sanki koskoca Dışişleri Bakanlığının işini A.D. yapıyor gibi değil mi? Keza Başbakan ve Cumhurbaşkanı, haftanın yedi günü neredeyse yedi ayrı ülke yada devlet başkanıyla beraberler. Ancak aynı görüntü yurtdışındada hakim. Oysa geçmişte diplomatlar ne şartlarda çalışıyorlardı? C.Akça Ataç yazısında anlatıyor. Okuyun, düşünün, merak edin, mail atın detay sorun O'na.

Kıymetli dostum, blog oluşturma konusundaki desteğini hatırladım, aynı desteğin farklı konularda da var ve olacak biliyorum. Güçlü ve başarılı olmak konusunda ise, bu akşam yaptığımız telefon konuşmasında bahsettiğimiz S.E. meselesi ile ilgili tekrar düşündüğümde, sana hak verdim. Hukuk okuyalım, her yeniliği paylaşalım, sürekli öğrenelim, hayattan keyif almaya devam edelim.

2010 yılında elde ettiğin tüm başarıları tekrar kutluyorum.

Sevgilerimle.

Bir Kağıt Bir Kalem ve Heyecan

2010-11-25T21:59:00.003+02:00

Bir kağıt ve kalem aldım elime.

Bir söz duydum, hiç tanımadığım iki kişinin derdine derman oldum, bir cümle yazdım önce ve sonra açıldım enginlere.

24 Kasım'da, onbir kişi, ışığa koşan kelebekler misali toplandılar o odada. Önce isimler söylendi, gülen gözlerle "merhaba" dendi. Sonra beklenen kişi geldi ve o çılgın iki saat başladı. Onbir kelebek heyecanlı ve meraklıydı, ne olacak, nasıl olacak, ne yapılacak heyecanı...Heyecan ne canlı bir duygu, capcanlı hissettiriyor insana kendini. Yaşadığını anlıyorsun bir kez daha, defalarca, sanki yeniden doğuyorsun, için ışıldıyor, ışıltı fışkırıyor gözlerinden.

Onbir kişi ve beklenen insan ile yeni keşifler yapmak üzere, Kasım'da İstanbul ve tüm sesler ve renkler ile, dostlarla, sürprizli karşılaşmalar ile, tüm kahve kokuları, lezzetli yemekler ve heyecan ile...

Sonbahar Yolu

2010-11-20T13:46:00.005+02:00

Sonbahar Yolu Burgazada'daydı. Yeşil, sarı, kırmızı yapraklar ile bezeli bir merdiven, yoldan sizi alıp yukarılara çıkaran. Burgazada'ya gittiğimiz gün hava hafif bulutlu ama ılıktı. Vapurda açık havada oturmak mümkündü. Ada yolculuğunda en sevdiğim, vapurun adalara yaklaşması ile adalı martıların ortalığı sarması. Vapura eşlik etme görevini şehirli martılardan devir alan adalı martılar, vapura doğru nasıl pike yapılacağını, simit veya ekmekleri havada kapıp nasıl süzülerek uzaklaşacağını çok ama çok iyi biliyor. Bir çeşit dans eder gibi yapıyorlar bu hareketi ve seyrine doyum olmuyor, bu dans özgürlüğün dansı.

Burgazada Marmara Denizindeki Prens adalarının ikinci durağı. Küçük ama belki de en yaşanılası, en sevimlisi. Şirin limanı, camisi, kilisesi, sahildeki küçük pastane ve lokantaları ile sessizliğin keyfine varacağınız bir kaçış noktası. Adanın arka tarafında yaklaşık yarım saatlik yürüyüş ile veya fayton ile ulaşabileceğiniz Kalpazankaya ise, nefis mezeleri, tandırı, balığı ve muhteşem günbatımı manzarası ile görülmeye değer. Eğer imkanınız olursa Burgazada öğretmenevide kalmaya ve görülmeye değer, çünkü konumu ve binası muhteşem.

Sonbahar Yolu Burgazada'daydı. Kokusu, renkleri, sakinliği, kedileri, köpekleri ile hayat Sonabahar Yolundaydı ve biz oradaydık...

Sonbahar Yolu

2010-11-18T11:54:00.003+02:00

Kasım'da iç ısıtan güneş ile
sararan yaprakların arasında
Sonbahar yolu,
hayatın yolu.
günlük hayatın çekişmeleri arasında
insanın hemen yanıbaşındaki insana yeten gücü ile
yürünen yolda
sonbahar yolu
hayatın yolu
yaşananlar, yaşanmaları gerektiği için
yaşandılar ve geçti
her yaşanan ile bir tecrübe bir değer oluştu
ve şimdi
ileriye bakma
hayallerle koşma
hayatı yakalama zamanıdır
sonbahar yolu ile sararan yapraklar
baharla tomurcuklanan çiçekler
ile hayata...

New York'ta (Bitlis'te) Beş Minare

2010-11-16T21:28:00.004+02:00

Mahsun Kırmızıgül film yapsın mı yapmasın mı, tartışılası bir konu değil aslında. Evet film yapsın hatta daha profesyonel insanlarla birarada çalışsın ve bakış açısını ilerletsin, ama iyi senaryo üzerinden film yapsın. Senaryo mümkünse Doğu ve Güneydoğu üzerine olsun, kangren olmuş konuları işlesin, ama lütfen iyi senaryo olsun...Çünkü Mahsun'un bir bakış açısı var, ama yetersiz kalıyor.

Gelelim filme. Film kötü, gerçekten. Çünkü senaryoda büyük boşluklar var. Bir gazetecinin arabasında havaya uçuşu ile başlıyor film, sonra polislerin mezuniyet yemini, bir camide yaşanan tarikat ritüeli, profesyonel teknikler ile hareketlenmiş bir tarikat hücre evi baskını sahnesi. Filmin başında bu sahneler birbirinden bağımsız, tahminimizce bir Türkiye mozayiği çizmek adına peş peşe veriliyor. Filmin devamında, Amerika'da ibadet esnasında tevkif edilen Hacı Gümüş ve devamında başlayan olaylar silsilesi.

New York çekimleri harika, Mustafa Sandal filmin son çeyreğine kadar rolüne hakim ve başarılı. Mahsun, rolünde başarılı, evet bir noktada O' da düştü rolden ama acaba, oyuncu olarak mı kalsa? Filmin casting'i çok başarılı. Bitlis sahnelerinde devreye giren, anne rolünde Suna Selen, yöre kadınını mükemmel oynuyor. İşte bu sebeple, Mahsun Kırmızıgül yöre filmi yapmalı, yöre sorunlarına odaklanmalı.

Filmin üstüne uzun uzadıya konuşmaya, Amerika'da yaşayan Hacı Gümüş karakteri ile gönderme yapılan kişilik ile ilgili yorum yapmaya gerek görmüyorum. O kişiliği sempatik veya antipatik göstermek bence bir filmin konusu olmamalı. FG ile ilgili son zamanda pek çok kitap yayınlandı hatta 10. baskıya varanlar, kitapçılarda tükenenler var, alıp okumak gerekiyor.

Senaryosu bu derece boşluklarla dolu olan bir film için gişe hasılatı hiç fena değil. Başarının altında yatan unsurlar iyi yapımcı Murat Tokat, kesinlikle doğru pazarlama, iyi görüntü yönetmeni James Gucciardo ve casting Kerry Barden ve Paul Schnee, yabancıların başarısı bu filmin gişesini kesinlikle etkilemiştir.

İki Şehir

2010-11-12T12:11:00.003+02:00

Evet, taşınma hikayesini kısaca anlatayım ve yeni konulara, yazılara geçeyim. Karar, Temmuz ayında işten ayrıldığımda verildi. Süreci işler hale getirmek için düğmeye Eylül ayında basıldı.

O dönemde, bir iş buluverdim, üstüne üstlük iş önceleri keyifli geldi ama, bir taraftan da bu taşınma sürecini nasıl bitireceğimi kara kara düşünmeye başladım.

Bulduğum işin olumlu etkileri yaklaşık onbeş gün içinde yok oldu. Yapıda kurumsal bir anlayış olmadığı gibi, sanki varmış gibi yapılmasının oluşturduğu hava beni rahatsız etti. İşten 06.10.2010 tarihinde ayrıldığımdan itibaren taşındığım güne kadar geçen bir aylık süreç, benim için oldukça yorucu ve hareketlidir.

İki şehir arasında taşınmak ülkemizde, planlı başlayan ancak, plansız biten bir eylem. En son birbuçuk yıl önce çok yakın bir arkadaşımın şehiriçi taşınma macerasına tanık olmuş, hatta yardım etmeye çalışmıştım. Eşyalar eve darmadağınık teslim edilmişti ve hemen ertesi gün işe gidecek arkadaşım uzun bir süre iki çocuğu ile anne-babasının evinde kalmak durumunda kaldı. Gelelim iki şehir arası taşınmalara...Süreç, gayet planlı başlıyor. Bir görevli geliyor eşyalarınıza bakıyor, hangi eşyaları nasıl ve ne şekilde toplayacaklarını detaylı anlatıyor. Üzerine basa basa "aman sakın siz birşey toplamayın biz herşeyi temiz bir şekilde toparlayacağız" deniyor. Gideceğiniz ildeki adres isteniyor, detaylı bir şekilde yollara, konuma bakılacağı, kamyonun ayarlanacağı bilgisi veriliyor. Güveniyor ve yola ve işe koyuluyorsunuz. İlk aşama aynen söylendiği gibi işliyor. Eşyalarınızla yollarınız ayrıldıktan sonra, ilk aşamanın tıkır tıkır işlemesinin verdiği güvenle, diğer şehire gidip uykuya dalıyorsunuz.

Sabah eşyalarınızı erken saatte teslim edeceğini belirten şirket görevlilerinden aldığınız bilgiye göre, erkenden kalkıp boş eve gidip beklemeye başlıyorsunuz. Saatler ilerlerken, haydi bir arayayım bakalım nakliyecileri dediğinizde, onların halen bulunduğunuz şehire birkaç saat mesafede olduklarını öğrenip, şaşkın yorgun boş evde aşağı yukarı yürümeye başlıyorsunuz. Sonra kahve içmeye dışarı çıkıyorsunuz, olmadı bir yemek yiyorsunuz ve öğle saatlerinden sonra eşyalar geliyor. Bu sefer ilk görüşmede teslim adresinin ne ölçüde fizibilite edildiğini anlayacaksınız. "Kamyon yola sığmıyor , eşyayı küçük bir kamyona aktarmamız gerek". Ama hani bu konu incelenmişti. Anlaşılan eşyalar kamyona yüklendikten sonra, durum sebze meyve taşımak haline gelmiş. Büyük kamyon küçük kamyon derken saat 16.00 civarı eşyalar eve taşınabiliyor ve o ilde konaklanacak bir yer olmasına dua edilerek mekandan ayrılıyorsunuz. Emin olun yorgunluğu hala çıkmış değil. Yavaş yavaş...

Bu süreçle farkettiğim ve önemli olduğunu düşündüğüm bir konu daha var. Ülkemizde, bir fert tek başına, küçük bir evde, az eşya ile işlevli bir düzen kuramayabilir. Çevremdeki dostlarla bu deneyimimi paylaşıyorum. Çünkü tüm beyaz eşyalar aile tipi, tüm ev eşyaları evlenenlere göre. Yemek masasını bulduğum mahalle mobilyacısına ve sandalyeleri bana kazandıran mahalle eskicisine sevgiler. Eskiciler çok ama çok önemli hayatımızda...

10.11.2010

2010-11-10T12:51:00.003+02:00

Son zamanlarda, dostlarla sohbetlerde, insanların işlerini nasıl bir boşvermişlik ile yaptıklarını konuşmuyormuyuz sıklıkla...Bir boşvermişlik ve "adam sende" 'cilik hakim. İnsanların içinden, aklından ve gözlerinden sürekli "ben mi kurtaracağım memleketi" cümlesi geçiyor, görüyorsunuz.

Toplumun geldiği bu nokta birçok açıdan tartışılabilir, sebepleri de çoktur... Ama en önemli sebeplerden biri eğitimdeki aksaklıklar ve kişilerin hazır olana alıştırılmasıdır. Kişilerin fakirlik edebiyatı ile muhtaç, ancak kendi yapabileceklerinin bilincinde olmadan yaşar hale getirilmesidir. Kişilerin karnını doyuramayacağı kadar çocuk sahibi olmaya özendirilip, eğitimsiz, beklentileri ile imkanları çelişen nesiller ortaya çıkartılmasıdır. Bu nesiller kolayca kandırılabilir, çünkü hür düşünüp karar vermek için okumak, eğitimli olmak ilk koşuldur. Günümüz koşullarında ise öğrenmek ve bilgiye ulaşmak kolaydır ancak bilgi kaynakları özgür değildir.

Bugün, Atatürk'ü anarken, aşağıdaki sözlerini okudum ve aklıma, yaşadığımız büyük şehirlerde dalga dalga, çember çember oluşturulan mahalleler, o mahallelerde varolmaya çalışan çocuklar geldi. İçinde bulundukları ortamı yarıp çıkabilmek için içlerindeki potansiyeli bulabileceklermiydi? Okulları onlara ışık tutulabilecekmiydi? Aileleri onlara nasıl yol gösterecekti? 2010 yılında kafamda bu soruların olması ne kadar endişe verici...

Atam, özgür düşünebileceğimiz, yazabileceğimiz, mücadele edebileceğimiz, dünyanın neresine gidersek gidelim geri dönüp yaşayabileceğimiz bir vatanımız olduğu için sana minnettarız.

"Milli Eğitimin gayesi, yalnız hükümette memur yetiştirmek değil, daha çok memlekette ahlaklı, cumhuriyetçi, inkılapçı, olumlu, atılgan, başladığı işleri başarabilecek kabiliyette, dürüst, düşünceli, iradeli, hayatta rastlayacağı engelleri aşmaya kudretli, karakter sahibi gençler yetiştirmektir. Mustafa Kemal Atatürk"

Bu Yılın Önemli Tarihleri

2010-11-09T13:38:00.003+02:00

2010 yılının ikinci yarısı, aldığım ve uyguladığım kararlar ile bir değişim dönemidir benim için. Burçlar ve astroloji ile ilgilenenler, gezegenlerin ve benim burcumun bu yıl bu adımları atacağını, radikal değişimlerin gerçekleşeceğini söylüyorlardı. Ben astroloji ile çok ilgili değilim ama arada sırada Susan Miller sitesini okur, nadiren tarot falına baktırırım. Artık bu yılın etkisi mi, Satürn veya Mars'ın Jüpiter ile dostluğu mu yoksa Koç burcunun hallerimi bilmiyorum ama kararlar alındı, planlar yapıldı ve takvim işlemeye başladı.

2010 yılının ikinci yarısının önemli başlangıç tarihi 16.07.2010 iken, ikinci önemli tarih 07.11.2010 oldu. Artık resmi olarak İstanbuldayım.

Yeni bir ev, yeni bir hayat ile yeni bir iş bulabilmek isteğindeyim. Bulacağıma da inanıyorum.

İnsanın iç sesi günün birinde kendisine birşeyler fısıldamaya başlar. Önce fısıltıdır bazen pek kulak asmayabiliriz, ama zamanla ses yükselmeye başlar ve dinlemek zorunlu hale gelir. Bu ses, sizsiniz. Duymadığınız veya duymaktan çekindiğiniz ses, ruhunuz, benliğiniz, kişiliğiniz, yıllarca yatırım yaptığınız, O, var olduğu için sevdiğiniz, sevildiğiniz ve başarılı olduğunuz SİZ siniz. O anda hayat içindeki konumunuz ne olursa olsun, duyduğunuz fısıltıya kıymet verin ve kısa bir süre durup düşünün. O ses hayat yolculuğuna devam etmenizi sağlayacaktır.

Taşınma maceraları bir sonraki yazıda, bir sonraki yazı çok yakında.

Kabullenmek

2010-11-04T22:34:00.003+02:00

Bir insanın fikirlerini ve kararlarını ne pahasına olursa olsun kabullenmek, anlamaya çalışmak ve O'na saygı duyarak yardımcı olmak bence gerçek anlamda olgunluğun tanımı.

Neden zaman geçtikçe ebeveynlerimizle anlaşamaz hale geliyoruz? Bu sorunun cevabını çok düşündüm. Belki sadece benim için geçerli, bilemiyorum ama, problemin tek yanıtı, kabullenememek.

Lütfen beni bağışlayın ama bu aralar blog yazılarım biraz dertleşme üzerine gidiyor. Çünkü bana bu aralar iyi gelen durum bu. Aslen yazı yazmaya böyle başladım zaten, dertleşme amaçlı...

Ankara'da kurduğum yaşamda, mücadelelerimle, kararlarımla ve tüm sıkıntılarımla başbaşa ne kadar rahatmışım diyorum bazen. Son bir aydır ne kadar üzerime gelindiğini kelimelerle anlatmam zor. Sinyaller satır aralarında verilmeye başlanmıştı. Ben her zaman birilerinin bana yakıştırdığı kalıba girmeyi red ettim. Kalıplardan uzak olmak adına başarısız dahi olmayı göze aldım diyebilirim. Kişiliğim, hayat felsefem, doğru bildiklerim, inandığım değerler için mücadele ettim ve hayatım boyunca edeceğim. Son dönemde beni en çok rahatsız eden konu, yetişkin ve kendi ayakları üzerinde duran bir kişi olarak, yapacaklarıma veya yaptıklarıma müdahale edilmesi. Müdahale dememin sebebi, bana hiç söz hakkı verilmeden, sadece tek taraflı bir karar içerisine girilmesidir. Oysa hayat bir alışveriştir, zaman bir alışveriştir, bu bağlamda fikirler de alınıp verilmelidir. Ama fikir alışverişi için insanları dinlemek, dinlemek dışında düşünmek, tartmak gerekir. Peki ebeveynlerimiz bu kadar yaşımızı başımızı almamıza rağmen acaba neden bizlerin söylediklerini dinlemiyorlar. Dinlemiş görünüp daha beş dakika geçmeden kendi bildiklerini söylemeye devam ediyorlar. Ben bu mücadele gibi görünen ve gün gün iletişimde uçurum oluşturan halden bunaldım, gerçekten.

Kabullenememek, yaz aylarında hayatımı değil de, iş hayatımı değiştirmek üzere adım atmamla başladı. 16 yıllık çalışma hayatıma geriye dönüp baktığımda, mola vermeden devam ettiğimi farkettim. Son dönemde ise sistemin köleleştiremediği bir köle haline gelmiştim. Tıkanmıştım, maddi ve manevi tatminim kalmamıştı. Ayrıca kişiliğimi rencide eden bir ortamın içinde buluvermiştim kendimi. Tazminat hakkım da doğunca, istifa ettim. Çünkü o ortamın içinde kaldıkça birşeyleri değiştiremeyecektim, değiştiremediğim durumlara alışamadığım için kendimi hırpalayıp duracaktım. Ben iyi yaptığımı düşünüyorum ama, ailem hala kabullenebilmiş değil. Bilinçaltında hala bu durumla savaş halindeler.

İşin kötü tarafı, yıllarca şu veya bu kişiler ile karşılaştırılan bizler, sanki yokmuşuz gibi görünüyoruz. Yokuz, yıllarca hiçbirşey yapmamışız sanki. Mevcut düzen içinde şikayet edersen ve birşeyleri değiştiremiyorum diye ahlanırsan, emin ol aileden ses çıkmaz...Ama içinde birşeyler kıpırdar ve birgün kararlı ve keyifli uyanıp başka bir yöne doğru yürürsen, vay haline...

Gerçekten oldukça uzun süre yaşadığım bu şehirden bir iki güne kadar ayrılmış olacağım, ama sık sık gidip geleceğim tabi. Şu son zaman dilimini, cadde ve sokaklarını gezerek, sevdiğim restoranlarında yemek yiyerek geçirmek istiyorum. Mümkünse...

Kahve Kokusu

2010-11-02T11:57:00.002+02:00

Taze kahvenin çekici kokusu odaya yayıldığında, çoktan uyanmış ve günlük gazeteleri okumaya başlamıştı. Bir gece önce bulunduğu arkadaş toplantısında, istemeden ne kadar gerilmiş ve üzülmüş olduğunu, omuzlarına çöken ağrıyı hissedince anladı. Geçecekti bu ağrılar, sorun ağrıları oluşturan kaynaklara inebilmekti.

Hayatta yaşadığımız karşılaşmalar ve tesadüfler üzerine ne çok gevezelik etmişlerdi. "Vesile olmak" denilirdi, evet vesile olmuşlardı. Meşhur bir şairin dediği gibi, meşhur bir grubun şarkı ile söylediği gibi "yıllardan sonra, yollardan sonra, yeniden yanyana onlar". Yanyana omak güzeldi ama insana acımasızca birşeyleri işaret etmekten geri kalmıyordu. Yanyana olmak yetmiyordu, o kadar dağılmıştı ki herkes kendi sorumlulukları ile, yanyana oldukça aslında artıyordu uzaklıklar.

Yanyana oldukça sözler çoğalıyordu ve umutlar yeşeriyordu, ancak herkes kendi dünyasına dağıldığında, bir güvensizlik duygusu oluşuveriyordu.

Aslen güven duygusunu da, güvensizlik duygusunu da yaratan bizleriz. Bütün çelişkileri kafa karışıklıklarını yaratan insanoğlu. Empatiden uzak yaşanan hayatlar, kalabalıklar içinde yalnızlığı, bencilliği ortaya döküyor. Geçen akşam tv de denk geldiğim bir sohbet programında, ünlü bir kişi kendisi ve hayata bakışı ile ilgili güzel bir tanımlama yaptı. Elindekiler ile mutlu olmayı öğrenmek...

Düşünelim...

Günlük

2010-10-29T12:53:00.003+03:00

Bugün Cumhuriyetimizin 87.yılı, hepimize kutlu olsun, nice karmaşanın sürdüğü ülkemizde daha neler göreceğiz diye düşünmeden edemiyor insan. Şehir yazılarına daha sonra devam etmek üzere, bugün günlük hayattan birşeyler yazmak istiyorum.

İnsanın kendisine ve çevresine açık olabilmesi, önce kendimizi sonra çevremizdeki insanları dinlemek ve anlamak üzerine yazmak istiyorum bugün.

Hayatta aldığımız kararlar, almış olduğumuz ama uygulamaya koyamadığımız kararlar, durumlar var. Hayat durağan değil, bir başlangıcı var ve bir akışı var. Kendimizi içinde bulduğumuz aile ve sosyal çevrenin bize öğrettikleri ile devam eden bir çizgimiz var hayatta. Ancak aldığımız eğitimler, tanıdığımız yeni insanlar, okuduğumuz kitaplar, dinlediğimiz müzik, bizi içinde doğduğumuz aile ve ilkgençlik yıllarında yaşadığımız sosyal çevreden koparabilir. Keşifler yaparız, bu keşiflerin büyük kısmı kendimizle ilgilidir. Yaptığımız keşiflerle kendi kabuğumuzu ve tabularımızı kırarız. Nedense bazen bizi çok seven aile fertlerinin, belki kendi tasalarını hafifletmek ve içlerini rahatlatmak adına bizlerin bu tabular ile yaşamamızı istediklerini algılarım. Ne kadar tabu, o kadar az özgürlük çünkü.

İçimizde büyüyen, BEN, gün gelir aynaya baktığımızda, sorar acımasızca; "KİMSİN SEN?", diye. Bu soruya adamakıllı cevap verebilmek için hepimizin iç keşiflerine ne pahasına olursa olsun devam etmesi gerekiyor.

Ben, BEN olmak istiyorum. Beni ben olarak kabul edecek insanlarla mutlu olmak istiyorum. Sürekli savunma halinde olmak istemiyorum. Çünkü kendimi savunmak zorunda kalıyorum. Ben nasıl kimseyi, kendisini savunmak zorunda bırakmıyorsam aynı anlayışı kendim için bekliyorum. Hata yapmış olduğunu düşündüğümüz bir çocuk dahi kendisini savunmak zorunda bırakılmamalı. Çünkü insan, kendini savunurken korkar. Korku ile yapılan savunma kendine olan güvenini ve saygısını kaybetmesine neden olur. Oysa daha çok kendine güvenen ve inanan insanlara ihtiyacımız var.

Bugün çok iyi tanımadığım bir insanın şiir yazdığını öğrendim. Şiirleri ile konuştuğunu farkettim ve onun sesini duydum, onu anladım. Her anı bir keşifle yaşayabilmek adına...

Şehirlerimiz-1

2010-10-22T22:17:00.003+03:00

Şehir ve insan üzerine daha önce bir veya birkaç yazı yazmıştım. Doğduğumuz ve yaşamak üzere kendimizi bulduğumuz şehirlerde yaşadık. Sonrasında, gezilere çıktık, yeni şehirler keşfettik, kişiliklerimiz gelişti ve şehir ile hayatımız kaynaşmaya başladı. Hangi şehir kişiliğimizi yansıtıyor?

1990 yılında New York'a gittim. Tamamen tesadüfi gelişen bu seyahatte, kafadengi hiç kimse yoktu yanımda. Manhattan'da, Empire State Building'i gören otel odasında, bu şehri nasıl keşfedeceğimi düşünmüştüm. Zor olmadı. Her sabah otelin yanındaki cafede kahvaltı ile güne başlayıp , elimdeki broşürler ve haritalar ile keşfe başladım New York'u. O yıllar, istemediğim bir bölüm ve üniversitede mutlu olmaya çalıştığım, politik görüşümün, hayata bakışımın, sanata ilgimin şekillendiği yıllardı. New York gezi ekibi şehire korkak yaklaştığından, neredeyse tüm gün, müzeler, kafeler, parklar, kitapçılar tek başıma dolaşıyordum. Ha, o yıllarda Türkiye'de ithal mallar olmadığından, oldukça kabarık bir alışveriş listem vardı. O listeyi tamamlama başarısını da gösterdim tabi yurda dönerken. Rodin'in heykellerini ilk olarak Metropolitan Museum'da gördüm. Van Gogh dahil birçok ünlü ressamın tabloları, İznik çinileri(!) oradaydı. O kocaman, siren sesi eksik olmayan şehirde varoluvermiştim. Broadway, Fifth Ave., sanki yıllardır yürüdüğüm varolduğum yerlerdi. Bu yaşımda hayallerimden birisi, tekrar New York a gidebilmek. Soho'da dolaşmak, cadde üstünde bir yerlerde oturmak, yemek, içmek, sinemaya gitmek, şansım varsa spontane sohbetler yaşamak.

Geleyim yıllarca yaşadığım şehir, Ankara'ya. Gri havası, gri dokusu ile Ankara. Bahar aylarında şehrin siluetini bozan, bahar çiçekleri ve sararan yapraklar. Gitgide kalabalıklaşan, kalabalıklaştıkça eski tüm güzelliklerin küçüldüğü, içinden alt geçit ve yolların geçtiği Ankara. Ama herşeye rağmen, çocukluk, ilkgençlik anılarımızı barındıran, kaçamaklarımızı saklayan, aşklarımızla varolan Ankara. Ailelerimizle yaşadığımız zamanların, gizli saklı keşifleriyle yaşanan Ankara. İlk diskotek, cafe, bar, pub deneyimlerinin yaşandığı Ankara. Son yıllarda, ağırlaşan iş hayatımın da etkisiyle, pek birşey paylaşmaz olmuştum şehirle. Ama sonra farkettim ki, ufak ufak kıpırtılar var biryerlerde ve ben farkında değilim. Bir haftasonu en sevdiğim dostumla beraber, Hamamönü taraflarında bir keşif yaptık. Yenilenen sokaklar arasında dolaştık, yemek yedik, sohbet ettik ve fotoğraflar çektik. Fotoğrafları görenler, burası neresi demeye başladılar. Orası Ankara idi, bizim gözümüzden, bir yerlerde hala nefes alan varolmaya çalışan, anılarla dolu Ankara.

Şehir yazılarımın devamı gelecek...

This Night

2010-10-18T22:35:00.003+03:00

Ortaokul, lise arkadaşımın, kendince oluşturduğu müzik cd lerinden birini rasgele çekip arabama atladım. İlk şarkının pek tezahüratlı olmasından dolayı ikinci şarkıya geçtim ve aşağıda yer alan sözlerle "Black Lab-This Night" keşfedilmiş oldu. Aynı cd de defalarca başa dönüp dinlediğim şarkının sözlerinde içinde olduğum ruh haline dair birşeyler buldum ve tutundum şarkıya.

Bugün aynı arkadaşımla Ankara'dan İstanbul'a gelirken, torpido gözünden rasgele seçtiği cd aynı cd idi ve "This Night" ı benimle tanıştıran dostumla da defalarca dinledik. Bir dizinin müziği olabileceğini söylemişti. Akşam eve gider gitmez bakmış, doğruymuş evet, "The Shield" adlı dizinin müziklerinden biriymiş.

İşte sözler, ama muhakkak bulun ve dinleyin...Çünkü müzik nefis...

There are things I have done
There's a place I have gone
There's a beast...
And I let it run
Now it's running . . .
My way
There are things
I regret
To can't forgive
You can't forget
There's a gift
That you sent
You sent it . . .
My way
(Chorus)
So take this night
Wrap it around me like a sheet
I know I'm not forgiven
But I need a place to sleep
So take this night
And lay me down on the street
I know I'm not forgiven
But I hope that I'll be given . . .
Some peace
There's a game
That I play
There are rules
I had to break
There's mistakes
That I made
But I made them . . .
My way(chorus)
So take this night
Wrap it around me like a sheet
I know I'm not forgiven
But I need a place to sleep
So take this night
And lay me down on the street
I know I'm not forgiven
But I hope that I'll be given . . .
Some peace . . .
Some peace . . .
Some peace

Çoğunluk- The Majority

2010-10-16T10:05:00.004+03:00

Filmin adı "Çoğunluk-The Majority". Yöneten; Seren Yüce, oyuncular; Settar Tanrıöğen, Bartu Küçükçağlayan, Esme Madra, Nihal Koldaş, Erkan Can.

Çoğu zaman türk filmlerine gitmiyorum, gidemiyorum. Sinema bilet fiyatlarının yüksek olmasından, filmleri beğenmeme olasılığımın yüksek olmasından, "evde cd den izlerim" rahatlığından. Bu filmin ise adını ilk duyduğumda gitmeye karar verdim, tıpkı kendisini ne kadar sevmesemde filmi merak ettiğim için, Mahsun Kırmızıgül'ün, "New York'ta Beş Minare", Yavuz Turgul'un Aralık ayında vizyona girecek ve kadrosu oldukça iyi olan filmi "Av Mevsimi" ni sinemada gidip izleyeceğim gibi.

Çoğunluk filmini, koskoca Panora Cinebonus sinemasında saat 17.00 seansında sadece üç kişi izledik. Üç kişi...

Filmin konusu ile ilgili yazmayacağım. Ancak, başlangıç sahnesinden itibaren, çekimlerin insan hayatındaki tekdüzeliği ne derece başarılı yansıttığını söylemeliyim. Film, azınlık çoğunluk üzerine bir film değil. Ancak, mutsuz insanın hayatındaki kolaylıkları seçmesi üzerine bir eleştiri . İnsanın, yanıbaşındaki kişilere nasıl yabancılaşabildiğinin, uzaklaşabildiğinin gösterimi. Üstelik bu yabancılaşmanın sebebi, kişinin yine yanıbaşında yer alan bir kişinin dediklerini yapması.

Birkaç gün önce bir dost sohbetinde, uzun zamandır evli olan ve iki çocuğu olan bir arkadaşım, eşi ve diğer erkekleri ilgilendiren bir konudan bahsetti. Erkeklerin, özellikle belli bir yaştan sonra, kendi aileleri, anne babaları ile ilgili takıntılarının ortaya çıktığını (eve resimlerinin konması, söyledikleri herhangi bir sözün sanki müthiş bir buluş gibi algılanarak etrafa sunulması gibi) söyledi. Bu durumun ise, erkeğin kişiliği ile ilgili olmayıp, tamamen toplumsal aile yapımızdan kaynaklandığını ve muhakkak böyle olduğunu iddia etti. Hatta bana bir yabancı ile evlenebilirsem daha iyi olacağını, bu tavsiyeyi kendi ablasına da yaptığını ekledi.

Filmde, sevgilisinden ayrılmak konusunda dahi sıkkın, bıkkın ve kararsız olan Mertkan, Gül'e, ayrılmak istediğini söylediğinde, kızın verdiği ilk tepki "Ama ben de seni hiç sıkmadım ki" oluyor. Neden bilmem ama son zamanlarda ben de bu durumu gözlemler oldum. Erkek, kadına teslim, kadın onu ya sıkacak ki o zaman erkeğin kaçma olasılığı artar ve haklı konuma gelir (!), yada erkeğini rahat hissettirtecek. Görülüyor ki bu ilişki bir ilişki değil, sadece tek tarafın isteklerine odaklı bir durum. Filmde, Mertkan tamamen ailesinin ve temelde babasının yönlendirmesi ile ayrılıyor Gül'den, Gül ise sevgilisinin babasının kendisine gayet suratsız davrandığını bilmesine rağmen, ilişkinin yürümemesinde sorumlu olan tarafın kendisi olduğunu düşünüyor.

"Çoğunluk" ne kadar vizyonda kalır bilmiyorum ama, gidin izleyin. Belki başka bir şey görürsünüz benim göremediğim. Bizden, içimizden bir film çünkü.

İnsanlık

2010-10-13T16:56:00.000+03:00

İnsanlık ve sevgi üzerine düşünüp sokağa çıkmaya görün. Etrafınızda her an bir kavga, bir küfür, bir "adam sende", "bana ne" halleri. Örneğin geçen gün oturmuş bilgisayarda birşeyler okurken, dışarıdan, caddeden bağırma sesleri geldiğini farkettim. Pencereden bakınca trafik kavgası olduğunu anladım. Öndeki arabanın şoförü inmiş, arkasındaki arabanın şoför penceresine gelmiş elini kolunu sallayarak var gücüyle bağırıyordu. Pencere ve kapılar kapalı olduğundan itiş kakış olmadı ama arkadaki sürücünün o an kalp atışlarını duyar gibi oldum. Aslında her iki sürücünün de kalbi atıyordu güm güm ama birisinin öfkeden, diğerinin korkudan. Bu görüntüler bazen çok acı sonuçlar doğurabiliyor. Öfkeli kişinin cebinde, oyuncak misali kolayca satın aldığı silahı var ise, buyurun artık.

Yaklaşık iki ay önce Şili'de bir maden kazası yaşandı ve yaklaşık 32 madenci göçük altında kaldı. Ancak ilk andan itibaren olayı kontrol altına alan yetkililer, madencilerin yaşadığını anladığı andan itibaren onları kurtarana dek yaşatmak üzere seferber oldu. Madencilerin bulunduğu yerden çıkarılması başlıbaşına bir çalışma gerektiriyordu ve zaman alacaktı ancak o süreçte, işçilerin sağlıkla beslenmeleri, temizlenmeleri, psikolojik destek ile içinde bulundukları zor durumla baş etmeleri sağlandı. Yapılan herşey karşılığında madencilerden alınan tepkiler, bayram sevinci ile karşılandı. Aileler üzgündüler ancak, umut yok olmadı.

Ülkemde de bu yıl çok maden kazası oldu. Yapılan değerlendirmeler gösterdi ki; taşeron sisteminin sonucu, sektörde gereken önlemler alınmamış, standartlar unutulmuş ve açıkça insan hayatı göz göre göre tehlikeye atılmış ve hiçe sayılmıştı. Malesef çok kayıp verdik ve ufak tefek tazminat rakamları ile ne ailelerin ne çocukların hayatlarını garantiye alabildik.

Bugün Şili'deki kurtarma operasyonu büyük bir zafer ve duygusallık ile devam ederken, devlet başkanının işçiler ve aileler ile yaptığı konuşmalar, olaya bakış açısı üzerine, hem mutlu oldum, hem de ülkem adına sinirlendim ve isyan ettim.

Başbakanımız, son kazadan sonra; bu kazaların mesleğin gerektirdiği bir durum olduğunu, bir şekilde yaşanacağını, ölümün kaçınılmaz olduğunu, ailelerin buna alışmaları gerektiğini ima eden sözler söylemişti. Hem de hiç yüreği sızlamadan, hiç canı sıkılmadan, başka zamanlarda dolan gözleri dolmadan. Çok dindar olan müslümanları, hatta müslümanlığı çoğu zaman bu sebeple sevmiyorum ben. Dinen o kadar katı yargılara varıyor ki insanlar, insani duygulardan uzaklaşıyorlar. Kader kavramını istedikleri gibi evirip çeviriyorlar ve tedbirsizliklerinden dini çıkarım yapıyorlar. Oysa Tanrı insana akıl vermiş gerekli yolları bulması için, Şilili mühendisler akıllarını kullanıp bu yolları buldular, otuz aileyi memnun ederek, yapılabilecek en ulvi işi yaptılar. Ülkemde ise maden mühendislerinin varlıkları dahi unutuldu. Mesleklerini yapmaları engellendi. Maden mühendisleri bambaşka işlere yöneldiler, seslendiler ama seslerini duyuramadılar. Aslında bağırmaları lazım. Bağırırlarsa biz de katılırız onlara başka ocaklar sönmesin diye.

İnsanca yaşama hakkı için Şili'de yaşananlara bir daha bakınız lütfen...

Aya İrini

2010-10-10T15:58:00.003+03:00

Aya İrini kilisesi, Topkapı sarayının içinde, 4. yüzyılda, Roma mimarisi ile yapılmış bir kilisedir. İstanbul fethedildikten sonra camiye dönüştürülmediği için, bina orjinal halini korumuştur. Aya İrini; yunanca "Αγία Ειρήνη- tanrısal barış" anlamına gelmektedir. (Kaynak wikipedia)

07.10.2010 akşamı İstanbul 2010 kültürel etkinlikleri kapsamında "Kültürlerarası İzdivaç 2+2" konserinde piyanistler Gamze ve Arzu Kırtıl ile Francesco Tristano ile Jean Müller'i dinledim. Konser harikaydı. Ayrıca o akşam, Teamwork 1 adlı eserin dünya prömiyeri yapıldı. Eser dört piyano için yapılmış, mehter takımı ritmlerinden esinlenerek bestelenmiş, modern bir yapıt. Program, Mozart, Bach, Ulvi Cemal Erkin ve Paganini çeşitlemelerinden oluşuyordu. Aya İrininin tarihi dokusu, eşsiz akustiği ile konser uzun zamandır ara verdiğim klasik müzik aktivitelerimin başlangıcı oldu.

Programları elimden geldiğince takip edeceğim artık. Nasıl yağmurlu bir gündü, ama konser sonrası, bahçedeki ağaçların arkasından ışıl ışıl Üsküdar, Boğaz Köprüsü, konser arasında içtiğim enfes kahve, sohbet ettiğim insanlar.

Yalnız olsak da, aslında yalnız görünsek de, yalnız geçen her an bir temas için ön adımdır.

Ben Bana Benimle-2

2010-10-07T12:52:00.004+03:00

Coldplay. Sevip sevmediğiniz aslında ruh halinize göre değişen, İngiliz alternatif rock grubu. Yakışıklı solisti, her daim ingiliz tarzı şıklıkları ile etkileyici, konserlerinde insanların coştuğu bir grup. Birçok konser videosunu izlediğimde, grubun hatırı sayılır bir hayran kitlesi olduğunu görebiliyorum. Grubun vokali, aynı zamanda piyano, mandolin, gitar çalan Chris Martin, ünlü bir film yıldızı ile evli, çocukları var, grubun bu bağlamdada bir hayran kitlesi var tabi.

Gelelim benim Coldplay ile olan bağıma. Gençlik yıllarımızda, onlu yirmili yaşlardan başlayan süreçte şekilleniyor müzik zevkimiz, benim o yaşlarımda Coldplay yoktu. Coldplay grubunun oluşumu 1996 yılına dayanıyor ki ben o dönemde iş hayatına atılmışım. Dinlediğim müzik ve gruplar belli pek bir arayış içinde değilim ama...

Coldplay; arayış içinde olmadığımı düşündüğüm ancak hayatımın seyrinin değişmeye başladığı 2000 yılı ile hayatıma girmiştir. Çok radyo dinleyen bir kişi olarak ilk olarak radyoda tanıştığım grubu sessizce takip etmeye o zamanlarda başladım. Yeni yüzyıla adım atıldığı, insanların bir farklılık bir mucize beklediği, o enteresan ama olağan yıllara girdiğimde benim hayatımda, yalnız ama çok geliştirici bir dönem başlamıştı. Çevremdeki; daire tamamlandı, hayatının başka bir kişinin hayatı ile birleşmesi ile devam etmesi gerekir empozelerine inat beim hayatıma dahil olan bir hayat olamazken tanıştım Chris Martin'in sesi ve grubun sözleri, çoğu zaman tekdüze olan melodileri ile.

Yalnız kalarak gelişmeye başladığım bu yıllar, insanın yalnız olsa dahi, yaşadığı şehirden, havadan sudan kısaca evrenden nasıl tat alacağını öğrenmek ile başladı. Öyle ki; gazetedeki köşe yazısında, okuduğum kitapta, aldığım bir mailde, ışıklar, pırıltılar görmeye başladım daha önce görmediğim. Çünkü çevremden duyduğumun tersine; "çember tamamlanmamıştı". Çember insan yaşadıkça tamamlanmayacaktı.

Çoğu basit ama anlamlı sözleri, tekdüze olsa da keyifli ritmleri ile; Clocks, In my Place, The Scientist ve diğerleri...

2000 li yılların yalnız başlayan ama kuvvetle hayata tutunulan günlerinde yanımda olmaları sebebiyle Coldplay benim için özel ve keyifli.

Ben Bana Benimle-1

2010-10-04T22:45:00.005+03:00

Mutlu olmak istiyorum, özgür olmak istiyorum. Nefes alarak uyandığım ve şükrettiğim her günü köle olmadan, sindirerek, keyifle yaşamak istiyorum. Yargılanmadan, yargılamadan. Saatlerce açıklama yapmadan. Hayatı tatmak, koklamak, dokunmak, yeniliklerle coşmak ve saldığımız köklerle tutunmak istiyorum.

Ben işe odaklılıkla mutlu olan bir insan değilim. İstediğim küçük bir ofis, mis gibi kahve kokusu, camdan bakınca içimi açacak bir görüntü. O ofiste biraz düşünüp, daha fazla üretip, biraz da kaykılıp hayal kurmalıyım. Fikir üretmeliyim, üretim ve keşiflerimi paylaşmalıyım.

Amacım tembellik değil, amacım açık zihinle, zinde vücutla yaşamak...Aslında zor ve stres ile geçen onbeş yılın sonunda bana "tembel" denemez herhalde. Tanımlama "yorgun" olabilir.

Yaklaşık yirmi gün önce yaşadığım bir yeni deneyim, bugün sonlandı. İş deneyimiydi ama aslen kötü başlayan bir ilişkinin de insan üzerinde aynı etkiyi yaptığını düşündüm. Ne kadar "etrafımdan etkilenmeyeceğim, yüreğimin, kafamın sesini dinleyeceğim" desem de, olmadı. Bir baktım ilk fırsata balıklama atladım ve kendime "ilk olumlu alternatif red edilmemeli, edilirse işin büyüsü kaçar" dedim. Doğrusu da buydu. Baştan red etmek anlamsızdı, ama işin içine girildiğinde de, ilk on günden sonra takke düştü kel göründü. İşini hayatının odağı yapmış olan bir grup insan...Gözlerinin içine baka baka insanların ardından konuşan bir grup insan. Karşısındakine bir "hiç" miş gibi davranan bir grup insan. Bu insanlar, bütün ilgimi hevesimi alıp götürdü bir anda. Yoğun geçen ilk haftanın sonunda, işin merak ve keyif veren, araştırma isteği uyandıran tarafı gitti, yerine her köşede mutsuzluk üzerine fısıldaşıp duran insanlar geldi. Belki ilk andan itibaren hep vardı bu durum ama ben sarhoş gibiydim, göremedim. İpin kopuşu, işe "eğitim" adıyla çağrıldığım ekstra saatler, yenmeyecek kadar kötüleşen yemekler, su içmek için dahi bulunamayan bardaklar. Üstüne, insanların, afra tafraları. "Ben ne yapıyorum" diye sorarken buldum kendimi. O sertlikte, yavanlıkta ne işim var dedim. Sonra birkaç yakın dostla üstü kapalı olsa da paylaştım. Anlamlı olan, Temmuz ayında alınan karara uymak, o kararın arkasında durmak ve, evet denemek, deneyerek doğruyu bulmak ama, çok zorlanmadan.

Kendime ihtiyacım var.

Yürüyüş

2010-09-27T22:27:00.003+03:00

Yürüyüş yapmak bana iyi geliyor. Hem fiziksel hem ruhsal açıdan. Aslında dışarıda yapılan sporu seviyorum, tabi hava çok sıcak değilse. Rüzgarı, tatlı ısıtan güneşi üzerimde hissetmeyi seviyorum. Eğer yürüyüş parkurumda manzara, tabiat güzelse, keyfime diyecek yok. Takarım kulaklıklarımı ve yürürüm.

Ankara'da son dönemde en sevdiğim yürüyüş parkurum, Dikmen vadisi idi. Dikmen vadisinin hele ilkbahar gelirken nasıl çiçeklerle bezendiğini fotoğrafladım bu sene. Fotoğrafları görenler, şaşkınlıkla, "burası neresi?" diye sormuşlardı.

İstanbul'daki yürüyüş parkurum ise Ortaköy-Bebek hattı. Aslında İstanbul'da yürüyüş parkuru çok ve hepsi kendince güzel. Ama benim şu an oturduğum semt açısından Ortaköy-Bebek hattı zorunlu.

Bugün sabah, yine taktım kulaklıkları ve yürüdüm gittim. Deniz çarşaf gibi, hava sıcak, takalar ve gemiler Boğaz'da, bir grup insan koşuda, yürüyüşte.

Bebek'te bir bardak çay içmek için mola verdiğimde bugünün gazetelerini karıştırdım. S.T. nin FG ile Amerika'da yaptığı kahvaltıyı anlatan yazısını okudum. Yazıdan fazla birşey beklemememe rağmen, FG çayı demli içiyor, arada bir tebessüm ediyor, beni masada başköşeye oturttu, ortamdaki sessizliği yani sohbet edilememe durumunu (hepsi FG nin etkisi altına girdi ve neredeyse belli sesleri çıkararak zikire başlayacaklardı sanırım) benim bir esprim bozdu, Türkiye'yi özlüyorum dedi, İzmir burnumda tütüyor ah bir gitsem dedi. İşte bu konseptteki yazı beni inanılmaz sinirlendirdi. Bu kişi bir grubun başı ise, o grup O'nu ilah gibi görüyorsa da, aslen FG bir insan. Ama bu kişiliği yok olmuş gazeteciler, neden peygamber görmüş gibi davranıyorlar. Sanki peygamber katına çıktılar.

Sonbahar

2010-09-25T23:12:00.002+03:00

Nasıl bir zaman ve sınavdan geçiyoruz anlayamıyorum bazen. Bir tarafta Boğaz manzarası, her an elimin altında, nasıl mutlu olmaz ki insan. Diğer tarafta, ülkenin bitmiş kurumlarına rağmen kükreyen bir hükümet .

ÖSYM, belki yıllardır sınav sorularını sızdırıyor , ama ne olduysa bu sefer belki zincirin halkasını mutsuz birisi kırdı ve herşey açığa çıktı. Takke düştü cemaat göründü. Şimdi ise neredeyse kahramanlık hikayesi gibi anlatılıyor sağda solda, ÖSYM deki suçlulardan kurtulduk, yaşasın yeni yapılanma içindeki yeni elemanlar (ve sonrasında onların yapacakları).

Anayasa değişikliği, 2011 genel seçimlerinden sonra yapılacak dendi bugün. Yani soruyu sorduk, cevabını aldık, uygulama için "beni seç". Ne kadar demokratik bir yöntem değil mi?

Basın camiasının patronları ile buluşuldu bugün. Onlardan ne istendi en önce; "lütfen anaları ağlatacak haberlerin görüntüleri fazla yayınlanmasın". Özgür basın. Zaten çoğu patron malum bir taraftan gelmedir. Özgür basın.

Sonra son dönemde birşey dikkatimi çekiyor; ne kadar yoğun bir koruma ordusu var. Neden ileri geliyor bu aşırı korunma ihtiyacı, çünkü koruma teşkilatını gören neredeyse ABD başkanı İstanbul'da dolaşıyor zanneder.

Her türlü devlet toplantısı İstanbul'da yapılır oldu. İstanbul bürokrasiyi, politikayı kaldırmaz kaldıramaz bu kadar. Bu kucaklaşma toplantıları lütfen artık Ankara'da başkentde yapılsın.

Bugün Sol Portal'da Baykuş'un yazısı, kafamdaki tereddütleri, endişeleri çok doğru ortaya koyuyordu. Gericilik, geriye gitme bu.

Güzel ülkemizde daha ne kadar dayanabileceğiz acaba?

Yenilik

2010-09-22T18:56:00.002+03:00

En rahatlatıcı masaj hangisi? Hamam terapisi neleri içerir? Cilt bakımına ek hangi bakımları alabilirim? Şu dönemde üzerinde çalıştığım ve detaylarını öğrendiğim konular bunlar. Sabah SPA açılırken neler yapılır, mum ve tütsüleri yakalım, esansları koyalım kaplara. Sonra, gelsin misafirler.

Farklı bir sektör, farklı ve gelişen bir iş. Mekan ise, biz biraz kapalı bir alanda kalmış olsak da Boğaz, Kuruçeşme. Tamamen tesadüfler ile içinde olduğum bu ortamda, geçmiş onbeş yılın, bedensel sıkıntılarını atmaya çalışıyorum. Sanki, sihirli bir el, elimden tuttu ve bu hiç bilmediğim diyarlarda, hiç tadını almamış olduğum bu sektörle tanışmamı sağladı. İşte, orada çalışan diğer kişilerden farklı olarak benim bulunma misyonum bu.

Nereye, ne boyuta kadar gideceğini bilemiyorum. Ama şimdilik gerek bu değişimden, gerekse içinde olduğum ve aslen hiçbirşey bilmediğim konuda bilgi edinmekten memnunum.

Dileğim, en yakın zamanda rahat bir ev, yeni fırsatlar:)

Başlangıç

2010-09-20T11:17:00.003+03:00

Öncelikle söylemeliyim ki; benim en mutlu ve huzurlu zamanlarımda, çevremde benim huzurumu önemsemeyen ve beni "istemeden" kendimi kötü hissetmeye yönlendiren, bir etki, bir sistem var.

Günlük hayatın rutini içinde, bu etkileşimden çok haberdar olmuyordum. Sadece tatilde olduğum zaman dilimlerinde hafifçe farkederdim, sonrasında iş güç başladığında ise, bu hali unuturdum.

Tam iki ay önce, uzun süreli iş hayatımı noktaladım. Uzun zamandır günlük hayatımı olumsuz etkileyen, bana sıkıntı ve stresten başka birşey getirmemeye başlamış olan iş hayatımı noktaladım.

Bu yazının konusu, iş hayatının son dönem stresleri değil. Bu stresleri, birçok yazımın içine gizledim zaten. Bu yazı yenilikler üzerine ama yine mücadele var içinde.

Herşey bir tesadüf. Söylenenlere tahammül edemediğim bir anda, açtım bilgisayarı ve hızla araştırmaya başladım. Sanki o anda birşey olmalıydı, yoksa halim haraptı. Oturdum bir mail attım. Sonrasında, özgeçmişimi gönderdim, görüşmeler ve kendi kendime dedim ki "oluyor bu iş". Oldu da, 15 Eylül tarihinde başladım SPA da çalışmaya. Hah:) masaj veya cilt bakımı yapmıyorum ben. Müşteri ilişkileri, randevular, yapılan bakımların tanıtımı, satışı. Anlayacağınız bu işlemler aslen eski işime çok ama çok yakın, farklı ama zevkli olan taraf, kişisel bakım, vücut bakımı, vücudun iyi hissetmesi için su ile gelen güzellik, yani "Salus Per Aquam".

Toplum olarak, iyi-kötü, doğru-yanlış tanımlamalarımız hep kısıtlamalar üzerine kuruludur. Biraz da bencillikler üzerine tabi. Çünkü sevmeyiz, sevemeyiz bizden iyi yaşayanı, cesaretli olanı, hayalleri olanı, hele de hayallerinin peşinden koşanı.

15 Eylül'de tesadüflerle başladığım SPA'da, uygulanan tüm tedavi ve kürler, daha iyi anlamam ve anlatabilmem için öncelikle bana uygulanıyor. Hayatında sayılı masaj yaptırmış olan ben, beş günde, üst üste birkaç bakım almış oldum. Öğrenmeme faydalı oldu tabi, inkar edemem ve ayrıca vücuduma da iyi geldi. Onbeş yılın, kasılmışlığı, stresi, yaşlanma belirtileri yavaş yavaş üstümden kalkıyor, bedenim, canlılığım yeniden ortaya çıkıyor. Ben yeniden ben oluyorum. Demek ki gerçek dinlenmeyi yaşayabilmem için bu gerekiyormuş.

Her adımın bir sebebi ve sonucu olduğuna inandığım için, bu adımın da beni çok ama çok mutlu olacağım bir yerlere götüreceğini biliyorum. bu yazı ilk, devamı gelecek.

Hırs

2010-09-10T12:54:00.003+03:00

Türk Dil Kurumu Büyük Sözlük; "hırs" kelimesini şu şekilde tanımlıyor:

1.Sonu gelmeyen istek, aşırı tutku
2.Öfke, kızgınlık

Bu yazı, hırsı ile yaşayanlar üzerine.

Pazar günü yapılacak olan halkoylaması, amacından saparak, iktidar ve muhalefet partilerinin "hırs"larına kapılarak, birbirleri ile atıştıkları bir genel seçim propagandasına dönmüştür. Oysa ki; halka neyin "evet" veya neden "hayır" olduğunun, basit cümlelerle madde madde anlatılması gerekiyordu. Ama söylemler, onun etnik kökeni diğerinin villasından öte gidemedi. Sonuç, ramazanda hem oruç tutup hem Anadolu'yu karışlayan Başbakanın, "hırs" ile söylediği kırıcı, toplumdaki kesimleri incitici sözleridir. En son, bayram namazı sonrasında, varoş kale olarak bilinen ve selametçi oyların ilk doğduğu ilçe olan Sultanbeyli'de halka seslenirken, nasıl "hırs"lı bir kişilik olduğunu, "hırs" yüzünden nasıl insanlara yalan söylediğini, gerçekleri nasıl farklı bir kılıfa soktuğunu görmüş olduk.

"Darbe anayasasını artık istemiyoruz" söylemiyle başlayan, ama darbenin asli kurumlarının yaşamasına izin veren bu değişim nasıl bir ikilemi temsil etmektedir. Kadın hak ve özgürlüğü ile çocuk istismarının çözüleceği meselesinin anayasa madde değişikliğine bağlanması nasıl bir komedidir. Yıllardır iktidarda olan bir partinin "sosyal devlet" temelinde bu sorunlara çözüm üretmesi gerekmiyormuydu. Ama kadın ve çocuğu sadece ailesinde hak gören ve sadece sandık ortaya çıkınca hatırlayan bir yönetim olunca...

Etnik köken ve mezhep ayrımını ortadan kaldıracak politikalar üreteceğinden bahseden ama sandık ortaya çıkınca, etnik köken ve mezhep üzerinden meydanlarda insanları kışkırtan bir zihnyet. Ülkenin gelir kaynaklarını yabancılara satarak, taşeronluk sistemi ile, vatan evladının emeğini satmak, haklarını almasını engellemek, sosyal güvence sisteminden mahrum etmek; anayasa değişikliğine "evet" denilince düzelecek mi?

Tersanelerde ölen işçiler ve geride kalan boynu bükük eş ve çocuklar, maden ocağında ölen işçilerimiz, inşaatlarda yok bedele çalışan gençler. Soruyorum, "evet" çıksa bu sorunlardan hangisi düzelecek?

İşkence, soygun, memleketin tarihi hazinelerinin göz göre göre çalınması, olayların üzerine gidilmemesi, halka duyurulmaması. En kötüsü basının baskı altında olması susturulmuş olması. Hangi değişecek madde bu sorunları düzeltecek.

"Hırs"; sonu gelmeyen istek ve tutkular, çok açık bu yolda halk yok, halk için çalışmak yok.

"Hırs"; öfke ve kızgınlık; Başbakan o kadar öfkeli ki, verdiği bayram mesajı dahi sevecenlikten uzak.

Pazar günü benden HAYIR.

U2

2010-09-07T21:50:00.000+03:00

U2 geldi memlekete yıllar sonra. Aylar öncesinden biletler satışa sunuldu ve protokol biletleri anında tükendi. Bugün konser hasılatı açıklandı ve U2 nun İstanbul konserinden 15 milyon TL kazandığı bildirildi. Dev organizasyon, dev kazanç makinesi. Evet, U2 hepimizin gençliğinde keyifle dinlediği bir grup, evet bazı şarkılar hala favorimiz ama bu durum artık U2 nun konser serisinden çılgınca para kazanan bir "sistem" olduğu gerçeğini değiştirmiyor. 29 Ağustos tarihli Radikal 2 ekinde yer alan yazıda çok doğru bir tespitle belirtildiği gibi, Achtung Baby den bu yana doyurucu bir albüm yapmamış olan grup, doğru pazarlama teknikleri ile en çok kazanan grupların başında.

U2 geldi. Konser için kendisinden söz almış olan devlet bakanları tarafından hoplatıldı, zıplatıldı. Özel izinle Boğaz köprüsünden yürüyerek Asya ya geçti. Kendilerine bu özgür yürüyüşte devlet bakanları EB ve HY eşlik ettiler. U2 , grubun kaset ve cd lerini delice aldığımız zamanlarda nedense konser programına Türkiye'yi almamış bir grup. Bir gazeteci tarafından bu soru sorulduğunda Bono tatmin edici bir cevap veremedi, vermedi. Belki karışık sicili olan bir ülke olmamızdan, insan hakları ihlallerinden, kayıp insanlardan, demokrasinin oturmamış olmasından dolayı gelmemişlerdi oysa. Bugün 2010 yılında, grup ülkeye geldiğinde, hak ve özgürlükler temelinde değişen birşey yok. Bir grup insan kağnı hızıyla ilerleyen bir dava yüzünden yıllardır hapis, hala hapishanelerde yada gözaltında insanlar dayak yiyor, Hrant Dink yoktan bir sebeple güpegündüz katledildi failleri ellerini kollarını sağlayarak sokaklarda geziyor, yolsuzluk ve vatanın tüm zenginliklerini birilerine peşkeş çekmek durumu ise almış başını gitmiş. ( örn.Tarlabaşı Ç. grubuna verilmiş dilediklerince tarihi binaları zımparalayıp, betonlaştırsınlar diye, Milas'tan tarihi eserler çalınmış, kaçırılmış.)

İşte bu ortamda vatana gelen grubun vokali Bono, karşısında uykuda bir toplum olduğunu düşünerek içinde olduğu sistemin gereği sahneden, yakın arkadaşı olan bakan EB'ı övünce, koca stadyumda ıslık ve yuhalama başlar. Bono irkilir ve bir daha politikacı adını ağzına almaz. Hala var olduğu için şükretmemiz gereken bir grup bilinçli insan orada geçmişte hayranı olduğu grubu dinlemek için bulunmaktadır. Politikacı övgüsü hele de referandum öncesi hiç gerekli değildir.

İçinde yaşadığımız dönem pazarlama dönemi. Koşulsuz pazarlama, her hareketin altında bir gelir elde etme arzusu ve bu gelirin dağılımının olmaması. Halihazırda bizi yönetenlerin ve gelecekte yöneteceklerin yöntemi de bu değil mi?

U2 yu izlemediğim için mutsuz değilim ancak değerli kemancı, konzertmeister ve alçakgönüllü, iyi insan Sarvar Ganiev'i tekrar dinleyemeyeceğim için üzgünüm. Nur içinde yat Sarvar Ganiev.

Günlük Çağrışımlar

2010-09-03T13:03:00.004+03:00

Kimbilir, belki ben, belki değil...Çünkü ben hiç kontrolümü kaybetmedim.(*)

Kimlerle yüzyüze geldim, şaşırdım, dehşetle açtım gözlerimi ama kontrolümü kaybetmedim. Sağduyulu olmaya çalıştım. Kendimi çemberin dışına alıp düşündüm, tarttım. Önyargılardan kaçındım. İyi insan olmaya çalıştım ama kesinlikle kantarın topuzunu kaçırdım.

İyi, doğru, örnek insan olabilmek konusu çok derin ve kapsamlı. Her insanın, eksik yanları var tabii ki, imrenilesi yanları var her insanın ve tabii kaprisleri, zayıf yönleri var. Tüm eksik ve fazlalar ile, yüreği var her insanın. "Yufka yürekli" deriz, içi sızlayan, gözleri dolan, duygularını cesurca açığa çıkaran insana..."Mangal gibi yürek" var adamda deriz. Cesareti mertliği simgeler biraz bu niteleme. Güveniriz aynı zamanda hem yufka yürekliye hem mangal gibi yüreği olana. İnsan olmak sevmekle, sevebilmekle ve güvenmekle başlıyor.

Bir süredir düşünüyorum; yakın çevremiz ve kendimiz üzerine. İlkgençlikten çıkıp, erişkinliğe doğru yol almaya başladığımız yıllar. Üniversite eğitimi sırasında şekillenmeye başlayan kişiliğimiz. Kişiliğimizin şekillenmeye başlamasına etken olan unsurlar; politika, okuduğumuz kitaplar, keşfettiğimiz insanlar, hissettiğimiz duygular, açıkça konuşulmaya başlanan cinsellik, yaşanmak isteyip yaşamamak üzere kendimizi tuttuğumuz dürtüler. Neden?

Yakın çevre, aile ve ne amaçla konduğu tam belli olmayan kurallar. Kuralsız bir yaşam, veya daha farklı ifade edeyim, sınırsız bir yaşam tarzından duyulan korku. Oysa, insanın kendisine, kendi güvensizliği ile koymuş olduğu nice kurallar ve ördüğü duvarlar var.

Anlayamadığım nokta şu; hem kurallar konacak, aile ve yakın çevre hatta toplum tarafından, sonrasında, kurallara uyması beklenen kişiden, o kuralların dışında hareketler beklenecek. Garip geldi sanırım. Ama biraz düşünülünce üzerinde ne demek istediğim anlaşılacaktır.

Bu benim tam anlamıyla yeni idrak ettiğim bir konu. Çevremizdeki sevdiğimiz kişilere çektirdiğimiz eziyet. "Senin şöyle şöyle yaşamanı istiyorum" demek ve hiçbirşey yapmamak, doğru vakitte doğru yolu gösterememek, bambaşka vakitte, yol göstermeye soyunmak ve yetersiz kalmak. En önemlisi dinlememek, sormamak, sorsak da verilen cevabı anlamamak üzerine kurulu bir sistem. Görülüyor ki bu sistemde mutlu olmak da mümkün değil. Çünkü bir taraf adım atarken diğeri bu adımı çelme ile kesmek, bir taraf karar verirken, diğeri bu kararı başka bir cepheden delmek ister.

İnsan olmak, sevmek, sevilmek güven ve anlayış. Ama en yakınından başlar eziyet ve dışlama.

(*) The Man Who Sold The World, Nirvana

Engin Dalyancı'ya

2010-08-29T21:38:00.004+03:00

Engin Dalyancı,

Yıllar önce, sanırım 90'lı yıllarda Bodrum limanında tanımıştık kendisini. Küçük bir suluboya resmini almıştık. Kırmızı çerçeveli suluboya resimde, Bodrum kalesi ve yelkenliler resmediliyordu. Gazi Üniversitesini bitirip Bodrum'da hayatını kazanmaya gelen bir sanatçıydı o. O dönem şimdiki Marina yok tabi, eski marina çeşit çeşit sanatçılar ve sokakta icra ettikleri sanat eserleri ile popülerdi. Engin Dalyancı, etkilemişti bizleri, beni, özgürlüğüyle, arayışlarıyla, sanatıyla.

O yıllar ben ve ailem için Bodrum'un yeni keşfedildiği yıllardı. Sonraki yıllarda her geldiğimizde bulduk Engin Dalyancı'yı. O ise zamanla, Bodrum'un sermaye yüzünün simgesi oldu. Figürlerini cam üzerinde denedi, başarılı oldu, işlerini büyütünce, Bodrum Barlar sokağında hatırı sayılır bir dükkan açtı. Yakıştı da, ürünler farklıydı, el emeğiydi ve simgeydi. Zamanla ticari başarı tabii ki ister istemez sanatın önüne geçmeye başladı. Seri üretim ürünleri biz de çok tükettik çünkü Bodrum'u simgeleyen, farklı, renkli, alınası ürünlerdi.

Değişen zaman, tabii ki olanakları, insanları değiştirmeli ve biryerlerden alıp başka bir yerlere götürebilmeli. Ama o noktada, biraz başlangıç noktasındaki değerlere de sahip çıkmalı. Hemen ticari zihniyete kapılıp , bir puro yakıp, işadamı pozlarına girmemeli insan. Sanatçının piyasadan farklı bir hali olmalı.

Yanlış anlaşılmasın bu bir kınama yazısı değil, olamaz da. Sadece şu aralar takıldığım, yunanlının beyaz peynir mükemmelliğini sağlamış hali, mükemmel beyaz peyniri ucuza satması ve göğsünü gere gere cümle aleme, beyaz peynirin ülkesine ait olduğunu yayması. Biz ise olabildiğince, özümüzden ve sahip olduğumuz kıymetlerden koparak, ticariye koşuyoruz.

İşte benim meselem bu.

Bodrum Sonrası

2010-08-26T13:21:00.000+03:00

Bodrum dönüşleri biraz sancılı oluyor malesef. Nereye dönersen dön, ki bir grup insan İstanbul'a dönüldüğünde böyle hissedilmediğini söylüyor, kendini uzun süre toparlayamıyor ve ortama adapte olamıyorsun. Nerede olduğunu, ne yaptığını, hayatın seni nereye götüreceğini sorgulayıp duruyorsun.

Aslında, bu sorgulamalar, keyifsiz haller biraz da içinde yaşadığımız, bulunduğumuz ortamla da alakalı. Ne kadar neşe, canlılık ve umut varsa, hayata bakış gücümüz de o kadar heyecanlı, dinamik olacaktır.

Hayat keşfederek yaşandığında keyif veriyor insana. Dün tv de izlediğim bir yemek programında, Yunanlı ev sahibinin kendi toplumunu ifade ediş biçimi çok etkiledi beni. Aslında, yunanlıların her konuda ne kadar mücadeleci olduklarını, geçen senelerde yaşanan grev ve protestolarda gördük. Aynı denizi iki taraftan kuşatmış iki toplum olarak, Yunanlı, hayatını güzelleştirmek için ne gerekiyorsa yapar, her gününü hayatının son günü gibi değerlendirir, doğru bildiğinden şaşmaz. Böyle tarif etti kendi toplumunu, ev sahibi Yunanlı.

Biz Türkler ise, onca zenginliğimize rağmen, gerek tarih, kültür, yemek, güzellik ve niceleri; mutsuz, keyifsiz ve doyumsuz bir toplum olmadık mı? Aynı ana cadde üzerine yan yana açılan beş büyük alışveriş merkezinde sırayla alışveriş yapıp, sıkılıp bir daha gitmeyen insanlarız uzun zamandır. Yereli unutan, sadeliği bırakan, bu sebeple trilyonluk evlerde asansörlere bağımlı yaşayan, tüketen, sıkıldıkça tüketen, borç kemendini boynuna geçirmiş yaşayıp giden bir toplum değilmiyiz nicedir. Sonra hemen her yıl peşinden koşulan ya genel, ya yerel seçim, ardından araya eklenen referandumlar var. Miting meydanları, evet ler, hayır lar. Hemen her sene sen ben, o bu, "seçim" üzerine kurulu politikalar. Bu hırslı politikalar arasına sıkışan gencecik ölü bedenler, suçsuz yere mayına basan yok olan insanlar, dağlanan yürekler. Anında unutulan, sokakta ezilip kenara dahi çekilmeyen kedinin defalarca aynı acıyı yaşatılmaya mahkum edilen cansız bedeni misali, yenilenen acılar. Ama yine acilen unutulacak olan.

Nice sebepten dolayı, Bodrum sonrası keyifsiz oluyor. Ama hayat devam ediyor, edecek, günler akıyor...

Kısmet Lokantası Bodrum

2010-08-23T14:06:00.003+03:00

Kısmet Lokantası Bodrum'un en popüler esnaf lokantası. Tencere tencere yemeklerin saat 15.00 civarında tükendiği, bu sebeple dükkanın kapandığı bir yer. Müşterileri, Bodrum esnaf ve işadamları ile bilen yerli turistler. Bilen diyorum, çünkü bilmiyorsanız, ününü duymamışsanız asla bulamazsınız Kısmet'i.

Sanırım 2008 yılıydı, Bodrum'da otel ayarlamak inanılmaz zordu. Fiyatlar aşırı yüksek olmasına rağmen, otellerde yer bulmak da imkansızdı. İşte arada derede, Camel Beach mevkiinde bir otel ayarladık ve gittik. Her zamanki gibi Bodrum ve herşey dahil sistemi iyi bir bileşim olamamış, otelin yemekleri bizde tam bir hayal kırıklığı yaratmıştı. Zeytinyağlı yoktu, her akşam "hmmm, inşallah balık vardır" dediğimiz menüden tavuk eksik olmuyordu. Belli ki otelin sıkı bir tavuk stoğu vardı.

Ne yiyeceğiz, geldik geleli aç kaldık dediğimiz bir öğle saati dinlencesinde, bir dost ile yapılan telefon görüşmesinde, "nerede kabak çiçeği dolması yeriz Bodrum'da?" diye sorduk. Dostumuz Bodrum'da yaşıyordu nicedir. Bize birkaç isim verdi ancak lokasyon olarak en yakın olduğumuz yer Kısmet Lokantasıydı.

Tam öğle vakti lokantaya vardığımızda, kalabalık inanılır gibi değildi. Herkes havanın aşırı sıcak olmasına rağmen, önündeki rengarenk yiyecekleri büyük bir iştahla tüketiyordu. Yemek seçiminde, maalesef ismini öğrenemediğim, "yakışıklı aşçı", bizlere yardımcı oluyor, yapılan yemekte kullanılan malzemelere kadar anlatıyordu. Lezzeti nasıl tarif edeceğimi bilemiyorum. Enfes...Yukarıda görülen zeytinyağlı tabağı o günün hazırlığına göre değişiyor. Bulgur pilavı ve kurufasulye değişmeyen yemekler, tatlı menüsü zengin, ekmekler bizzat orada yapılıyor, beyaz un değil esmer unla. Hafif acı taze yeşil biberler ise iştah açıcı olarak masada yerini alıyor. Bu sene enfes yemeklere, Bodrum'un mandalinalarından üretilen, yeşil, bir dilim satsuma ile servis edilen, mandalina suyu beni bir kat daha keyiflendirdi.

İyiki varsınız, Bodrum'un üreticileri, üretilen sebze meyveyi koruyan aşçıları, Kısmet Lokantası.

Bodrum Dönüşü

2010-08-23T00:34:00.004+03:00

Bodrum dönüşü ilk yazı.

Bodrum 1990 lı yıllardan bu yana gittiğim bir tatil kasabası. Bazı yıllar kavuşamadığım oldu tabi. Şu bir gerçek ki; kavuşamadığımız yıllar yapılan tatiller tatil değildi. Çünkü Bodrum, Yokuşbaşından kendini gösteren, gerçekten tanıyana kadar kendini saklayan, asla sadece sabahlara kadar eğlencesinin dışında özelliği olmayan bir yer değil. Bodrum-sünger, Bodrum-balıkçı, Bodrum- köylü, Bodrum-sağlıklı beslenme, Bodrum-Cevat Şakir, Bodrum- Aganta Burina Burinata benim için.

İlk Turgutreis ve çevresini keşfettik ailece. Çok sevdik çiğ börek yenen öğlen yemeklerini, dümdüz, kulaçladıkça yardığımız denizini, hızlı hızlı, aksanla konuşan yerlisini. Kiraz barı çok sevdik, akşamları tatlı bir esinti ile dinlenen gitarı, Ege türkülerini, ilk içilen votka limonları sevdik. Sıcaklığı, mavi boncuk renkleri, kokuyu, sarı tepeleri ve sarı tepelerin kucaklaştığı masmavi denizi sevdik. Teknesiyle, kaptanıyla, balığıyla, balıkçısıyla.

Sonra, yaş ilerledikçe, yalnız çıkılan tatillerde, koy koy gezdik Bodrum'u. Yahşi, Müsgebi, Gümüşlük, Bağla, Yalıkavak, Türkbükü, Gümbet, Asarlık. Devremülk tatili ile başlayan Bodrum macerası, Datça dönüşlerinde, oda kahvaltı pansiyon, ileriki zamanlarda ise herşey dahil sistemi ile devam etti.

Herşey dahil sistemi aslında Bodrum için uygun bir sistem değil. Çünkü bu konaklama biçimi ile, Bodrum'u Bodrum yapan özellikleri tanımadan yarımadayı terk edip giden nice insan var. Oysa ki ; kale görülmeli, Azmakbaşında kahve içilmeli, vitrinlere baka baka gezinmeli orta yerde. Sonra birşeyler içmek için, bir barda veya Marinada mola verilmeli bence. Mümkünse tekne turu yapılmalı ve Gümüşlük yada Yalıkavak tan günbatımı izlenmeli. Lezzetli otlardan yapılan yemekler yenmeli, balık tüketilmeli, cam boncuk ve hediyelikler alınmalı.

Bu sebeple bir sonraki yazının konusu "Bodrum Kısmet Lokantası".

Tunalı Hilmi Caddesinin Müzisyenleri

2010-08-10T23:34:00.004+03:00

Tatil öncesi son kayıt. Hayır yanlış anlaşılmasın, kağıt ve kalem ile yazmaya devam edeceğim tabii ki.

Bu yazının konusu, Tunalı Hilmi caddesindeki sokak müzisyenleri. Gün be gün sayıları artan sokak müzisyenleri, köşe başlarını tutmuş, yerli yabancı, ama kesinlikle kulağınıza çalındığında sizi tebessüm ettiren müzikleri farklı müzik aletleri ile icra ediyorlar.

Kimi; müzisyen belki, kimi öğrenci harçlık peşinde, kimi belki memur bir yerde ama akşam sokaklarda, hayallerinin peşinde. Bir yazı okumuştum, İstanbul Taksim-Levent metrosunda çalan, aslen müzisyen olan kişilerin günlük ortalama kazancı 250 TL imiş. Tüm gün çalışmıyorlar, sadece akşam iş çıkışında birkaç saat. Fena bir para değil değil mi?

Tunalı Hilmi Caddesi müzisyenlerini seviyorum. Hele akşamüstü tatlı bir serinlik çıkmış ise, çalan ezgi tanıdık ise, gitar sesi önde ise, keyfe geliyorum, yüzümde tatlı bir tebessüm oluşuyor ve iyi ki yaşıyorum diyorum.

İyi ki yaşıyoruz.

Hayat Ağacı

2010-08-07T22:43:00.000+03:00

Mardin'de gezen yabancıya, Mardinliler anlatır "hayat ağacı" nı. Derler ki; eğer hayat ağacını görürsen, orada dur ve düşün hayatını. Ama içinden şükret çünkü sen hayat ağacını gördün ve hayatın tılsımını buldu.

İşte o da bugün hayat ağacını, İstanbul Kağıthane de depodan bozma bir stüdyoda buldu. Dün öğlen saatlerinde Kuşadasından yola çıktı, yaklaşık onbeş saatlik bir yolculuktan sonra İstanbul'a vardı. Öğle saatlerinde yarışma gurusunun yanındaydı. Heyecanlı bir bekleyiş başladı ve dostlar yanındaydı. Görüşmeler, A planı, B planı derken, programın sahibi, "tamam oldu bu iş" deyiverdi. "Haydi gelin şimdi yarışmayı izleyin" dedi. Ekip yorgun argın olsa da, oturdu en öne ve kutu açıp büyük parayı kapmak üzerine kurulu yarışmayı saatlerce izledi. Son karar çekim bitince verilecekti.

Guru, program sonunda sordu; "Var mısın Yok musun?", O cevap verdi; "Varım".

O, bugün ne pahasına olursa olsun, kendini zorladı ve orada saatlerce bekledi, istediğini aldı, artık gerisi biraz şans, biraz kısmet, bolca istek...

Hayat ağacı kendini nerede olursa olsun gösterebiliyor.

Bakalım

2010-08-04T13:07:00.002+03:00

Nasıl bir ülkede yaşam savaşı veriyoruz biz? En son genel seçimler yaz ortasında yapılmıştı. Tüm tatil planları bu tarihe göre yapılmış, sıcak, esintisiz yaz akşamlarında politika konuşulur olmuştu. Sandığa gidilmesi gereken gün gelip çattığında ise, Bodrum başta tüm tatil beldeleri turistlere kalmış, ama Bodrum Türkbükü iskelesinin müdavimi E.T. yerinden kalkmamıştı.

Bu yıl bir benzeri daha yaşanıyor, 12 Eylül'de referandum var. Referandum tarihi, ramazan bayramının sonuna denk geliyor. Yani tatile gidecekseniz, cumartesi gününden döneceksiniz veya referanduma gitmeyecek E.T. gibi keyfinize devam edeceksiniz. Tabi ki ikinci alternatifi uygulamayalım, çünkü yine de "birşey yapmalı".

İş hayatını tamamladığım 16 temmuzdan bu yana İstanbuldayım. Gezdim, dinlendim, bir adet iş görüşmesi dahi yaptım. Şimdi kısa bir süre Ege'nin suları ile kavuşmayı planlıyorum. Benim için yeni bir süreç başladı aslında, biraz güvenli biraz güvensiz, biraz heyecanlı biraz korkulu ama kesinlikle huzurlu.

Yenilikler ve cesaret için...

Doğru ve Yanlışlar

2010-07-31T13:25:00.006+03:00

Hayatın renkleri var. Rengarenk. Hep gri, siyah ve beyaz değil, hep şanssızlık değil tabi. Hayata kollarını açarak koşmak var. Koşup ulaşmak, yakalamak. Durup beklemek değil hayat.

İşte, bu cesaret ve hareketle yola çıktık. Demek ki kendimizi açtık.

İstiklal caddesinden Galata'ya sessiz bir yürüyüş, arayış ve bekleyiş. Doğru zaman veya doğru yer üzerine düşünceler. Zamanı iyi kullanmak, aramak ve bulmak, başarmak. Kollarını açıp istemek, şehri kucaklamak, sokaklarından ve insanlarından korkmadan ilerlemek. O sesler ki, bizim ve dünyanın var olduğunu muştular. Biz varsak evren var. Bu beden var ise hayat var. Bu noktada önce kendimizi mutlu etmeyi öğrenmemiz gerek. Her ne kadar mutluluk ve huzur arayışları baltalansa da ve ne kadar uğraşsak dahi kimseyi memnun edemesek de. Kaldı ki birilerini memnun etmek için uğraşmak doğru mu? Sorarım düzen kimin, sistem kimin?

Birçok insan sildi bir kalemde ve birçok insan yeniden başladı bir yerlerden cesaretle, yılmadan. Bazen insanın sınırlarını arayıp bulması lazım. Hatta o sınırları zorlaması gerek. Neler yapabileceğini bulabilmek için. O gün ve bugün esen rüzgarla koptum yine birşeylerden.

Sonra kendimi bulmak için vurdum sokaklara. İnsanın kendini dinlemesi en iyi yöntem, cesaret bulabilmek için. Bir devir kapandı. Sıkıntılı bir devirdi. Sorumluluk, yorgunluk ve çoğu zaman ne için olduğunu delice sorguladığım, ağladığım, üzüldüğüm bir süreç. Acaba nereye varacak diye çok sordum, cevabını bulamazken birden bulabilecek hale geldim.

Ayrıca kararlar ve olacaklar birbirleriyle uyuşmayabilir. Bir karar alsak da uygulamada farklı sonuçlar ortaya çıkabilir. Hayat bu, sürprizleri var. Ama iyi ama kötü.

Düzen: neye ve kime göre

Doğru: neye ve kime göre

Sanal Dünya Üzerine

2010-07-30T12:29:00.004+03:00

Bu yazı, bir sanal dünya kabahati üzerinedir.

Süreç, 23.Temmuz.2010 da Asmalımescit de başlar, bir sonraki gün Anadolu Hisarında sona erer. Sürecin kahramanları, 11 yaşında birbirini tanımış, 18 yaşına kadar beraber okumuş, sonra üniversite eğitimi ile farklı yönlere dağılmış, çalışma hayatına atılmış, evlenmiş, çocuğu olmuş, boşanmış veya evlenmemiş halleri ile 40 yaşında birbirini bulmuş lise arkadaşlarıdır.

Sosyal platformlara yarı çekingen yarı merakla üye olup kendisine bir iletişim sayfası açan bu grup, zaman içinde eski arkadaşlarının olabildiğince tamamını iletişim ağlarına katmış ve sessizce birbirini takip etmeye başlamıştır. Sosyal platformların aktif kullanımı gençlerin tekelinde değildir tabi ama nedense bizim jenerasyonda fazla gözönünde olmak konusunda bir çekimserlik bulunmaktadır. Sosyal platform iletişimi ile birbirine ulaşabilen grup, zamanla paylaşımlara girip, birbirlerini merak etmeye başlamışlar ve oluşturdukları grup üzerinden, görüşme planları yapmaya başlamışlardır. Aradan geçen yılların sonunda, mezuniyetlerinin yirminci yılında Ankara da gerçekleşen buluşma, cep telefonlarının ve mail adreslerinin alınarak iletişimin artma sinyallerinin verildiği ilk buluşmadır. Görülmektedir ki, sosyal platformlar fayda sağlamıştır.

Zamanla, ikili iletişimler başlamış, küçük gruplar farklı illerde buluşmuş, yurtdışında yaşayanlar bulunmuş ve görüşülmüş, yetişkin hallerinde birbirini bulan çocukluk arkadşları güven ve samimiyet duyguları üzerine yeni bir dostluk dünyası bina edilmeye başlanmıştır.

Dönelim şimdi kabahatin işlendiği zaman dilimine. Sosyal platformda birbirini bulan küçük bir grup, hemen her akşam aynı anda bilgisayar karşısında olup birbirleriyle iletişimde olmaktan keyif alır hale gelmişlerdir. Bu keyfi paylaşan ortalama beş kişi iken, iletişimi takip eden kişi sayısı yaklaşık bin kişi olmalıdır.

Gruba özel olarak mesaj göndererek görüşmek isteyen yurtdışında yaşayan bir arkadaş, bahsi geçen tarihlerde İstanbul'da olduğundan, katılabilecek tüm grup üyeleri ile heyecanla buluşmuş, herkes beraberce iyi vakit geçirmiştir. Yüz yüze olunan ortamlarda herhangi bir sorun yoktur. Ancak sonrasında, yani gecenin ilerleyen saatlerinde başlayan sanal sohbetlerde, yurtdışından gelen arkadaş, kişilerin aralarında geçen konuşmaların satır aralarını kendince doldurmuş ve boşaltmış ve konuşmalardan kendince anlamlar çıkararak, ekip liderine bir mesaj göndermiş ve 'yanlış anlaşılmaktan rahatsız olduğunu ifade ederek özür dilemiştir'. Ekip başı bu mesajdan birşey anlamamış, ortak konuşma alanında bu mesaja gönderme yapmış, bu durumdan iyice rahatsızlık duyan yurtdışından gelen arkadaş ise tüm grubun kendisini dışladığını düşünmüştür (!).

Bir sonraki gün yapılan plana iştirak için kendisine gönderilen mesajlara yanıt vermemiştir. Ve tamamen yanlış anlama üzerine kurguladığı durumdan dolayı üzülmüş, sıkılmış ve kırılmıştır. Konu ortaya çıktığında grup, kendisini hiç düşünmediği bir durumun içinde bulmuş, sanal alemde rol kesen, ceza kesen bir otorite kimliğine itildiklerini farketmiştir.

Aslen sanal veya gerçek, tüm alemlerde, her konuşmayı, satır aralarını ekleyerek çıkararak farklı anlamlandırmak mümkündür. Bunun yapılmayacağı ortamlarda, bunu yapmayacak kişiler ile birarada olmak önemlidir, tercih edilmelidir.

Orta yaş döneminde, sanal alemden mutluluk bulan insanların, sanal alemdeki ilk kabahatleri bilgilerinize sunulur.

Bugün Üzerine

2010-07-24T22:22:00.004+03:00

Önyargısız, yargılamadan önce düşünen, peşin hükümlü olmayan, ırkçı bir yaklaşım sergilemeyen insanlar ile beraberim. Konudan konuya geçebildiğimiz, dereden tepeden konuşabildiğim insanlar. Çocukluk döneminde tanıyıp bir dönem beraber büyüdüğümüz insanları yetişkin olduğumuzda yeniden keşfetmek gerçekten keyifli ve heyecanlı.

Lise arkadaşlarım, oniki yaşında büyümeye başladık beraber, onsekiz yaşa kadar haftanın beş günü beraberdik. Yıllar sonra, dört ile başlayan yeni on yıla girince tekrar biraraya geldik ve gördük ki, bu yaş halimiz ve çocukluk bağlarımız müthiş bir bileşim oluşturdu.

İşte bu grupta, önyargı, yargılama, sorgulama, ırkçı yaklaşım yok. Daha çok böyle insanlar ile yaşamamız gerekmiyor mu? Evet gerekiyor ama en yakınımızdan başlayarak ortalığı sarmış bir kötümserlik, yargı ve eleştiri zinciri var.

Dünyanın tadını çıkarabilmek için, daha çok sükunet.

Hüseyin Çağlayan

2010-07-23T10:55:00.004+03:00

İstanbul Modern müzesi, her İstanbul'a geldiğimde keyifle gezdiğim bir müze. Keyif almamın sebepleri de çok aslında. Müzenin konumu, kurulum fikri, içerisindeki sabit serginin zenginliği, süreli sergilerin özgünlüğü.

Dün, 22 Temmuz'da yine oradaydım. İstanbul en sıcak günlerini yaşıyor, yüksek nem oranı ve sıcak esen rüzgar insanı zorluyor. Perşembe günleri İstanbul Modern müzenin serbest günü, saat 20.00 ye kadar dileyen herkes ücretsiz gezebilir müzeyi. Hele de bu sıcak havada serin, sessiz ve sürprizli bir ortamda olmak istiyorsanız kaçırmayın derim.

Yürüyerek müzeye ulaştığımda yorulmuştum, bu sebeple önce müze içindeki cafe de güzel bir kahve içerek dinlenmek istedim. Müze Karaköy limanında, bu sebeple cafe nin balkonunda bazen büyük bir gezi gemisinin manzaranızı engellemesi söz konusu ama ne gam. İsteyen bir köşeden bulur gözler yine İstanbul'u.

Müzeye gitme sebebim, Hüseyin Çağlayan retrospektifi idi. 'Görsel sanatlarda retrospektif, bir sanatçının kariyeri boyunca yaratmış olduğu eserlerden derlenmiş sergilere denir', wikipedia.

Sergide, Çağlayan'ın defilelerinden derlenen videoların yanında, farklı kumaş ve malzemeleri yenilikçi yollarla kullanışı ve teknolojiyi modaya atapte etme yollarını izleyebildik. Ben çok fazla tanımamama rağmen antipatik bulduğum Çağlayan'ın, gerçek bir tasarım dehası olduğunu sergide anladım.

Sergide sanatçının 1994-2010 yılları arasında ürettiği moda koleksiyonlarını, sanat ve film projelerini görebiliyoruz. Serginin kuratörü Donna Loveday, ve aşağıda etkilendiğim eserler:

Olmayıp Varolan, 2005

Okumalar, 2008

Anestezi, 2004

Yüzonbir, 2007 (tasarım mucizesi, hareketli elbiseler)

Tünel, 2008

VE FİNAL

2010-07-17T00:17:00.005+03:00

Dünya kupası yazılarının sonuncusu tabii ki, final maçı ile ilgili olmalı. Gerçi üzerinden bir hafta geçti ama, yoğun bir haftaydı ancak fırsat bulabildim, affola.

Öncelikle, bazı şampiyonluk maçları maalesef beklentiyi karşılamaktan uzaktır, heyecansızdır, bu dünya kupasında bu tür maçlar çoktu. Final maçı da, hareketsiz başladı, İspanya müthiş paslaşma tekniği ile birkaç hamle yapar gibi oldu ama sonuç elde edemedi. İlk onbeş dakikadan itibaren, Hollanda oyunu insanlık dışı bir tavırla sertleştirdi. İspanyolların paslaşma tekniğinin engeli, tekme, çelme, göğüs kafesine krampon şekline döndü. Hollandalı futbolcular oyun kurmak yerine kumpas kurmaya şartlanmış gibiydiler.

İspanya çok ama çok mücadele etti. Heyacanlı dakikalar da yarattı ancak golü bulamadı ilk 90 dakikada. Uzatmalar malum taktikle, düşerek düşürerek geçerken, maçın en azimli ve atak üreten futbolcularından Iniesta golü buldu. Sevindiriciydi çünkü maç penaltılara kalsa, her şey şans ile sonuçlanacak ve adil olmayacaktı. Oysa İspanya adaletli bir sonucu hak etti çünkü, fairplay ruhu ile oynadı.

Barcelona ekolünden gelen İspanyol futbolcuları kutluyorum, gördük ki bir kez daha insanlık kazanmıştır, insani oyun sonuca ulaşmıştır. Fairplay ruhu ölmemiştir, neredeyse yirmi dakikada yirmi faul yaparak, sürekli sarı kartların havalandığı bir maçta, sert taraf oyun kurmaya değil oyun bozmaya odaklandığından sonuç elde edememiştir.

Iniesta'nın, golü attıktan sonra formasını çıkararak yaptığı gösteri ise, çok duygusal ve anlamlıdır.

Tutulma

2010-07-11T13:56:00.003+03:00

Temmuz 11, neredeyse yaz mevsimi yarılandı. Diğer yazlardan çok farklı değil, heyecanla ve merakla bir bekleyiş içeriyor. Nasıl bir tatil, hangi kumsal, hangi gece, hangi elbise?

Bu yaz, Uranüsün burçlar üzerindeki etkisinden mi, yoksa güneş tutulmasından mı bilinmez ama, değişimlere ve cesaretli kararlara gebe. Kararların sonuçları ne olursa olsun altyapıları "özgürlük". İş hayatında ve aile hayatında, özgürce, istediğin eylemleri istediğin insanlarla yapabilmek üzerine.

Hayatlarımızda değişiklikler olmuyormuş gibi görünse de, aslında geçen zamanın kişiliklerimiz üzerinde oluşturduğu değişim, rutinden sapmamıza yol açıyor. Günlük, alışılan yol, doğru yol olmaktan çıkıveriyor ve acilen sapacak bir dönemeç hatta çılgınca aşağıya koşacak bir bayır arıyoruz.

Hayatın sunacağı yeni sürprizlere açık olabilmek ve fırsat verebilmek için de, o dönemeci bulmak, bulamıyorsak bayır aşağıya koşmak gerek.

İnsanı insan yapan, onur, gurur, saygı gibi değerlerden sapan ortamlardan acilen kurtulmak, zehirlenen bedeni en kısa zamanda iyileştirmek gerek. Ama müzikle, ama bir dostla, deniz kenarında balıklarla, yalınayak kumsalda veya huzur bulunan herhangi bir ortamda.

Bedenimize ve o bedeni beden yapan ruhumuza çok ama çok ihtiyacımız var. Onları yaralayacak güçleri durdurma zamanı.

Bugün güneş tutulması var. Dünya ve topluluklar üzerine etkileri var tabi. Olumlu etkilere...

İspanya

2010-07-08T00:12:00.003+03:00

Sıcağı sıcağına yazmak gerek bu yarı final maçından sonra. Almanya İspanya yarı finalde eşleşince, önce sevinip sonra Arjantin'i 4 golle silen Almanya'dan dolayı endişelenenlerdenim.

Ama, bir kez daha gördük ki, bir takımın karşısında devleşen, diğer takımın karşısında şaşırabiliyor. İspanyollar, sürekli ayaklarında top çevirerek, değişik pas hareketleri yaparak, Almanların konsantrasyonunu bozdu. İspanyollar hem ilk hem de ikinci yarıda gol için bastırdı, ancak şans mı nedir bilinmez, gol atamadı. Almanlar ise birkaç atak yaptı ama neredeyse gol atacaklardı.

İspanya golü attı ya...Finalde yenilse de sorun değil. Hollandalıların oyununu bilmiyorum. İzleyeceğiz artık...

VIVA ESPANA

Gana-Uruguay

2010-07-03T15:03:00.002+03:00

Gana-Uruguay maçı, kupada izlediğim maçlar içerisinde en heyecanlı olanıydı. Maçın başında "bir Afrika takımı da ilerlesin artık" derken, 1-1 den uzatma dakikalarına devam eden maçın sonuna doğru Uruguay'a sempati duyduğumu hatta hararetle desteklediğimi farkettim. Futbol benim için böyle, hissetmek ve sempati duymakla da çok bağlantılı.

Bu akşam, Arjantin-Almanya maçı ise gerçekten çok önemli, favorim Arjantin. İki takımın teknik direktörlerine de sempati duyuyorum, Löw ve Maradona'nın taktik savaşlarını da heyecan ile izleyeceğim.

Şimdi, Gana-Uruguay maçının son uzatma dakikalarında yaşanan durum için birkaç şey yazmak istiyorum. Artık penaltı vuruşlarına kaldığını düşündüğümüz maçın son dakikalarında, Gana'nın bir atağı, kale önünde yaşanan karambol ile gole dönecekken, Suarez, çok cesaretli bir hareketle ve biraz da içgüdüsel olarak, bir kaleci gibi kalesini korudu ve topu elleriyle dışarıya çeldi. Tabi hareketin sonu kırmızı kart ve penaltı vuruşu. Sahada nefesler tutuldu, Gana lı futbolcu gerildi topa vurdu ve, üst kale direğinden top dışarıya gitti. Artık herşey, adil bir şekilde penaltı vuruşlarına kalmıştı. Adil diyorum, çünkü onca mücadelenin sonunda, son dakikada gelecek bir gol gerçekten benim görüşüme göre haksız olacaktı.

Not

2010-07-01T00:03:00.003+03:00

Haydi düşünelim. Mücadele, heyecansız mücadele, hırs, delicesine hırs, kırmak, kalp kırmak, insan kırmak, unutmak değerleri ve sevgileri...

Evet, beyin jimnastiği yapalım. İnsan neyle yaşar diye soralım? Sevgi diyelim, su diyelim, hava diyelim...Aslında nefes aldıkça bizi mutlu edecek şeyler çok basit fakat bir o kadar uzağımıza düşebilen kavramlar.

Ya sevmiyorsak vahşice hırslı olmayı, ya bizim mücadelemiz hukuk düzeninde ise, yani haklıya hakkını vermek üzerine kurulmuşsa. Ne yapalım yıkalım mı bina edilen değerlerimizi? Yıkanlar var yok değil ama yıkmanın da bir bedeli var elbet. Bedelsiz, sadece vermek üzerine kurulan sistem kölelik sistemidir. İzlemedi mi toplumumuz yıllarca Brezilya dizilerini. Kölelik sistemini özümseyemedi mi hala?

Şimdilerde kölelik sistemini algılayamayacak bir körlük gelişti toplumda. Bu körlük, bana ilişmeyen bin yıl yaşasın körlüğüdür. Bu vurdumduymazlık, insanların sokakta yanında düşen insana bakıp geçmesidir. Yanındaki insan hapşırdığında bakıp kafasını çevirmesi, yanında bir arkadaşı daraldığında yanından kalkıp gitmesi, hatta kıs kıs gülmesidir. Bu halleri en çok iş ortamında ve sokakta yaşarsınız memleketimizde.

Topluma sevgiyi, sevmeyi hatırlatacak bir politika gerek...

Futbol

2010-06-28T23:06:00.003+03:00

Çeyrek final maçlarına adım adım yaklaştıkça, artık dünya kupası ile ilgili yazmaya başlamanın zamanı geldi dedim.

Almanya İngiltere'yi eledi. Güçlü takımların karşı karşıya geldiği maçlar çok çekişmeli geçmeli ancak bu yıl İngiltere'de mücadele gücü göremedim ben. Aslen İngiliz futbolundan tat almadım. Almanya ise şimdilik umut veren bir çizgide.

Ama benim kupada favorim Arjantin. Maradona'nın çalıştırdığı, teknik ekibin resmen mafya üyeleri gibi göründüğü Arjantin takımında bir heyecan gördüm.

Ama, bir Afrika ülkesinin de kupayı kaldırma ihtimali var. Nasıl futbol oynadıklarına yorum yapamam çünkü izlemedim henüz. Mümkün olursa, çeyrek final maçlarının her biri için ayrı yazı yazacağım.

Gelelim, yorucu (!) bir ligin sonunda tatillerini yapmakta olan bizim değerli futbolcularımıza. Acaba kaçı izliyor maçları? Nedense içimden bir ses "hiçbiri" diyor. Çünkü çılgın miktarda paralar kazanmalarına rağmen, futbolcularımız, benim gibi, işini sevmeden yapan herhangi bir kişi gibi işlerini sevmeden yapıyorlar. Bu durumu çok ama çok belli ediyorlar ayrıca.

Pazar günü, dinlenmek için ara ara tv yi açtığımda, magazin programlarında, Arda Turan ile ilgili habere takıldım. Arda Turan, yeni aldığı spor arabası ve artık gizlemediği sevgilisi ile İstanbul gece gezmelerinde boy gösteriyor. Konumuz, Arda Turan'ın arabası. Markasını yazmaya gerek olmayan spor siyah araba iki kişilik. Park görevlilerinin neredeyse mekanın içine kadar yanaştırdıkları araca popüler çiftimiz binerken görüyoruz, o ne, arabanın kapıları kartal kanatları gibi yukarıya doğru açılmamış mı...

Görüntüler üstüne Arda Turan'ın arabaya ne kadar bedel ödediği vurgulanıyor ekranda. 800.000.-TL, yanlış duymadınız...Bu kadar büyük parayı spor bir arabaya verip, İstanbul'da gece alemlerinde boy gösteren futbolcu ve bir sporcunun sahip olması gereken değerler nedir? Bu sporcunun aktif spor yaşamını sürdürme kapasitesi nedir? Kafamda beliren sorular bunlar. Ve acaba Arda bey, dünya kupası maçlarını izliyor mu? Veya diğer futbolcular?

Bence hiçbirinin umurunda değil futbol. Umurlarında olsaydı, Dünya Kupasında oynuyor olurlardı.

Kısa

2010-06-27T00:43:00.002+03:00

Bu yılı yarıladık. Nasıl çabuk geçiverdi, geçiyor. Yeni bir on yıla başladığım bu yıl, zamanımı çoğunlukla, sevdiğim yerlerde sevdiğim, sevebileceğim kişilerle geçirmek istediğime karar verdim. Günlük programımda, kendimle, ailemle, sevdiğim bir yerle ilgili birşeyler olsun istiyorum artık. Ve bu isteğimi gerçekleştirmek üzere yavaş yavaş adım atıyorum.

Kararlarda öyle bir nokta vardır ki, o nokta aşıldıktan sonra, o karardan vazgeçmek mümkün değildir. Artık ne beyin ne beden geri dönemez...

Aya Yorgi-Büyükada

İlhan Selçuk

2010-06-21T22:02:00.004+03:00

Bugün, 21.06.2010. En uzun gün ve yaz mevsiminin başlangıcı. Sokakta yürüyen insanlara sorsanız, bu detaydan haberleri dahi yoktur. Çünkü bir süredir duyarsızlaşan toplumumuz, çok basit döngüleri, dünyanın yaşadığı coğrafik değişimleri unutmuştur.

Geçenlerde, öğle yemeğimi yerken, yan masada oturmuş olan üç kişinin konuşmaları çalındı kulağıma. Sanırım, birkaç hafta içinde gerçekleşecek olan kamu personeli seçme sınavına hazırlanıyordu semtte bir mağazada satış elemanı olarak çalıştığı kıyafetlerinde belli olan gençler. Harıl harıl, meclis, seçimler ve kamu ile ilgili birtakım konularda ezber yapıyorlardı. Bakmaktan alamadım kendimi, kendi kendime dedim ki, işte bu, memleket bu, bu kadar. Sadece ezber, birçok bilgi ama sağlıklı ve özlü değil. Sınav sonrasında uçup gidecek bir sürü bilgi. Sorsan, Ağrı dağının yerini haritada bulamazlar.

Bugün, 21.06.2010. Haftasonu şehit haberleri ile sarsıldı ülkem, ağladı ağlattı. Bugün de bir aydın insanı daha yitirdik. İlhan Selçuk aramızdan ayrıldı. Yaşlanmıştı evet hastaydı da...Yaşlı ve hasta olmasına rağmen O'na da zor günler yaşatılmadı mı? Ömrünün son günlerinde hapis yatmadı mı?

Evet, İlhan Selçuk, yazdıklarını okumaya ve okutmaya devam edeceğiz, ancak harıl harıl ezber yaparak kamu görevlerine hazırlananlar, acaba senden haberdar mı? Doğu Anadolu'da hayat nasıl biliyorlar mı?

Ah, ah...Başımız sağolsun...

Van ve Babalar Günü

2010-06-20T14:51:00.004+03:00

Memleketimde, bir güzellik yaşanırken, hemen başka bir yerden acı bir haber geliyor. Terör, baskın, 11 şehit, binlerce yanan yürek.

Dün ve bugün Van Gölünde offshore yarışları vardı. Valilik destekli etkinlik, tanıtımlarla renklendi. Gölde, yelken sporunu tanıtmayı amaçlayan standda, kardeşim ve dostlar varlar. Onlarla bu misyonu yüklenemediğim için çok ama çok üzgünüm ama Van'da yapılan bu etkinliğin içinde yer alanların yanında olduğum için ise mutluyum.

Bu hazırlıkların birkaç km. ötesinde ise hain bir pusu ile gencecik askerlerimiz şehit düştüler yine.

İki sene önce, İstanbul'a R.E.M. konserini izlemeye gitmiştik. Konserden önce, Boğazın ve İstanbul'un keyfini çıkarmak üzere günümüzü planlayıp evden çıkmak üzereydik ki, tv de, karakol baskını ve şehit haberini gördük. Bir yumruk oturuvermişti boğazımıza, hele birkaç dakika sonra, haber kanallarının yayınladığı, insansız hava uçaklarının çektikleri görüntüler bizi ürkütmüştü. Bu cihazlar, sınırdan geçen teröristleri dakika dakika kaydetmiş ancak herhangi bir uyarı sisyemi karakoldaki askerlerimizi uyarmamıştı. Saat sabaha karşıydı, bir iki nöbet tutan asker dışında diğerleri uykudaydı, tıpkı dün olduğu gibi.

Günlerce bize izletilen bu görüntülerden sonra ise kimse, hiçbir yetkili, karakolun neden uyarılamadığını, alınan görüntülerin neden zamanında işlenerek "işe yarar" hale getirilemediğini dile getirmemişti. Kimse de bu soruyu sormadı, sorulsa da unutturuldu, unutuldu. Ateş düştüğü yeri yaktı geçti. Umutlar söndü, kuru kuru başsağlığı dilendi, "kader" dendi geçildi. Devlet büyüklerinin çocuklarının asla askerlik hizmeti yapmayacakları vatan topraklarına yeni yeni fidanlar gidecekti nasılsa. Terör ise, bu kafalar, bu zihniyetler ile asla bitmeyecekti.

Bugün; Serdar Turgut yazıyor, büyük paralar dökülerek İsrail'den alınan, Heron isimli keşif uçakları, kullanılamadığı için yerde duruyormuş. Heron'ları kullanan İsrailli uzmanlar, Mavi Marmara gerginliğinden sonra ülkelerine geri çağrılmışlar, ancak böyle bir gelişmenin olabileceğini sanırım hesaba katamamış olan Genelkurmay, Türk uzmanların vaktinde yetişmesini sağlayamamış, bu sebeple milyon dolarlar dökülen "Heron" lar yerden kaldırılamıyor. Teröristler de yine sınırdan ellerini kollarını sallayarak geçiyor, pusuyu kuruyor ve saldırıyor.

Bugün babalar günü, yüreği yanan babalar, analar, babasız kalan çocuklar, eşini yitiren gelinler...

Van, bugün spor ile bütünleşti. Beri yanda, şehitler toprağa verildi. Öte yanda memleketimin politikacılarının yaptıkları bencil hesapların nasıl yine halka, yani bize döndüğünü gördük. Filistin gösterilerinden sonra Taksim'de bugün birileri "şehitleri anmaya" karar verdi. Olan olduktan sonra ne yapsanız boş. Mühim olan bir sonuca varmayan politikaları bırakmak ve bölgeye artık acil bir çözüm bulmak. İnsanlar arasındaki uçurum büyümeden, nefret artmadan.

Boynu bükük bir babalar günü ama, kutlu olsun.

Perşembe akşamından Cuma akşamına

2010-06-17T23:28:00.003+03:00

Perşembe akşamından, cuma akşamı vakitlice işten çıkıp çıkamayacağımı düşünmeye başlamıştım. İçimde bir huzursuzluk, boğazımda bir yumru. Düşünsenize, akşam cuma akşamı, haftanın bittiği akşam, herkesin kendini keyifli bir yerlere attığı akşam. Ben ise acaba vakitlice çıkarmıyım diye düşünüyorum.

İkibuçuk aydır bir kabus hali devam ediyor. Sabrım az kaldı. Günümün en verimli saatleri işyerinde, psikolojik dengesi bozuk güvenilmez insanlar ile geçiyor.

İş hayatı değil, hapis hayatı demem uygun olur. Çünkü, insanın benliğinden kopmasını, sadece ama sadece iş ile yatıp kalkmasını istiyor. "Yeni dünyamız bu" klişe cümlesinin arkasında birileri yazıyor senaryoyu ve oynuyor. Bu senaryoda rolümüz yok aslında, sahnede rolsüz kalan, sağa sola yalpa vuran ama sahneden inemeyen şaşkın bir oyuncuyum işte. Bu sektörde sorunlar, yorgunluklar, hırslar hep var ama son ikibuçuk ay...Sadece üç nokta koyabiliyorum, kimse tahmin edemez, kimse tahammül edemez.

"Önündeki engelleri kaldırmadıkça, hayallerini gerçekleştiremezsin" demişti, bir belki iki yıl önceydi. Bu bir yargı değildi, bir kehanet hiç. Sadece gözlerime baktı ve gördü. "Kendini engeller ile sarıp sarmalamışsın ve mücadele veriyorsun" dedi.

Ben, birkaç gün veya haftaya kalmadan bu engellerden ilkini kaldıracağım.

Yelkenlerimi rüzgarla, kalbimi sevgiyle dolduracağım. Özgürlük yakında...